"മണ്ണറിഞ്ഞു ജീവിക്കുന്നവന് പഞ്ഞമില്ല"

 "മണ്ണറിഞ്ഞു ജീവിക്കുന്നവന് പഞ്ഞമില്ല" എന്ന് പറയുന്നത് എത്ര ശരിയാണ്!

നമ്മുടെ മനസ്സിനും ശരീരത്തിനും ഒരുപോലെ സന്തോഷം നൽകുന്ന ഒന്നാണ് കൃഷി. മണ്ണിൽ ഒരു വിത്തിട്ട് അത് മുളച്ചു വരുന്നത് കാണുന്നതിലെ ആ സംതൃപ്തി ഒന്ന് വേറെ തന്നെയാണ്. ഇന്ന് വിഷമില്ലാത്ത ഭക്ഷണം സ്വന്തം വീട്ടുമുറ്റത്ത് നിന്ന് തന്നെ കണ്ടെത്തുക എന്നത് വലിയൊരു ഭാഗ്യവും ഒപ്പം അനിവാര്യതയുമാണ്.

നമ്മുടെ പഴമക്കാർ എപ്പോഴും പറയാറുള്ള ഒരു വാചകമുണ്ട്, "മണ്ണിൽ പണിയെടുത്താൽ മണ്ണടിയില്ല". അതായത്, മനസ്സ് വെച്ച് മണ്ണിലിറങ്ങുന്നവന് ഒരിക്കലും പട്ടിണി കിടക്കേണ്ടി വരില്ല എന്ന്. ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ ഈ വാക്കുകൾക്ക് വലിയ പ്രസക്തിയുണ്ട്. വിപണിയിലെ വിഷമയമായ പച്ചക്കറികളെയും ഭക്ഷണത്തെയും ഭയക്കുന്ന നമുക്ക് മുന്നിലുള്ള ഏക വഴി നമ്മുടെ മണ്ണിലേക്ക് തിരിച്ചുപോവുക എന്നതാണ്.

​എന്താണ് മണ്ണറിഞ്ഞ് ജീവിക്കുക എന്ന് പറഞ്ഞാൽ?

​മണ്ണറിഞ്ഞ് ജീവിക്കുക എന്നത് കേവലം വിത്ത് വിതയ്ക്കുന്നതല്ല. അത് മണ്ണിന്റെ സ്പന്ദനം മനസ്സിലാക്കലാണ്. ഏത് മണ്ണിൽ എന്ത് വളരും, എപ്പോൾ നനയ്ക്കണം, എങ്ങനെ പരിപാലിക്കണം എന്നൊക്കെയുള്ള അറിവ് നമ്മുടെ പൂർവ്വികർക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു. പ്രകൃതിയുമായുള്ള ആ ആത്മബന്ധമാണ് അവരെ ആരോഗ്യമുള്ളവരും സംതൃപ്തരുമാക്കിയത്.

​എന്തുകൊണ്ട് കൃഷി ചെയ്യണം?

​വിഷരഹിത ഭക്ഷണം: നമ്മുടെ വീട്ടുമുറ്റത്ത് വളരുന്ന ഒരു മുളകായാലും വെണ്ടയ്ക്കയായാലും അതിൽ കലർപ്പില്ലാത്ത സ്നേഹവും ആരോഗ്യവുമുണ്ട്.

​സാമ്പത്തിക ലാഭം: നിത്യേനയുള്ള ആവശ്യങ്ങൾക്കായി കടകളെ ആശ്രയിക്കുന്നത് കുറയ്ക്കാൻ അടുക്കളത്തോട്ടങ്ങൾ സഹായിക്കും.

​ശാരീരികവും മാനസികവുമായ ഉന്മേഷം: മണ്ണിൽ പണിയെടുക്കുന്നത് ഏറ്റവും നല്ലൊരു വ്യായാമമാണ്. ചെടികൾ തളിർക്കുന്നതും കായ്ക്കുന്നതും കാണുന്നത് മനസ്സിന് നൽകുന്ന സന്തോഷം പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ കഴിയില്ല.

​ആധുനിക കാലത്തെ കൃഷി

​ഇന്ന് കൃഷി ചെയ്യാൻ ഏക്കറ കണക്കിന് ഭൂമി വേണമെന്നില്ല. ടെറസ്സ് കൃഷി (Terrace Farming), ഗ്രോബാഗ് കൃഷി എന്നിവയിലൂടെ നഗരങ്ങളിൽ താമസിക്കുന്നവർക്കും പച്ചക്കറികൾ വിളയിക്കാം. സാങ്കേതികവിദ്യ വളർന്നതോടെ കുറഞ്ഞ അധ്വാനത്തിൽ കൂടുതൽ വിളവ് ലഭിക്കാനുള്ള മാർഗ്ഗങ്ങളും ഇന്ന് ലഭ്യമാണ്.

​"ഭൂമി ഒരു അത്ഭുതമാണ്; അതിൽ വിയർപ്പൊഴുക്കുന്നവന് അത് സ്വർണ്ണമായി മാറും."

​മണ്ണ് നമ്മെ ചതിക്കില്ല. അധ്വാനിക്കാൻ മനസ്സുള്ളവന് മണ്ണ് എന്നും സമൃദ്ധി മാത്രമേ നൽകിയിട്ടുള്ളൂ. 'പഞ്ഞം' അഥവാ ദാരിദ്ര്യം പടിവാതിൽക്കൽ എത്താതെ നോക്കാൻ നമുക്ക് ഓരോരുത്തർക്കും ചെറിയ രീതിയിലെങ്കിലും കൃഷി ആരംഭിക്കാം. വരുംതലമുറയ്ക്ക് നമ്മൾ നൽകേണ്ട ഏറ്റവും വലിയ പാഠം മണ്ണറിഞ്ഞ് ജീവിക്കുക എന്നത് തന്നെയാണ്.

​നമുക്ക് മണ്ണിലേക്ക് ഇറങ്ങാം, സമൃദ്ധമായ നാളേയ്ക്കായി!

✍️ഫൈസൽ പൊയിൽക്കാവ്

വിഷുപ്പക്ഷി

മലയാളിയുടെ വേനൽക്കാലത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക താളമുണ്ട്. കൊന്നപ്പൂക്കളുടെ മഞ്ഞയും കത്തുന്ന വെയിലിന്റെ തീക്ഷ്ണതയും പോലെ തന്നെ പ്രധാനമാണ് ദൂരെ എവിടെയോ ഇരുന്ന് കേൾക്കുന്ന ആ വിളി: "വിഷുവായോ... കഞ്ഞിക്കണ്ടോ..." അല്ലെങ്കിൽ "ചക്കയ്ക്കുപ്പുണ്ടോ..."

വിഷു വരാറായെന്ന് നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന ഈ അതിഥി നമ്മുടെ സ്വന്തം വിഷുപ്പക്ഷിയാണ്.

ആരാണീ വിഷുപ്പക്ഷി?

ശാസ്ത്രലോകത്ത് Common Hawk-Cuckoo (Cuculus varius) എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഈ പക്ഷി കാഴ്ചയിൽ ഒരു പ്രാപ്പിടിയനെപ്പോലെയാണ് (Hawk). അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇതിനെ പ്രാപ്പിടിയൻ കുയിൽ എന്നും വിളിക്കാറുണ്ട്. കുയിൽ വർഗ്ഗത്തിൽപ്പെട്ട ഇവർ സ്വന്തമായി കൂട് കൂട്ടാത്തവരാണ്. കാക്കകളുടെയോ ചാരത്തുമ്പികളുടെയോ കൂട്ടിലാണ് ഇവ മുട്ടയിടാറുള്ളത്.

നാടൻ പാട്ടുകളിലെ താരം

വിഷുപ്പക്ഷിയുടെ വിളിക്ക് മലയാളികൾ പല അർത്ഥങ്ങളാണ് നൽകിയിട്ടുള്ളത്:

"വിഷുവായോ കഞ്ഞിക്കണ്ടോ?" - കൃഷിപ്പണികൾ തുടങ്ങേണ്ട സമയമായെന്ന ഓർമ്മപ്പെടുത്തലായി കർഷകർ ഇതിനെ കരുതിയിരുന്നു.

"ചക്കയ്ക്കുപ്പുണ്ടോ?" - ചക്കയുടെ സീസൺ എത്തിയതുകൊണ്ടുള്ള ഒരു കുസൃതി ചോദ്യം.

"പോവാം... പോവാം..." - വയനാടൻ ഭാഗങ്ങളിൽ ഇതിനെ 'പോവാം പക്ഷി' എന്നും വിളിക്കാറുണ്ട്.

പ്രകൃതിയുടെ കലണ്ടർ

ഒരു കാലത്ത് നമ്മുടെ കാർഷിക കലണ്ടറിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു ഈ പക്ഷികൾ. വിത്തിറക്കാനും നിലമൊരുക്കാനും സമയമായെന്ന് പ്രകൃതി നൽകുന്ന സൂചനയായിരുന്നു ഇവയുടെ പാട്ട്. എന്നാൽ ഇന്ന് കാവുകളും മരങ്ങളും കുറഞ്ഞുവരുന്നത് ഈ ഗായകരുടെ വരവിനെ ബാധിക്കുന്നുണ്ട്. നമ്മുടെ പറമ്പുകളിലെ ജൈവവൈവിധ്യം സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് ഇത്തരം പക്ഷികളുടെ നിലനിൽപ്പിന് അത്യാവശ്യമാണ്.

ഈ വിഷുക്കാലത്ത്, ആ കൊന്നപ്പൂക്കൾക്കിടയിലൂടെ ഒഴുകി വരുന്ന വിഷുപ്പക്ഷിയുടെ പാട്ടിനായി നമുക്ക് കാതോർക്കാം. 

 

ജിബ്രാന്റെ കണ്ണീർ

 

ഖലീൽ ജിബ്രാൻ ഒരിക്കൽ എഴുതി, "നിങ്ങൾക്ക് നിങ്ങളുടെ ലെബനനുണ്ട്, എനിക്ക് എന്റേതായ ലെബനനും." രാഷ്ട്രീയക്കാരുടെ അധികാര വടംവലികൾക്കും അതിർത്തി തർക്കങ്ങൾക്കും അപ്പുറം, ദേവദാരുക്കൾ തണൽ വിരിക്കുന്ന, ലളിതരായ മനുഷ്യർ അധിവസിക്കുന്ന ഒരു ലെബനനെയാണ് ജിബ്രാൻ സ്വപ്നം കണ്ടത്. എന്നാൽ ഇന്ന് ജിബ്രാന്റെ ആ സ്വപ്നഭൂമി ബോംബ് സ്ഫോടനങ്ങളുടെയും നിലവിളികളുടെയും നടുവിലാണ്.

ഇന്ന് ജിബ്രാൻ ജീവിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ തന്റെ ജന്മനാടിന്റെ ഈ അവസ്ഥ കണ്ട് അദ്ദേഹം എന്ത് പറയുമായിരുന്നു?

അതിരുകളില്ലാത്ത വേദന

ഭൂമിയെ ഒരു തോട്ടമായും മാനവരാശിയെ ഒരു കുടുംബമായും കണ്ട ദാർശനികനായിരുന്നു അദ്ദേഹം. രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യങ്ങൾക്കായി മനുഷ്യരക്തം ചിന്തുമ്പോൾ, ജിബ്രാൻ തന്റെ തൂലികയിലൂടെ ലോകത്തോട് വിളിച്ചുപറയുമായിരുന്നു—യുദ്ധം ജയിക്കുന്നത് സൈന്യങ്ങളല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യത്വമാണ് തോറ്റുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് എന്ന്. വൻശക്തികളുടെ കണക്കുകൂട്ടലുകളിൽ ഇല്ലാതാകുന്നത് ആയിരക്കണക്കിന് സാധാരണക്കാരുടെ സ്വപ്നങ്ങളാണ്.

കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ നിലവിളി

"നിങ്ങളുടെ കുട്ടികൾ നിങ്ങളുടെ കുട്ടികളല്ല, അവർ ജീവനോടുള്ള ജീവന്റെ അഭിവാഞ്ജയിൽ നിന്നുണ്ടായ പുത്രീപുത്രന്മാരാണ്" എന്ന് പഠിപ്പിച്ച കവിക്ക്, യുദ്ധഭൂമിയിൽ അനാഥരാകുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളെ കാണുന്നത് അസഹനീയമാകുമായിരുന്നു. ഓരോ കുഞ്ഞും ഈ ഭൂമിയിലേക്ക് വരുന്നത് പുതിയൊരു പ്രത്യാശയുമായാണ്. എന്നാൽ യുദ്ധം ആ പ്രത്യാശകളെയാണ് കരിച്ചുകളയുന്നത്.

ചിതറിപ്പോകുന്ന പ്രത്യാശ

ലെബനനിലെ തകർന്ന ഓരോ തെരുവിലും ജിബ്രാൻ തന്റെ വരികൾ തിരയുമായിരുന്നു. "നമ്മൾ പ്രകാശത്തിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ മാത്രമാണ് നിഴലുകളെ കാണുന്നത്" എന്ന് അദ്ദേഹം നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. ഇന്നത്തെ ഈ ഇരുണ്ട കാലഘട്ടത്തിലും സമാധാനത്തിന്റെ ഒരു തിരിനാളം എവിടെയെങ്കിലും തെളിയുമെന്ന് അദ്ദേഹം പ്രത്യാശിച്ചേനെ.

പകയല്ല, മറിച്ച് സ്നേഹമാണ് ലോകത്തെ ചലിപ്പിക്കേണ്ടതെന്ന് വിശ്വസിച്ച ആ മഹാകവിയുടെ ഓർമ്മകൾക്ക് ഇക്കാലത്ത് പ്രസക്തിയേറുകയാണ്. തോക്കുകളേക്കാൾ ശക്തി പ്രാർത്ഥനയ്ക്കും തൂലികയ്ക്കും ഉണ്ടെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നവർക്ക് ജിബ്രാൻ ഇന്നും ഒരു വഴികാട്ടിയാണ്.

ചുവരുകൾക്കുള്ളിലെ ലോകം: ഉമ്മയോടൊപ്പം ഒരു ആശുപത്രി കാലം

ജീവിതത്തിന്റെ തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം നമ്മളെ മാറ്റിനിർത്തുന്ന ഇടമാണ് ആശുപത്രി മുറികൾ. മരുന്നിന്റെ മണവും ഉപകരണങ്ങളുടെ നിലയ്ക്കാത്ത ശബ്ദങ്ങളും നിറഞ്ഞ ആ ഇടനാഴികളിൽ, പുറംലോകം നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നും. ഉമ്മയുടെ അസുഖത്തെത്തുടർന്ന് ആശുപത്രിയിൽ കഴിയേണ്ടി വരുന്ന ദിവസങ്ങൾ വെറുമൊരു ചികിത്സാകാലമല്ല; മറിച്ച് വൈകാരികമായ ഒരു തിരിച്ചുപോക്കു കൂടിയാണ്.

തലകീഴായി മറിയുന്ന വേഷങ്ങൾ

കുഞ്ഞായിരുന്നപ്പോൾ നമുക്ക് അസുഖം വരുമ്പോൾ ഉറക്കമൊഴിഞ്ഞ് കാവലിരുന്ന ഉമ്മയുടെ മുഖം ഓർത്തുകൊണ്ടാണ് ഓരോ രാത്രിയും കടന്നുപോകുന്നത്. അന്ന് നമ്മുടെ നെറ്റിയിലെ ചൂടളക്കാൻ ആ കൈകൾ തന്ന ആശ്വാസം വലുതായിരുന്നു. ഇന്ന്, ഉമ്മയുടെ കട്ടിലിനരികിൽ ഉണർന്നിരിക്കുമ്പോൾ കാലം വേഷങ്ങൾ മാറ്റിയിരിക്കുന്നു. മരുന്നുകൾ കൃത്യസമയത്ത് നൽകാനും, ഓരോ ചെറിയ അസ്വസ്ഥതയിലും കൂട്ടിരിക്കാനും നമുക്ക് കഴിയുമ്പോൾ അതൊരു കടമയേക്കാൾ ഉപരി വലിയൊരു പുണ്യമായി അനുഭവപ്പെടും.

നിശബ്ദമായ സംഭാഷണങ്ങൾ

ആശുപത്രിയിലെ വിരസമായ പകലുകളിൽ ഉമ്മയോട് സംസാരിച്ചിരിക്കാൻ ഒരുപാട് സമയമുണ്ട്. പഴയ തറവാട്ടുവിശേഷങ്ങളും, നമ്മൾ വളർന്നുവന്ന കഥകളും ഉമ്മ വീണ്ടും പറയുമ്പോൾ ആ മുഖത്ത് രോഗത്തിന്റെ വേദന മറന്നുള്ള ഒരു തിളക്കം കാണാം. തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ നമ്മൾ കേൾക്കാൻ മറന്നുപോയതോ, ഉമ്മ പറയാൻ മാറ്റിവെച്ചതോ ആയ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ ആ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ വെച്ച് നാം തിരിച്ചറിയുന്നു. ഒരു തുള്ളി വെള്ളം കൊടുക്കുമ്പോഴോ, തല ചായ്ക്കാൻ തലയണ ശരിയാക്കി കൊടുക്കുമ്പോഴോ ഉമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ വിരിയുന്ന ആ സംതൃപ്തി ലോകത്തിലെ മറ്റേത് നേട്ടത്തേക്കാളും വലുതാണ്.

പ്രാർത്ഥനയുടെയും ക്ഷമയുടെയും പാഠങ്ങൾ

ആശുപത്രിയിലെ ഓരോ നിമിഷവും നമ്മളെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് ക്ഷമയാണ്. ഡോക്ടറുടെ റൗണ്ട്സിനായുള്ള കാത്തിരിപ്പും, പരിശോധനാ ഫലങ്ങൾക്കായുള്ള ആശങ്കയും മനുഷ്യൻ എത്രമാത്രം നിസ്സഹായനാണെന്ന് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. എങ്കിലും, ഉമ്മയുടെ അരികിലിരുന്ന് പകർന്നുനൽകുന്ന ആത്മവിശ്വാസം മരുന്നുകളേക്കാൾ വേഗത്തിൽ അവരെ സുഖപ്പെടുത്തുന്നു എന്നത് സത്യമാണ്. ആ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിക്കുമ്പോൾ "ഞാൻ കൂടെയുണ്ട്" എന്ന ഉറപ്പാണ് ഉമ്മയ്ക്ക് ലഭിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ഔഷധം.

ആശുപത്രി വാസം കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ കൂടെയുണ്ടാവുക രോഗമുക്തി മാത്രമല്ല; പരസ്പരം കൂടുതൽ അറിഞ്ഞതിന്റെയും സ്നേഹിച്ചതിന്റെയും ഓർമ്മകൾ കൂടിയായിരിക്കും. ഉമ്മയോടൊപ്പം ചെലവഴിക്കുന്ന ഈ നിമിഷങ്ങൾ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ട പാഠപുസ്തകങ്ങളാണ്. സ്നേഹവും പരിചരണവും കൊണ്ട് ആ വേദനകളെ മായ്ക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയട്ടെ.

അതിരുകളിലെ കാവൽക്കാർ: തെരഞ്ഞെടുപ്പ് ഡ്യൂട്ടിയിലെ രാപ്പകലുകൾ

 

​തെരഞ്ഞെടുപ്പ് കാലത്തെ റോഡുകളിലെ സ്ഥിരം കാഴ്ചയാണ് 'Election Urgent' ബോർഡ് വെച്ച വാഹനങ്ങളും വഴിയിലെ പോലീസ് പരിശോധനകളും. ദൂരെ നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ കേവലം ഒരു വാഹന പരിശോധനയായി തോന്നാമെങ്കിലും, ജനാധിപത്യത്തിന്റെ സുതാര്യത ഉറപ്പുവരുത്തുന്നതിൽ ഈ Static Surveillance Team (SST) വഹിക്കുന്ന പങ്ക് എത്രത്തോളമാണെന്ന് നേരിട്ട് ബോധ്യപ്പെട്ട ദിവസങ്ങളാണ് കടന്നുപോയത്.

​ഇത്തവണത്തെ തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ഇത്തരമൊരു ടീമിന്റെ ഭാഗമാകാൻ കഴിഞ്ഞത് വലിയൊരു അനുഭവമായി ഞാൻ കരുതുന്നു. വെയിലായാലും മഴയായാലും, പകലോ രാത്രിയോ എന്ന വ്യത്യാസമില്ലാതെ റോഡരികിലെ ആ താൽക്കാലിക ഷെഡുകളിൽ ജാഗ്രതയോടെ ഇരിക്കുക എന്നത് അല്പം പ്രയാസമുള്ള കാര്യമാണ്. എങ്കിലും, നമ്മൾ പരിശോധിക്കുന്ന ഓരോ വാഹനവും, നമ്മൾ നടത്തുന്ന ഓരോ എൻട്രിയും ഈ രാജ്യത്തെ ജനാധിപത്യ പ്രക്രിയയെ കൂടുതൽ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു എന്ന ബോധ്യം നൽകുന്ന സംതൃപ്തി ചെറുതല്ല.

​വ്യക്തിപരമായ സൗകര്യങ്ങളേക്കാൾ ഉപരിയായി, ഒരു ടീം എന്ന നിലയിൽ പരസ്പരം സഹകരിച്ചും തമാശകൾ പങ്കുവെച്ചും ഡ്യൂട്ടി എടുക്കുമ്പോൾ സമയം പോകുന്നത് അറിയില്ല. എക്സ്പെൻഡിച്ചർ ടീമിനെ നയിക്കുന്ന മനോജ് സാറിന്റെ (FO Manoj Sir) പിന്തുണയും സഹപ്രവർത്തകരുടെ ഊർജ്ജസ്വലതയുമാണ് ഈ കഠിനമായ ജോലി എളുപ്പമാക്കുന്നത്.

​ചിലപ്പോൾ രാത്രിയിലെ നിശബ്ദതയിൽ റോഡരികിലിരിക്കുമ്പോൾ തോന്നും, ഓരോ വോട്ടും വിലപ്പെട്ടതാകുന്നത് ഇതുപോലെയുള്ള അനേകം മനുഷ്യരുടെ അദൃശ്യമായ അധ്വാനം കൂടി പിന്നിലുള്ളതുകൊണ്ടാണെന്ന്. നിയമങ്ങൾ കൃത്യമായി പാലിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തുന്ന ഈ 'കാവൽ ജോലി' വെല്ലുവിളികൾ നിറഞ്ഞതാണെങ്കിലും അഭിമാനകരമാണ്.

രാത്രിയുടെ അന്ത്യ യാമങ്ങളിൽ നമ്മൾ ഇതുവരെ കാണാത്ത അനുഭവിക്കാത്ത ജീവിതങ്ങൾ കാണാം. എഴുപത് വയസ്സ് പിന്നിടുമ്പോഴും പുലർകാലങ്ങളിൽ റബർ ടാപ്പിങ് ചെയ്യാൻ പോകുന്നവർ , കാറ്ററിങ്ങ് തൊഴിലാളികൾ, മീൻപിടുത്തക്കാർ അങ്ങിനെയങ്ങിനെ ഒത്തിരി അനുഭവങ്ങൾ ....നമുക്ക് എല്ലാ പിന്തുണയും നൽകുന്ന നല്ലവരായ നാട്ടുകാർ .....

12 മണിക്ക് ശേഷവും റോഡിലൂടെ ഒരു ബൈക്കിൽ രണ്ടും മൂന്നും മക്കൾ ഹെൽമെറ്റില്ലാതെ ഓടിച്ചു പോകുന്ന കാഴ്ച...  ചിലപ്പോഴൊക്കെ അങ്ങിനെയുള്ളവർ നിർത്താതെ പോകുമ്പോൾ പോലീസ് കംട്രോൾ റൂമിൽ വിളിച്ച് ഫൈൻ അടപ്പിച്ചത് ......

പണ്ട് ഡിഗ്രി ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ വോളിബോൾ കളി കഴിഞ്  രാത്രി 9 മണി കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചെത്തിയ എന്നെ ഉപ്പ എന്തിനാണ് വഴക്ക് പറഞ്ഞതും തല്ലിയതും എന്ന് ഇന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിയുന്നു. ഉപ്പ ഈ മകന്  മാപ്പ് തരൂ..🙏

​ഒരു നല്ല ലക്ഷ്യത്തിനായി ഒരേ മനസ്സോടെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഇലക്ഷൻ ടീമിന് എല്ലാ ഭാവുകങ്ങളും.

​സസ്നേഹം,

ഫൈസൽ പൊയിൽക്കാവ്

മഴ കുടിക്കുന്ന ആൽമരങ്ങൾ: പ്രകൃതിയുടെ കരുതൽ

​മഴക്കാലം വീണ്ടും എത്തിയിരിക്കുകയാണ്. വിദ്യാലയ മുറ്റത്തെ വലിയ ആൽമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ ഇത്തവണ ഒരു കാര്യം പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചു. കനത്ത മഴ പെയ്യുമ്പോഴും ആൽമരം ഒരു വലിയ കുടപോലെ നമുക്ക് സംരക്ഷണം നൽകുന്നു. എന്നാൽ ഈ മരം എങ്ങനെയാണ് ഇത്രയധികം ജലം കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത് എന്ന് നാം ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ?

​മിതത്വത്തിന്റെ പാഠം

​നമ്മൾ വിചാരിക്കുന്നത് വലിയ മരങ്ങൾ മഴക്കാലത്ത് അമിതമായി വെള്ളം വലിച്ചെടുക്കും എന്നാണ്. എന്നാൽ ആൽമരം ഇക്കാര്യത്തിൽ തികച്ചും വ്യത്യസ്തനാണ്. തനിക്ക് ആവശ്യമുള്ളത് മാത്രം സ്വീകരിക്കുകയും ബാക്കി ജലം ഭൂമിക്ക് വിട്ടുനൽകുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു 'പരിസ്ഥിതി എൻജിനീയർ' ആണ് ആൽമരം.

​ഇലകളിലെ വിദ്യ

​ആൽമരത്തിന്റെ ഇലകളുടെ ആകൃതി ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ഹൃദയാകൃതിയിലുള്ള ഇലകളുടെ അറ്റത്തുള്ള ആ നീളൻ വാൽ (Drip tip) മഴത്തുള്ളികളെ വേഗത്തിൽ താഴേക്ക് ഒഴുക്കിവിടാൻ സഹായിക്കുന്നു. ഇലകളിൽ അധികം നേരം വെള്ളം തങ്ങിനിൽക്കാത്തത് മരത്തിന്റെ ആരോഗ്യത്തിന് ഗുണകരമാണ്.

​വേരുകളിലൂടെ മണ്ണിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക്

​ആൽമരത്തിന്റെ തായ്‌ത്തടിയിലൂടെ താഴേക്ക് ഒഴുകുന്ന വെള്ളം (Stemflow) അതിന്റെ ചുവട്ടിലെ വേരുകളിലേക്ക് നേരിട്ട് എത്തുന്നു. ആൽമരത്തിന്റെ വേരുകൾ ഭൂമിയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് പടർന്നിറങ്ങുന്നവയാണ്. ഇത് മഴവെള്ളത്തെ മണ്ണിന്റെ അടിത്തട്ടിലേക്ക് എത്തിക്കാനും അതുവഴി നമ്മുടെ കിണറുകളിലെ ജലനിരപ്പ് ഉയർത്താനും സഹായിക്കുന്നു.

​നമുക്ക് പഠിക്കാനുള്ളത്

​മഴക്കാലത്ത് ആൽമരം കാണിക്കുന്ന ഈ 'മിതത്വം' നമുക്കും ഒരു പാഠമാണ്. പ്രകൃതിയിൽ നിന്ന് ആവശ്യമുള്ളത് മാത്രം എടുക്കുകയും, ബാക്കിയുള്ളത് വരുംതലമുറയ്ക്കായി കരുതിവെക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ആൽമരത്തിന്റെ സ്വഭാവം നാം മാതൃകയാക്കേണ്ടതാണ്.

​ഈ മഴക്കാലത്ത് ഓരോ ആൽമരച്ചുവട്ടിൽ നിൽക്കുമ്പോഴും, അത് ഭൂമിക്കായി കരുതിവെക്കുന്ന ആ ജീവജലത്തിന്റെ തണുപ്പ് നമുക്ക് തിരിച്ചറിയാം.

​നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങളും അനുഭവങ്ങളും താഴെ കമന്റായി രേഖപ്പെടുത്തുമല്ലോ. - ഫൈസൽ പൊയിൽക്കാവ്

Static Surveillance Team

 പുലർച്ചെ 2:30-ന്റെ നിശബ്ദതയിൽ ആ ദമ്പതികളുടെ പഴയ ഹീറോ ഹോണ്ട മുരൾച്ചയോടെ നിരത്തിലൂടെ നീങ്ങുകയായിരുന്നു. മഞ്ഞുകാലമായതുകൊണ്ട് തണുപ്പ് അസ്ഥികൾ തുളച്ചുകയറുന്നുണ്ട്.

കുട്ടപ്പൻ ചേട്ടനാണ് വണ്ടി ഓടിക്കുന്നത്. പിന്നിൽ പ്ലാസ്റ്റിക് കവറുകളും ടാപ്പിംഗ് കത്തിയും വെച്ച സഞ്ചി മുറുകെപ്പിടിച്ച് സാവിത്രിയമ്മ ഇരിക്കുന്നു. അവരുടെ ജീവിതം തുടങ്ങുന്നത് ലോകം ഉറങ്ങുമ്പോഴാണ്.

പെട്ടെന്നാണ് ദൂരെ ഒരു ചുവന്ന വെട്ടം കണ്ടത്. കൈകാണിച്ചത് ഒരു പോലീസുകാരനാണ്. വശത്ത് 'Static Surveillance Team' എന്ന ബോർഡ് വെച്ച ജീപ്പ്. ഇലക്ഷൻ സമയമായതുകൊണ്ട് പരിശോധന കടുപ്പമാണ്.

വണ്ടി നിന്നതും ഒരു യുവ പോലീസ് ഓഫീസർ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

"ഈ പാതിരാത്രി എങ്ങോട്ടാ?" ഓഫീസറുടെ ചോദ്യത്തിൽ സ്വാഭാവികമായ ഒരു ഗൗരവം ഉണ്ടായിരുന്നു.

"ടാപ്പിംഗിനാ സാറേ... ഈ സമയം കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ പാൽ ഉറച്ചുപോകും," കുട്ടപ്പൻ ചേട്ടൻ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് ഹെൽമറ്റ് ഊരി വിനയത്തോടെ പറഞ്ഞു.

മറ്റൊരു ഉദ്യോഗസ്ഥൻ വണ്ടിയുടെ പിന്നിലെ സഞ്ചി തുറന്നു പരിശോധിച്ചു. അതിൽ കുറച്ച് ചിരട്ടകളും, പശ തേച്ച കത്തിയും, പിന്നെ ഒരു സ്റ്റീൽ പാത്രത്തിൽ സാവിത്രിയമ്മ കരുതിയ കട്ടൻ ചായയും മാത്രം.

സാവിത്രിയമ്മ പതിയെ പറഞ്ഞു, "കള്ളപ്പണമൊന്നും ഞങ്ങടെ കയ്യിലില്ല സാറേ... ഉള്ളത് ഈ കറ പിടിച്ച കൈകളാണ്."

അവരുടെ മുഖത്തെ ചുളിവുകളിലേക്കും, റബ്ബർ പാൽ പുരണ്ട് കറുത്ത മുണ്ടിലേക്കും നോക്കിയപ്പോൾ ആ യുവ ഓഫീസറുടെ മുഖത്തെ ഗൗരവം അലിഞ്ഞു. തന്റെ വീട്ടിലെ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും ഓർത്തതുകൊണ്ടാവാം, അദ്ദേഹം ഒരു നിമിഷം മൗനിയായി.

"ശരി, പൊയ്ക്കോളൂ. വഴിയിൽ വെളിച്ചം കുറവാണ്, സൂക്ഷിക്കണം കേട്ടോ," അദ്ദേഹം സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു.

വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ആക്കാൻ കുട്ടപ്പൻ ചേട്ടൻ ആഞ്ഞു ചവിട്ടി. രണ്ട് വട്ടം പരാജയപ്പെട്ടപ്പോൾ ഓഫീസർ തന്നെ പിന്നിൽ നിന്ന് ഒന്ന് തള്ളിക്കൊടുത്തു. വണ്ടി പുകയൂതി മുന്നോട്ട് നീങ്ങിയപ്പോൾ സാവിത്രിയമ്മ തിരിഞ്ഞു നോക്കി കൈകൂപ്പി.

ആ വിജനമായ റോഡിൽ, ടോർച്ച് വെളിച്ചത്തിനിടയിൽ അവർ ഒരു കൊച്ചു നക്ഷത്രം പോലെ മറഞ്ഞു. നിയമത്തിന്റെ കാവൽക്കാർക്ക് മുന്നിൽ, അധ്വാനത്തിന്റെ വലിയൊരു പാഠം ബാക്കിവെച്ച് ആ ദമ്പതികൾ തോട്ടത്തിലേക്ക് യാത്ര തുടർന്നു.

ചെറിയ പെരുന്നാൾ: മാറ്റം മാറാത്ത ലോകത്തെ സ്നേഹസാന്ത്വനം

 

മാറ്റങ്ങൾ മാത്രമാണ് സ്ഥിരമെന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു പുതിയ ലോകക്രമത്തിലാണ് നാം ഇന്ന് ജീവിക്കുന്നത്. ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇൻ്റലിജൻസും ഡിജിറ്റൽ വിപ്ലവവും നമ്മുടെ ജീവിതരീതികളെ മാറ്റിമറിക്കുമ്പോഴും, ഒരു തരിമ്പ് പോലും മാറ്റമില്ലാതെ തിളങ്ങിനിൽക്കുന്ന ചിലതുണ്ട്—നമ്മുടെ മൂല്യങ്ങൾ, സാഹോദര്യം, പിന്നെ ഒരു മാസത്തെ വ്രതശുദ്ധിക്ക് ശേഷമെത്തുന്ന ഈ ചെറിയ പെരുന്നാൾ.

​എന്താണ് ഈ പുതിയ കാലത്തെ പെരുന്നാൾ?

​പഴയകാലത്തെ പെരുന്നാൾ ഓർമ്മകളിൽ മൈലാഞ്ചി മണവും കോടി വസ്ത്രങ്ങളുടെ പുതുമയുമായിരുന്നു പ്രധാനം. എന്നാൽ ഇന്ന്, ലോകം വിരൽത്തുമ്പിലൊതുങ്ങുന്ന ഈ കാലത്ത് പെരുന്നാൾ ആഘോഷങ്ങൾക്കും മാറ്റം വന്നിരിക്കുന്നു.

• ​അതിരുകളില്ലാത്ത ബന്ധങ്ങൾ: ലോകത്തിൻ്റെ ഏത് കോണിലുള്ള പ്രിയപ്പെട്ടവരോടും വീഡിയോ കോളിലൂടെ പെരുന്നാൾ ആശംസകൾ പങ്കുവെക്കാൻ നമുക്കിന്ന് കഴിയുന്നു. ദൂരങ്ങൾ വെറും അക്കങ്ങൾ മാത്രമായി ചുരുങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
• ​കാരുണ്യത്തിൻ്റെ പുതിയ വഴികൾ: സദഖത്തുൽ ഫിത്ർ (ഫിത്ർ സകാത്ത്) നൽകാൻ പോലും ഡിജിറ്റൽ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമുകൾ ഉപയോഗിക്കുന്നതിലൂടെ അർഹരിലേക്ക് വേഗത്തിൽ സഹായമെത്തിക്കാൻ നമുക്ക് സാധിക്കുന്നു.

​ആത്മപരിശോധനയുടെ സമയം

​പുതിയ ലോകക്രമത്തിൽ നാം പലപ്പോഴും മെഷീനുകളെപ്പോലെ ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഈ വേഗതയ്ക്കിടയിൽ മനസ്സിന് ശാന്തത നൽകുന്ന ഒരു ബ്രേക്ക് ആണ് പെരുന്നാൾ.

​"വിശപ്പിൻ്റെ വിലയറിഞ്ഞ ഒരു മാസം, സഹജീവികളോടുള്ള സഹാനുഭൂതിയുടെ പാഠമാണ് നമുക്ക് നൽകിയത്. ആ പാഠം ഈ ആഘോഷ വേളയിലും നാം മറന്നുകൂടാ."

​നാം ഓർക്കേണ്ട കാര്യങ്ങൾ

​ഈ ആഘോഷങ്ങൾക്കിടയിലും നാം ചില കാര്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതുണ്ട്:

1. ​മിതത്വം: ആഡംബരങ്ങളേക്കാൾ ഉപരിയായി ലാളിത്യത്തിന് പ്രാധാന്യം നൽകുക.
2. ​മനുഷ്യത്വം: ജാതിമത ഭേദമന്യേ എല്ലാവരെയും ചേർത്തുപിടിക്കുക. നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ള നിശബ്ദരായ വേദനിക്കുന്നവരെ കണ്ടെത്തുക.
3. ​ഡിജിറ്റൽ ഡിറ്റോക്സ്: മൊബൈൽ സ്ക്രീനുകളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങാതെ, നേരിട്ടുള്ള സംസാരങ്ങൾക്കും സൗഹൃദങ്ങൾക്കും സമയം കണ്ടെത്തുക.

​ഉപസംഹാരം

​ലോകക്രമം എത്രതന്നെ മാറിയാലും, സ്നേഹത്തിനും കരുണയ്ക്കും പകരം വെക്കാൻ മറ്റൊരു സാങ്കേതികവിദ്യയുമില്ല. ഈ ചെറിയ പെരുന്നാൾ വെറുമൊരു ആഘോഷം മാത്രമല്ല, മറിച്ച് നമ്മളിലെ മനുഷ്യത്വത്തെ പുതുക്കിയെടുക്കാനുള്ള അവസരമാണ്.

​ഏവർക്കും ഹൃദയം നിറഞ്ഞ ഈദ് ആശംസകൾ!

ഗ്രോബാഗിൽ അടയ്ക്ക മുളപ്പിക്കാം:

 .

കേരളത്തിലെ കർഷകർക്കും വീട്ടുതോട്ടം ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവർക്കും ഒരുപോലെ പ്രിയപ്പെട്ടതാണ് കവുങ്ങ് കൃഷി. പറമ്പിൽ നേരിട്ട് കുഴിയെടുത്തു നടുന്നതിന് മുൻപ്, നല്ല കരുത്തുള്ള തൈകൾ ഗ്രോബാഗിൽ തയ്യാറാക്കിയെടുക്കുന്നത് കൃഷി കൂടുതൽ ആദായകരമാക്കാൻ സഹായിക്കും. ഗ്രോബാഗിൽ എങ്ങനെ വിജയകരമായി അടയ്ക്ക മുളപ്പിക്കാം എന്ന് നോക്കാം.

​1. വിത്തടയ്ക്ക തിരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോൾ

​വിജയകരമായ കൃഷിയുടെ ആദ്യപടി നല്ല വിത്തുകളാണ്. രോഗമില്ലാത്തതും നന്നായി വിളഞ്ഞു പഴുത്തതുമായ അടയ്ക്കകൾ വേണം തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ. കവുങ്ങിന്റെ ഇടയ്ക്കുള്ള കുലകളിൽ നിന്നുള്ള വലിപ്പമുള്ള കായ്കൾ ഇതിനായി ഉപയോഗിക്കാം. പറിച്ചെടുത്ത ഉടനെ തന്നെ പാകുന്നതാണ് ഏറ്റവും ഉത്തമം.

​2. പോട്ടിംഗ് മിശ്രിതം തയ്യാറാക്കാം

​ഗ്രോബാഗിൽ നിറയ്ക്കാൻ വായുസഞ്ചാരവും ഈർപ്പവും നിലനിൽക്കുന്ന മണ്ണ് ആവശ്യമാണ്.

• ​മേൽമണ്ണ്, മണൽ, ചാണകപ്പൊടി എന്നിവ തുല്യ അളവിൽ കലർത്തുക.
• ​ഇതിലേക്ക് അല്പം ചകിരിച്ചോറ് (Cocopeat) കൂടി ചേർത്താൽ ഈർപ്പം കൂടുതൽ നേരം നിലനിൽക്കും.
• ​കുമിൾ ബാധ തടയാൻ അല്പം കുമിൾനാശിനിയോ സ്യൂഡോമോണസോ മണ്ണിൽ ചേർക്കുന്നത് നല്ലതാണ്.

​3. നടീൽ രീതി

​ചെറിയ വലിപ്പത്തിലുള്ള ഗ്രോബാഗുകൾ ഇതിനായി ഉപയോഗിക്കാം. ഓരോ ബാഗിലും ഓരോ അടയ്ക്ക വീതം പാകുക. അടയ്ക്കയുടെ ഞെട്ടുള്ള ഭാഗം (മുകൾഭാഗം) മുകളിലേക്ക് വരത്തക്ക രീതിയിൽ കുത്തനെ വേണം മണ്ണിൽ വെക്കാൻ. അധികം ആഴത്തിൽ താഴ്ത്താതെ നേരിയ രീതിയിൽ മണ്ണ് മൂടിയാൽ മതി.

​4. ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട കാര്യങ്ങൾ

• ​നന: മണ്ണിൽ എപ്പോഴും ഈർപ്പം ഉണ്ടായിരിക്കണം. ദിവസവും മിതമായി നനയ്ക്കാൻ ശ്രദ്ധിക്കുക.
• ​തണൽ: നേരിട്ട് വെയിൽ ഏൽക്കാത്ത, ഭാഗികമായി തണലുള്ള സ്ഥലത്ത് വേണം ഗ്രോബാഗുകൾ വെക്കാൻ.
• ​ക്ഷമ: അടയ്ക്ക മുളയ്ക്കാൻ സാധാരണഗതിയിൽ 45 മുതൽ 90 ദിവസങ്ങൾ വരെ സമയമെടുക്കും. അതിനാൽ മുള വന്നില്ലല്ലോ എന്ന് കരുതി പെട്ടെന്ന് നിരാശപ്പെടേണ്ടതില്ല.

​ആറ് മാസം മുതൽ ഒരു വർഷം വരെ പ്രായമാകുമ്പോൾ ഈ തൈകൾ ഗ്രോബാഗിൽ നിന്നും മാറ്റി പറമ്പിലേക്ക് നടാവുന്നതാണ്. കുറഞ്ഞ സ്ഥലത്ത് കൂടുതൽ തൈകൾ കരുത്തോടെ വളർത്താൻ ഈ രീതി ഏറെ ഫലപ്രദമാണ്.

​

എ.ഐ സുന്ദരിമാർ അരങ്ങുവാഴും കാലം

 

 ഇൻസ്റ്റഗ്രാമിൽ ഇപ്പോൾ 'കോടികളുടെ' വിലയുള്ള 'കോഡ്' സുന്ദരിമാരുടെ കാലം!

​രാത്രി ഉറക്കം വരാതെ ഫോൺ സ്ക്രോൾ ചെയ്യുമ്പോൾ, ഒരു പത്തു സെക്കൻഡ് ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് നിങ്ങൾ ഒരു സുന്ദരിയുടെ ഫോട്ടോ നോക്കി നിന്നിട്ടുണ്ടോ? മാൻ  മിഴികളും, ചന്ദനത്തിരി പോലുള്ള വിരലുകളും, പാലുപോലത്തെ വെളുപ്പും... കൊതിച്ചിട്ട് കാര്യമില്ല മച്ചാനേ, അതൊരുപക്ഷേ രക്തവും മാംസവുമുള്ള സുന്ദരിയല്ല, വെറും കമ്പ്യൂട്ടർ കോഡും അൽഗോരിതവും ചേർത്തുവെച്ച ഒരു 'ഡിജിറ്റൽ സുന്ദരി' (AI Influencer) ആയിരിക്കാം!

​ശരിക്കുമുള്ള പെൺപിള്ളേര് മുഖത്ത് ഒരൊറ്റ മുഖക്കുരു വന്നാൽ 'ഹലോ' എന്ന് വിളിക്കാത്ത കാലത്താണ്, ഒരൊറ്റ കുരു പോലുമില്ലാത്ത ഈ എ.ഐ സുന്ദരിമാർ സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ ലൈക്കും ഫോളോവേഴ്സും വാരിക്കൂട്ടുന്നത്!

​ഈ പുതിയ 'മായാമോഹിനി'മാരെക്കുറിച്ചും അവരുടെ കയ്യിലിരുപ്പിനെക്കുറിച്ചും ഒന്ന് ചർച്ച ചെയ്താലോ?

​🤖 എ.ഐ സുന്ദരി: എന്താണ് ഇവരുടെ രഹസ്യം?

​ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, ഇവർക്ക് വിശപ്പില്ല, ദാഹമില്ല,  ചുരുക്കത്തിൽ ഒന്നിനും ഒരു കൊഴപ്പവുമില്ല! 'ലില മിഖേല' (Lil Miquela) മുതൽ ഇന്ത്യയിലെ ആദ്യത്തെ എ.ഐ ഇൻഫ്ലുവൻസർ 'ക്യൂറ' (Kyra) വരെ ഇപ്പോൾ കോടിക്കണക്കിന് രൂപയുടെ പരസ്യക്കരാറുകളാണ് ഒപ്പിടുന്നത്.

• ​സൊല്പം കോഡും നല്ല പച്ചപ്പും ഉണ്ടെങ്കിൽ ഏത് 'ചാത്തൻ' ഫോട്ടോയും സുന്ദരമാക്കാം എന്നതാണ് എ.ഐയുടെ പ്രത്യേകത.

​💡 ബ്രാൻഡുകൾക്ക് ഇവരോടിത്ര പ്രണയം എന്തുകൊണ്ട്?

1. ​തളരാത്ത പ്രണയം: ഷൂട്ടിംഗ് 12 മണിക്കൂർ ആയാലും 24 മണിക്കൂർ ആയാലും ഇവർക്ക് മടുക്കില്ല. ചായ കുടിക്കാൻ ബ്രേക്ക് വേണ്ട, ഫോൺ വിളിക്കാൻ പോകേണ്ട!
2. ​വിവാദങ്ങളിൽ പെടില്ല: ഏത് സെലിബ്രിറ്റിയാണ് നാളെ രാത്രി പബ്ബിൽ അടിപിടിയുണ്ടാക്കി ബ്രാൻഡ് നാറ്റിക്കുക എന്ന് പേടിക്കേണ്ട. ഈ എ.ഐ സുന്ദരിമാർക്ക് രാഷ്ട്രീയവുമില്ല, ലൗ അഫയറുമില്ല!
3. ​എവിടെയും എപ്പോഴും: ഇന്ന് പാരീസിലെ ഈഫൽ ടവറിന് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ഇതേ 'കുട്ടി'യെ നാളെ മൂന്നാറിലെ തേയിലത്തോട്ടത്തിൽ എത്തിക്കാൻ വെറും രണ്ട് ക്ലിക്ക് മതി.

​⚠️ ഒരല്പം സീരിയസ് കാര്യം (കുടുംബം കലങ്ങരുതല്ലോ!)

​എല്ലാം കാണാൻ സുഖമാണെങ്കിലും, ചില ചതിക്കുഴികൾ ഇതിനു പിന്നിലുണ്ട്:

• ​'അപ്രായോഗികമായ സൗന്ദര്യം' കണ്ടു സാധാരണക്കാർക്ക് "എന്താ എനിക്ക് ഇത്രയും നല്ല ലുക്ക് ഇല്ലാത്തത്?" എന്ന് വിഷമം വരാം. ഓർക്കുക, ആ സൗന്ദര്യം ഒരു സോഫ്റ്റ്‌വെയർ മാജിക് മാത്രമാണ്!
• ​വ്യാജൻമാരുടെ കളി: ചിലർ എ.ഐ ഉപയോഗിച്ച് യഥാർത്ഥ ആളുകളുടെ മുഖം മാറ്റി വ്യാജ വീഡിയോകൾ ഉണ്ടാക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. സൂക്ഷിച്ചാൽ ദുഃഖിക്കേണ്ട!

​

പച്ചമുളകിലെ കുരുടിപ്പു മാറാൻ കുമ്മായം

 പച്ചമുളകിലെ ഇലചുരുട്ടൽ അല്ലെങ്കിൽ കുരുടിപ്പ് (Leaf Curl) മാറ്റാൻ കുമ്മായം ഉപയോഗിക്കുന്നത് മണ്ണിലെ അസിഡിറ്റി കുറയ്ക്കാനും ചെടിയുടെ ആരോഗ്യം മെച്ചപ്പെടുത്താനും സഹായിക്കും. എന്നാൽ കുരുടിപ്പ് പ്രധാനമായും വരുന്നത് വെള്ളീച്ച, തൈര് പേൻ തുടങ്ങിയ കീടങ്ങൾ വഴിയോ വൈറസ് ബാധ മൂലമോ ആയതുകൊണ്ട് കുമ്മായം മാത്രം കൊണ്ട് ഇത് പൂർണ്ണമായി മാറില്ല.

എങ്കിലും, കുമ്മായം ഉപയോഗിക്കേണ്ട ശരിയായ രീതി താഴെ പറയുന്നവയാണ്:

​1. മണ്ണിൽ കുമ്മായം ചേർക്കുക

​ചെടി നടുന്നതിന് മുമ്പോ അല്ലെങ്കിൽ വളപ്രയോഗത്തിന് ഒരാഴ്ച മുമ്പോ മണ്ണിൽ കുമ്മായം ചേർക്കുന്നത് നല്ലതാണ്.

​ഇത് മണ്ണിന്റെ അമ്ലത (PH level) ക്രമീകരിക്കുന്നു.

​വേരുകൾക്ക് പോഷകങ്ങൾ കൃത്യമായി വലിച്ചെടുക്കാൻ ഇത് സഹായിക്കും, അതുവഴി ചെടിയുടെ പ്രതിരോധശേഷി കൂടും.

​2. കുമ്മായവും മഞ്ഞൾപ്പൊടിയും

​ഇലകളിൽ കുരുടിപ്പ് കണ്ടുതുടങ്ങുമ്പോൾ കീടങ്ങളെ അകറ്റാൻ ഈ മിശ്രിതം ഉപയോഗിക്കാം:

​കുറഞ്ഞ അളവിൽ കുമ്മായവും മഞ്ഞൾപ്പൊടിയും തുല്യ അളവിൽ മിക്സ് ചെയ്ത് ചെടിയുടെ ചുവട്ടിലും ഇലകളിലും തൂകി കൊടുക്കുന്നത് ചിലയിനം കീടങ്ങളെ അകറ്റാൻ സഹായിക്കും. (ശ്രദ്ധിക്കുക: അമിതമായാൽ ഇലകൾ കരിഞ്ഞുപോകാൻ സാധ്യതയുണ്ട്).

​കുരുടിപ്പിനെതിരെ കൂടുതൽ ഫലപ്രദമായ മറ്റ് വഴികൾ

​കുരുടിപ്പ് മാറ്റാൻ താഴെ പറയുന്നവയാണ് ഏറ്റവും മികച്ച മാർഗ്ഗങ്ങൾ:

​വേപ്പെണ്ണ-വെളുത്തുള്ളി മിശ്രിതം: 5 മില്ലി വേപ്പെണ്ണ, അല്പം സോപ്പ് ലായനി, വെളുത്തുള്ളി നീര് എന്നിവ ഒരു ലിറ്റർ വെള്ളത്തിൽ കലക്കി ആഴ്ചയിലൊരിക്കൽ ഇലയുടെ അടിഭാഗത്ത് അടിക്കുക.

​കഞ്ഞിവെള്ളം: പുളിപ്പിച്ച കഞ്ഞിവെള്ളം നേർപ്പിച്ച് തളിക്കുന്നത് ഇലപ്പേനുകളെ നശിപ്പിക്കാൻ സഹായിക്കും.

​വെളുത്തുള്ളി-കാന്താരി മുളക് ലായനി: ഇത് കീടങ്ങളെ തുരത്താൻ വളരെ ശക്തമാണ്.

​ബാധിച്ച ഇലകൾ മാറ്റുക: രോഗം വല്ലാതെ കൂടിയ ഇലകൾ മുറിച്ചുമാറ്റി ദൂരെയെവിടെയെങ്കിലും കുഴിച്ചുമൂടുകയോ കത്തിച്ചുകളയുകയോ ചെയ്യുക.

​ശ്രദ്ധിക്കുക: കുമ്മായം ഇടുമ്പോൾ ചെടിയുടെ ചുവട്ടിൽ നേരിട്ട് തട്ടാതെ കുറച്ച് മാറി വിതറാൻ ശ്രദ്ധിക്കണം. നനവുള്ള മണ്ണിൽ വേണം ഇത് പ്രയോഗിക്കാൻ.

​

നിശബ്ദമായ നിലവിളി: ഒരു മിസൈലിന്റെ ആത്മകഥ

 

സ്കൂളിൽ പതിക്കാൻ വിധിക്കപ്പെട്ട ഒരു മിസൈലിന്റെ വേദനയും കുറ്റബോധവും നിറഞ്ഞ ആത്മകഥയാണിത്. യുദ്ധത്തിന്റെ ഭീകരത ഒരു നിസ്സഹായമായ ആയുധത്തിന്റെ കണ്ണിലൂടെ:

​നിശബ്ദമായ നിലവിളി: ഒരു മിസൈലിന്റെ ആത്മകഥ

​എന്നെ നിർമ്മിച്ചവർ എനിക്ക് നൽകിയ പേര് വളരെ ഗമയുള്ള ഒന്നായിരുന്നു. ആകാശത്തെ വെല്ലുവിളിക്കുന്നവൻ എന്നോ, ശത്രുവിനെ തകർക്കുന്നവൻ എന്നോ ഒക്കെയാവാം അതിന്റെ അർത്ഥം. പക്ഷേ, ഇന്ന് എന്റെ ലക്ഷ്യസ്ഥാനം തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷം മുതൽ എന്റെയുള്ളിലെ ലോഹഹൃദയം നുറുങ്ങുകയാണ്.

​ലക്ഷ്യസ്ഥാനം: ഒരു വിദ്യാലയം

​എന്റെ കമ്പ്യൂട്ടർ തലച്ചോറിൽ തെളിഞ്ഞ കോർഡിനേറ്റുകൾ (Coordinates) എന്നെ എത്തിക്കുന്നത് ഒരു സൈനിക താവളത്തിലേക്കല്ല, മറിച്ച് വർണ്ണശബളമായ ഒരു സ്കൂളിലേക്കാണ്. ആകാശത്തുനിന്ന് താഴേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ ഞാൻ കാണുന്നത് ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ആയുധങ്ങളെയല്ല, മറിച്ച് മുറ്റത്ത് ഓടിക്കളിക്കുന്ന കുരുന്നുകളെയാണ്.

• ​അവിടെ ഒരു പെൺകുട്ടി തന്റെ കൂട്ടുകാരിക്ക് മിഠായി പങ്കുവെക്കുന്നു.
• ​മറ്റൊരു മൂലയിൽ ഒരു അധ്യാപകൻ ആവേശത്തോടെ പാഠം ചൊല്ലിക്കൊടുക്കുന്നു.
• ​മൈതാനത്ത് തുന്നിച്ചേർത്ത പന്തുമായി കുറച്ചു കുട്ടികൾ ഫുട്ബോൾ കളിക്കുന്നു.

​എന്റെ നിസ്സഹായത

​എനിക്ക് ചിന്തിക്കാൻ കഴിവുണ്ട്, പക്ഷേ പ്രവർത്തിക്കാൻ സ്വാതന്ത്ര്യമില്ല. എന്റെ പിന്നിലെ ഇന്ധനം എന്നെ മുന്നോട്ട് തള്ളിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. എനിക്ക് ദിശ മാറ്റണമെന്നുണ്ട്, കടലിലേക്കോ ആരും ഇല്ലാത്ത മരുഭൂമിയിലേക്കോ പതിക്കണമെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. പക്ഷേ, മനുഷ്യൻ എന്നെ പ്രോഗ്രാം ചെയ്തിരിക്കുന്നത് അത്രമേൽ കൃത്യതയോടെയാണ്. ലക്ഷ്യം തെറ്റാൻ അവൻ എന്നെ അനുവദിക്കില്ല.

​"ഞാൻ ജനിച്ചത് ഒരു രാജ്യത്തെ സംരക്ഷിക്കാനാണെന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയത്. എന്നാൽ നിഷ്കളങ്കരായ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ചിരി മായ്ച്ചുകളയാനാണോ എന്റെ ഈ വേഗത?"

​ആ അവസാന നിമിഷങ്ങൾ

​ഞാൻ താഴേക്ക് പതിക്കുകയാണ്. സ്കൂൾ കെട്ടിടത്തിന്റെ ചുവപ്പും വെള്ളയും നിറങ്ങൾ ഇപ്പോൾ എനിക്ക് വ്യക്തമായി കാണാം. കുട്ടികൾ ആകാശത്തെ ആ വലിയ ശബ്ദം കേട്ട് അത്ഭുതത്തോടെ മുകളിലേക്ക് നോക്കുന്നു. അവർക്ക് അറിയില്ല, അവരുടെ സ്വപ്നങ്ങളെയും ചിരിയെയും കരിച്ചുകളയാൻ വരുന്ന ഒരു അഗ്നിഗോളമാണ് ഞാനെന്ന്.

​എന്റെ ചിറകുകൾ കാറ്റിനെ കീറിമുറിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ കരയുകയായിരുന്നു. ഒരു മിസൈലിന്റെ കണ്ണുനീർ ആരും കാണില്ലല്ലോ. ഒരു നിമിഷം കൂടി... ആ മൈതാനത്ത് വീണുകിടക്കുന്ന ഒരു പെൻസിൽ ബോക്സിന് തൊട്ടരികിലേക്ക് ഞാൻ പതിക്കാൻ പോകുന്നു.

​മരണം, എന്റേതും അവരുടേതും

​സ്ഫോടനം നടക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഇല്ലാതാകും. പക്ഷേ അതിനേക്കാൾ വലിയ വേദന, എന്നോടൊപ്പം ഇല്ലാതാകുന്ന ആ നൂറുകണക്കിന് സ്വപ്നങ്ങളെ ഓർത്താണ്. നാളെ പത്രങ്ങളിൽ "ലക്ഷ്യം കണ്ട മിസൈൽ" എന്ന് വാർത്ത വരും. പക്ഷേ എന്റെ ആത്മാവ് എന്നും ആ സ്കൂൾ മുറ്റത്തെ ചാരത്തിൽ തങ്ങിനിൽക്കും.

​മനുഷ്യൻ ആയുധങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്നത് സമാധാനത്തിനല്ല, മറിച്ച് സ്വന്തം വംശത്തെ തന്നെ ഇല്ലാതാക്കാനാണെന്ന് ഞാൻ വൈകി തിരിച്ചറിയുന്നു.

എ.ഐയുടെ സഹായത്താൽ എഴുതിയ കഥയാണ്. ഇഷ്ടപ്പെട്ടെങ്കിൽ പങ്കുവെക്കണേ.

കുരുന്നുകളേ ..... മാപ്പ് തരൂ...

 ഈ ചിത്രം ലോകത്തിന്റെ മനസ്സാക്ഷിയെ ഉലയ്ക്കുന്ന ഒന്നാണ്. യുദ്ധം എപ്പോഴും തോൽപ്പിക്കുന്നത് നിഷ്കളങ്കരെയാണ് എന്ന സത്യം ഈ ഓരോ കുഴികളും വിളിച്ചുപറയുന്നു. 

ഭൂപടങ്ങളിൽ അതിരുകൾ വരയ്ക്കാനും അധികാരത്തിന്റെ ചതുരംഗക്കളത്തിൽ വിജയിക്കാനും ഇറങ്ങിത്തിരിക്കുന്നവർ കാണാതെ പോകുന്ന ചില കാഴ്ചകളുണ്ട്. മണ്ണിൽ അന്ത്യവിശ്രമം കൊള്ളുന്ന ഈ പിഞ്ചുബാല്യങ്ങൾ ഒരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണ്—യുദ്ധത്തിൽ ആര് ജയിച്ചാലും മാനവികത പരാജയപ്പെടുകയാണെന്ന കയ്പ്പുള്ള സത്യം.

ഒരു കളിപ്പാട്ടത്തിന് വേണ്ടിയോ, അമ്മിഞ്ഞപ്പാലിന് വേണ്ടിയോ വാശിപിടിക്കേണ്ട പ്രായത്തിൽ, വെടിയുണ്ടകൾക്കും ബോംബുകൾക്കും ഇരയായി മണ്ണിലേക്ക് മടങ്ങേണ്ടി വരുന്ന കുരുന്നുകൾ ഏത് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഇരകളാണ്? ഏത് പ്രത്യയശാസ്ത്രമാണ് ഈ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ജീവനേക്കാൾ വലുത്?

അധികാര മോഹം: കൊട്ടാരങ്ങളിൽ ഇരുന്ന് യുദ്ധം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നവർ ഒരിക്കലും ഈ കുഴികളിലേക്ക് നോക്കാറില്ല. അവർക്ക് ഇത് വെറും അക്കങ്ങൾ മാത്രമാണ്.

അനാഥമാകുന്ന സ്വപ്നങ്ങൾ: ഈ ഓരോ കുഴിമാടത്തിലും അടക്കം ചെയ്തിരിക്കുന്നത് ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷകളും, വിരിയാത്ത ഒരുപാട് സ്വപ്നങ്ങളുമാണ്.

മനസ്സാക്ഷിയോട് ഒരു ചോദ്യം: ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ട് സമാധാനം സ്ഥാപിക്കാൻ ഇറങ്ങുന്നവർ കാണുന്നില്ലേ, ഈ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ നിശബ്ദമായ നിലവിളി?

"യുദ്ധം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത് വൃദ്ധന്മാരാണ്. എന്നാൽ പോരാടുന്നതും മരിക്കുന്നതും യുവാക്കളും കുഞ്ഞുങ്ങളുമാണ്."

ഇനിയെങ്കിലും ഈ ക്രൂരതകൾ അവസാനിക്കട്ടെ. തോക്കുകളേക്കാൾ ശക്തി സ്നേഹത്തിനുണ്ടെന്നും, വെടിയുണ്ടകളേക്കാൾ മൂല്യം ഒരു മനുഷ്യജീവനുണ്ടെന്നും ലോകം തിരിച്ചറിയട്ടെ. അധികാരത്തിന്റെ തണലിലിരുന്ന് മരണം വിതയ്ക്കുന്ന യുദ്ധവെറിയന്മാർക്ക് കാലം മാപ്പ് നൽകില്ല. ഈ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ചോരയ്ക്ക് ഓരോ തുള്ളിക്കും ചരിത്രം കണക്ക് ചോദിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും.

#Against war

നോമ്പുകാലത്തെ ആ 'ബാക്കി' രുചികൾ: ഒരു ഓർമ്മക്കുറിപ്പ്

 

നോമ്പുകാലത്തെ രാത്രികൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേക താളമുണ്ട്. പള്ളിയിലെ തറാവീഹ് കഴിഞ്ഞ് വന്ന്, അത്താഴത്തിന് ഉമ്മാമ്മ വിളമ്പുന്ന ആ വിഭവങ്ങൾ... അതിൽ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടത് മോരും ചോറും പൊരിച്ച മീനുമായിരുന്നു. അത്താഴത്തിന് എല്ലാവരും കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞ് പാത്രത്തിന്റെ മൂലയിൽ ബാക്കിവരുന്ന ആ മീൻ കഷ്ണവും മോരും കറിയും പിറ്റേന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു വലിയ നിധി കിട്ടിയതുപോലെയായിരുന്നു. നോമ്പില്ലാത്ത കുട്ടിക്കാലത്ത്, ഉച്ചയ്ക്ക് വിശന്നു വരുമ്പോൾ ഉമ്മാമ്മ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ആ പഴയ പിഞ്ഞാണവുമായി വരും.

ആ രുചിയുടെ രസതന്ത്രം:

 * മണമുള്ള മീൻ വറുത്തത്: തലേന്ന് വറുത്തുവെച്ച അയലയോ മത്തിയോ പിറ്റേന്നാവുമ്പോഴേക്കും അതിന്റെ മസാലയൊക്കെ ഇറച്ചിയിലേക്ക് നന്നായി പിടിച്ചിട്ടുണ്ടാകും. ആ തണുത്ത മീൻ കഷ്ണം ചോറിനൊപ്പം ഉടച്ചു ചേർക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന ഒരു രുചിയുണ്ടല്ലോ... അത് പുതിയതായി വറുത്ത മീനിന് ഒരിക്കലും കിട്ടില്ല.

 * കട്ടികൂടിയ മോര്: ഒരു രാത്രി മുഴുവൻ ഇരുന്നതുകൊണ്ട് മോരിലെ ഇഞ്ചിയും പച്ചമുളകും കറിവേപ്പിലയും അതിന്റെ സത്ത മുഴുവൻ ആ കറിക്ക് നൽകിയിട്ടുണ്ടാകും. ആ മോരൊഴിച്ച് കുഴച്ച ചോറിൽ മീൻ കഷ്ണം കൂടി ചേരുമ്പോൾ അതൊരു വിരുന്നായി മാറും.

 * സ്നേഹത്തിന്റെ ഉരുളകൾ: ഉമ്മാമ്മ തന്റെ വിറകടുപ്പിനരികിൽ ഇരുന്ന് ആ ചോറും മീനും നന്നായി കുഴച്ച് ചെറിയ ചെറിയ ഉരുളകളാക്കി ഞങ്ങളുടെ കൈവെള്ളയിൽ വെച്ചുതരും. ഓരോ ഉരുളയ്ക്കും ഉമ്മാമ്മയുടെ കൈപുണ്യത്തിന്റെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും രുചിയായിരുന്നു.

 "അന്ന് ആ വലിയ തറവാട്ടിലെ അടുക്കളയിൽ ഇരുന്നു കഴിച്ച ആ മോരും ചോറും മീൻ പൊരിച്ചതും നൽകിയ തൃപ്തി, ഇന്നത്തെ വലിയ ഹോട്ടലുകളിലെ വിഭവസമൃദ്ധമായ ഭക്ഷണത്തിന് നൽകാൻ കഴിയില്ല."

നോമ്പുകാലത്തെ ആ പഴയ ഓർമ്മകൾ ഇന്നും മനസ്സിൽ പച്ചപിടിച്ചു നിൽക്കുന്നു. ഉമ്മാമ്മയുടെ ആ വിരലുകൾക്കിടയിൽ നിന്ന് ഞങ്ങളുടെ കൈകളിലേക്ക് വീണ സ്നേഹത്തിന്റെ ഉരുളകൾ... അത് വെറുമൊരു ഭക്ഷണമല്ല, ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ മുഴുവൻ മധുരമായിരുന്നു.

ആരും തുറക്കാത്ത വാതിൽ

 ഓർമ്മകളുടെ പുസ്തകത്തിൽ മഞ്ഞനിറമുള്ള മഷി കൊണ്ട് എഴുതിയ ഒരധ്യായമാണ് ചിരിതാമ്മയുടെ വീട്. ഇന്നും കണ്ണടച്ചിരുന്നാൽ കരിയിലകൾക്കിടയിലൂടെ ആ പഴയ ഓലമേഞ്ഞ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി തെളിഞ്ഞുവരും.

അതാവാം എൻ്റെ കുട്ടിക്കാലത്തെ ഏറ്റവും സുന്ദരമായ ഇടം.

ഓലമേഞ്ഞ ആ കുഞ്ഞു വീട്

ചിരിതാമ്മയുടെ വീട് എന്ന് പറഞ്ഞാൽ അത് വെറുമൊരു കെട്ടിടമായിരുന്നില്ല. കരിപ്പും കരിയും പുരണ്ട ആ പഴയ ഓലക്കൂരയ്ക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ഗന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. മഴ പെയ്യുമ്പോൾ ഓലത്തുമ്പിലൂടെ മുറ്റത്തെ മണ്ണിലേക്ക് ഇറ്റുവീഴുന്ന വെള്ളത്തുള്ളികൾ നോക്കി ഉമ്മറത്ത് ഇരിക്കുന്നത് എൻ്റെ വലിയ വിനോദമായിരുന്നു. വീടിനുള്ളിൽ എപ്പോഴും ഒരു തണുപ്പാണ്. മണ്ണുമെഴുകിയ തറയിൽ ചമ്മന്തി കൂട്ടി കഞ്ഞികുടിക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന ആ ഒരു സുഖം പിന്നീട് ഒരിക്കലും എനിക്ക് ലഭിച്ചിട്ടില്ല.

ചിരിതാമ്മയും ചെറിയക്കേട്ടനും

പേരുപോലെ തന്നെ മുഖത്ത് എപ്പോഴും ഒരു ചെറുചിരി തൂകിനിൽക്കുന്ന ആളായിരുന്നു ചിരിതാമ്മ. അമ്മമ്മയുടെ വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ ആദ്യം ഓടിച്ചെല്ലുന്നത് ചിരിതാമ്മയുടെ അടുത്തേക്കാണ്. കൂടെ എപ്പോഴും ഗൗരവക്കാരനെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന, എന്നാൽ ഉള്ളിൽ സ്നേഹം മാത്രമുള്ള ഭർത്താവ് ചെറിയക്കേട്ടനും.

ചെറിയക്കേട്ടൻ മിക്കവാറും പറമ്പിലെ പണികളിലാകും. തോർത്ത് തലയിൽ കെട്ടി, കയ്യിലൊരു മടവാളുമായി നിൽക്കുന്ന ചെറിയക്കേട്ടൻ്റെ രൂപം ഇന്നും മനസ്സിലുണ്ട്. "എടാ കുഞ്ഞാ... വന്നോ നീ?" എന്ന ആ വിളിയിൽ ഒരു വലിയ ലോകത്തിൻ്റെ സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നു.

തേനൂറുന്ന വരിക്കച്ചക്ക

ആ പറമ്പിലെ ഏറ്റവും വലിയ ആകർഷണം അവിടുത്തെ കൂറ്റൻ വരിക്കപ്ലാവായിരുന്നു. വേനലവധിക്ക് എത്തുമ്പോൾ പ്ലാവുനിറയെ ചക്കകൾ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നുണ്ടാകും. ചെറിയക്കേട്ടൻ മടവാൾ കൊണ്ട് പഴുത്ത ചക്ക ചെത്തി താഴെയിറക്കും.

ചിരിതാമ്മ പ്ലാവില കൊണ്ട് കുമ്പിളുണ്ടാക്കി തരും. ചക്ക കീറി, അതിലെ തേൻ തുള്ളികൾ പോലെയുള്ള ചുളകൾ അടർത്തിയെടുത്ത് വായിലേക്ക് വെക്കുമ്പോൾ... ആഹാ! ആ മധുരം വിവരിക്കാൻ വാക്കുകളില്ല. കാക്കകൾ കൊത്താതെ ചെറിയക്കേട്ടൻ വലകെട്ടി സംരക്ഷിച്ചിരുന്ന ആ വരിക്കച്ചക്കയുടെ രുചി ഇപ്പോഴും നാവിലുണ്ട്.

കാലം ഒരുപാട് മാറി. ഇന്ന് ആ ഓലമേഞ്ഞ വീടില്ല, ചിരിതാമ്മയും ചെറിയക്കേട്ടനും ഓർമ്മകളായി. എങ്കിലും ഓരോ വേനലവധി വരുമ്പോഴും ഉള്ളിലെവിടെയോ ആ വരിക്കച്ചക്കയുടെ മണവും ചിരിതാമ്മയുടെ സ്നേഹവും വീണ്ടും ഉണരും.

സന്തോഷങ്ങൾക്കിടയിൽ അപ്രതീക്ഷിതമായാണ് ആ വാർത്ത എത്തിയത്. പറമ്പിലെ പണികൾക്കിടയിൽ പെട്ടെന്നുണ്ടായ തളർച്ച ചെറിയക്കേട്ടനെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. അധികം വൈകാതെ അദ്ദേഹം ആ ഓലമേഞ്ഞ വീടിനോട് യാത്ര പറഞ്ഞു. ചെറിയക്കേട്ടൻ്റെ മരണം ചിരിതാമ്മയെ വല്ലാതെ തളർത്തി. ആ വീട്ടിലെ ചിരികൾ മാഞ്ഞുപോയി. എങ്കിലും ചിരിതാമ്മ ആ വീട്ടിൽ തന്നെ ഒതുങ്ങിക്കൂടി.

ആരും തുറക്കാത്ത വാതിൽ

വീടിൻ്റെ വടക്കേ അറ്റത്ത് ചെറിയക്കേട്ടൻ തൻ്റെ പണിയായുധങ്ങളും പഴയ സാധനങ്ങളും സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ഒരു കുഞ്ഞു മുറിയുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ മരണശേഷം ചിരിതാമ്മ ആ മുറി പൂട്ടി. "അവിടെ ചെറിയക്കേട്ടൻ്റെ ആത്മാവുണ്ട്, ആരും അങ്ങോട്ട് പോകരുത്" എന്നൊരു സംസാരം നാട്ടിലുണ്ടായി. വർഷങ്ങളോളം ആ മുറി അടഞ്ഞുകിടന്നു. പൊടിയും ചിലന്തിവലകളും ആ വാതിലിനെ മൂടി.

ഒരു ഉച്ചനേരത്തെ സാഹസം

ഒരു അവധിക്കാലത്ത്, വീട്ടിൽ എല്ലാവരും ഉച്ചയുറക്കത്തിലായിരുന്ന സമയം. ആകാംക്ഷ അടക്കാനാവാതെ ഞാൻ ആ പഴയ മുറിയുടെ അടുത്തെത്തി. തുരുമ്പിച്ച പൂട്ടാണെങ്കിലും അത് ശരിക്കും പൂട്ടിയിരുന്നില്ല. മെല്ലെ തള്ളിയപ്പോൾ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസമെന്നോണം ആ വാതിൽ തുറന്നു.

മുറിക്കുള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു മണം—പഴയ മരത്തിൻ്റെയും കരിയിലകളുടെയും, പിന്നെ ചെറിയക്കേട്ടൻ എപ്പോഴും കൂടെ കൊണ്ടുനടക്കാറുള്ള പുകയിലയുടെയും മണം. ജനാലയിലൂടെ വന്ന വെളിച്ചത്തിൽ മുറിക്കുള്ളിലെ പൊടിപടലങ്ങൾ നൃത്തം ചെയ്യുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. അവിടെ ഒരു മൂലയിൽ അദ്ദേഹം എപ്പോഴും ഉപയോഗിക്കാറുള്ള ആ മടവാളും തലേക്കെട്ടും ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

പെട്ടെന്ന്, ആ മുറിക്കുള്ളിൽ ഒരു തണുത്ത കാറ്റ് വീശി. ഭയത്തിന് പകരം എനിക്ക് വലിയൊരു സമാധാനമാണ് തോന്നിയത്. ജനലരികിൽ തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന പഴയൊരു ഉടുപ്പ് കാറ്റിൽ ഒന്ന് ആടി. എനിക്ക് തോന്നി, ചെറിയക്കേട്ടൻ അവിടെത്തന്നെയുണ്ട്. തൻ്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഇടം ആരോ ഒന്ന് തുറന്നതിൽ, വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം വെളിച്ചം അകത്തേക്ക് വന്നതിൽ അദ്ദേഹം സന്തോഷിക്കുന്നുണ്ടാകാം.

ഞാൻ ആ പ്ലാവില കുമ്പിൾ അവിടെ വെച്ച് പതുക്കെ പുറത്തിറങ്ങി വാതിൽ ചാരി. അന്ന് രാത്രി സ്വപ്നത്തിൽ ചെറിയക്കേട്ടൻ വന്നതുപോലെ... പഴയതുപോലെ ആ വരിക്കപ്ലാവിൻ്റെ ചുവട്ടിലിരുന്ന് അദ്ദേഹം എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇൻ്റലിജൻസിനെ കൂട്ടു പിടിച്ച് എൻ്റെ ബാല്യകാലം ഒരു കഥയായി പുനർജനിക്കുന്നു.

ഖേത്തി ബാഡി

ഒരു മരത്തിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റി പടർന്നു കയറിയ  വെള്ളരി വള്ളിയിൽ നിന്ന് പാകമായ ഒരു വെ ള്ളരി പറിച്ചെടുത്തു അത് കണ്ട് ചിരിച്ചു കൊ ണ്ട് നിൽക്കുന്ന ചെറുമകൾ മീനുവിനോട് രാമു പറഞ്ഞു, "നോക്കിക്കേ മീനു, നല്ല പച്ചനി റം , നല്ല വലുപ്പം . ഇത് നിന്റെ അമ്മ ഉണ്ടാ ക്കുന്ന സാമ്പാറിൽ കിടന്ന് തിളങ്ങും ."

രാമുവിന്റെ വീടിന്റെ പിന്നാമ്പുറം ഒരു കൊച്ചു കാടായിരുന്നു. വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ഒരു കൃഷിത്തോട്ടം ആയിരുന്നെങ്കിലും രാമുവിന്റെ മകൻ നഗരത്തിലേക്ക് ജോലിയ്ക്കാ യി പോയതോടെ അതൊരു കാടായി മാറി . രാമുവി നും ഭാര്യയ്ക്കും പ്രായാധിക്യം കാരണം കൃഷി നോക്കാ ൻ സാധിച്ചില്ല. എന്നാ ൽ രാ മുവി ന്റെ കൊച്ചുമകൾ മീനു അവധിക്കാലത്ത് വീ ട്ടി ൽ വന്നതോ ടെ ആ ചിത്രം മാറി . "മുത്തച്ഛാ , നമുക്ക് വീണ്ടും കൃഷി തുടങ്ങാം . സ്കൂളി ൽ ഞങ്ങളുടെ അധ്യാപിക ജൈവകൃഷിയെക്കുറിച്ച്പറഞ്ഞു തന്നിരുന്നു. അത് കേട്ടപ്പോ ൾ എനി ക്ക് കൃഷി ചെ യ്യാ ൻ വലിയ ആഗ്രഹമാ യി ," മീനു പറഞ്ഞു.

ആദ്യം രാമുവി ന് അതി ന് താ ല്പര്യ മി ല്ലാ യി രുന്നു. പ്രായവും ശരീ ര വേദനകളും അതി ന് തടസ്സമാ യി . പക്ഷേ മീനുവി ന്റെ നിർബന്ധം കാരണം രാമു സമ്മതി ച്ചു. രാമുവും മീനുവും ചേ ർന്ന് ആ കാടു വെട്ടി ത്തെളിച്ച്കൃഷിയി ടമാക്കി . രാ മുവി ന്റെ ഭാ ര്യ യും അവർക്ക് സഹാ യത്തി നെ ത്തി . അങ്ങനെ പതിയെ പതി യെ ആ കൃഷിയിടം പഴയ പ്രതാപത്തി ലേ ക്ക് തിരികെ വന്നു.പച്ചക്കറി കളും നെല്ലും പൂക്കളും വിളഞ്ഞപ്പോ ൾ അവരുടെ വീ ടി ന് ചുറ്റും ഒരു പുത്തൻ ഉണർവ്വു ണ്ടാ യി . രാ മുവിന്റെമുഖത്തും മീനുവി ന്റെ കണ്ണുകളി ലും ഒരു പുഞ്ചി രി വി ടർന്നു . രാമുവി ന് അവന്റെ ചെ റുപ്പകാ ലം ഓർമ്മവന്നു . അവന്റെ അച്ഛന്റെ കൂടെ രാമു കൃഷിക്ക് പോ യതും അവി ടുത്തെ കളി കളും ചിരികളുമെ ല്ലാം അവനോർമ്മ വന്നു.

മീനുവി ന് സ്കൂളി ൽ കൊണ്ടുപോ കാ ൻ ആവശ്യ ത്തി ന് പൂക്കളും പച്ചക്കറി കളും മുത്തച്ഛൻ നൽകി . സ്കൂളി ൽ മറ്റ്കുട്ടി കൾക്ക് പറയാൻ ഇല്ലാ ത്ത കാ ര്യ ങ്ങൾ അവൾക്ക് ക്ലാസ്സി ൽ പറയാനുണ്ടാ അവൾ കൃഷിയെ ക്കുറിച്ച്പഠിപ്പിച്ചു. അവളുടെ അധ്യാ പിക അവളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു.

അങ്ങനെ രാമുവിന്റെ കൃഷി യി ടം നാ ട്ടി ലെ പ്രധാന വാർത്തയാ യി . എല്ലാ വരും രാ മുവി നെ കാ ണാ ൻ വന്നു.

മീനുവി ന്റെ സന്തോഷം രാമുവി ന് എല്ലാ വേ ദനകളെ യും മറക്കാ ൻ ശക്തി നൽകി .

അങ്ങനെ രാ മുവി ന്റെ വീ ട്ടി ൽ വി ളയുന്ന കാ ർഷിക വിഭവങ്ങൾ എല്ലാ വീ ടുകളി ലും എത്തി . മീനുവിന്റെ കുഞ്ഞി ക്കൈ കൾ നാ ടി ന് സന്തോ ഷം നൽകി . "മുത്തച്ഛാ , നമുക്ക് ഇനി യും ഒരുപാട് കൃഷി ചെ യ്യണം .

എല്ലാവർക്കും വിഷമില്ലാത്ത പച്ചക്കറി കൾ കഴി ക്കാ ൻ കൊ ടുക്കണം ," മീനു പറഞ്ഞു. രാ മു അവളെചേ ർത്തു പി ടി ച്ച് തലോടി , "നമ്മുക്ക് ചെ യ്യാം മോളേ , നീയാണ് എന്റെ ശക്തി ."

രാമുവും മീനുവും ഒരുമിച്ച്, ആ മണ്ണിൽ വീ ണ്ടും പ്രതീ ക്ഷയുടെ വിത്തുകൾ പാ കി . അത് ഒരു പുതിയ ജീവിതത്തിന്റെതുടക്കമാ യി രുന്നു. രാമുവിന്റെ പ്രായത്തെ യും മീ നുവി ന്റെ ചെറുപ്പത്തെ യും ഒരുമിപ്പിച്ച് കൃഷി അവരെ ഒന്നിപ്പിച്ചു.

ഒരു എ.ഐ കഥ

🌿 മണ്ണും മനസ്സും നിറയുന്ന സന്തോഷം 🌿

നമ്മുടെ വീടിന്റെ ഒരു കോണിൽ നട്ടുനനച്ചു വളർത്തുന്ന ഓരോ ചെടിയും നമുക്ക് നൽകുന്നത് വലിയൊരു ആശ്വാസമാണ്. അങ്ങാടിയിൽ നിന്നും വാങ്ങുന്നതിനേക്കാൾ, സ്വന്തം കൈപ്പടയിൽ വിരിഞ്ഞ ഒരു കാബേജോ മുളകോ അടുക്കളയിലേക്ക് എടുക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന ആ ഒരു സംതൃപ്തി ഉണ്ടല്ലോ... അത് അനുഭവിച്ചു തന്നെ അറിയണം!

എന്തുകൊണ്ടാണ് നമ്മൾ കൃഷി ചെയ്യേണ്ടത്?

 * ശുദ്ധമായ ഭക്ഷണം: വിഷാംശമില്ലാത്ത പച്ചക്കറികൾ നമ്മുടെ കുടുംബത്തിന്റെ ആരോഗ്യം ഉറപ്പാക്കുന്നു.

 * മാനസികോല്ലാസം: തിരക്കുപിടിച്ച ജീവിതത്തിനിടയിൽ ചെടികൾക്കിടയിലെ കുറച്ചു സമയം വലിയൊരു മെഡിറ്റേഷൻ പോലെയാണ്. സ്ട്രെസ്സ് കുറയ്ക്കാൻ ഇതിലും നല്ലൊരു വഴിയുണ്ടോ?

 * പരിമിതമായ സ്ഥലം തടസ്സമല്ല: വലിയ പറമ്പ് വേണമെന്നില്ല; ടെറസ്സിലോ, ചെറിയ ചട്ടികളിലോ നമുക്ക് വിത്തിടാം. മനസ്സ് വച്ചാൽ മണ്ണും നമുക്കൊപ്പം നിൽക്കും.

കൃഷി വെറുമൊരു ജോലിയല്ല, അതൊരു സംസ്കാരമാണ്. നമ്മുടെ വരുംതലമുറയ്ക്കും ഈ നല്ല പാഠം പകർന്നു നൽകാം. പ്രകൃതിയോട് ചേർന്ന് നിൽക്കാം, സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കാം.

മണ്ണറിഞ്ഞ് വളരാം... മനസ്സ് നിറയെ ചിരിക്കാം! 🌱✨

ഇലച്ചാർത്തുകളിലെ സംഗീതം

പച്ചപ്പ്‌ വെറുമൊരു നിറമല്ല; അത് ഭൂമിയുടെ ശ്വാസമാണ്. ഓരോ തളിരിലയിലും പ്രകൃതി കരുതിവെച്ചിരിക്കുന്നത് അതിജീവനത്തിന്റെ വലിയൊരു പാഠമാണ്. കത്തുന്ന വെയിലിലും കാറ്റിന്റെ താളത്തിനൊത്ത് നൃത്തം ചെയ്യുന്ന ആ പച്ചിലക്കൂട്ടങ്ങൾ മനസ്സിന് നൽകുന്ന കുളിർമ വാക്കുകൾക്ക് അപ്പുറമാണ്.

മഴത്തുള്ളികൾ ഇലത്തുമ്പുകളിൽ തങ്ങിനിന്ന് മണ്ണിലേക്ക് വീഴുമ്പോൾ, അവിടെ ഉണരുന്നത് പുതുജീവൻ്റെ ഗന്ധമാണ്. തിരക്കുപിടിച്ച ഈ ലോകത്ത്‌ ഒരു നിമിഷം ആ പച്ചപ്പിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കൂ... ആ നിശബ്ദതയിൽ ഒരു കവിതയുണ്ട്, മനസ്സിനെ തൊട്ടുണർത്തുന്ന ഒരു ഈണമുണ്ട്. വേരുകൾ മണ്ണിലുറച്ച് നിൽക്കുമ്പോഴും ആകാശത്തോളം വളരാൻ ഓരോ ചെടിയും നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.

ഗ്രോബാഗിൽ ചീര കൃഷി

 ഗ്രോബാഗിൽ ചീര കൃഷി ചെയ്യുമ്പോൾ സ്ഥലപരിമിതിയുള്ളവർക്കും ടെറസ്സിൽ കൃഷി ചെയ്യുന്നവർക്കും വളരെ എളുപ്പത്തിൽ മികച്ച വിളവ് എടുക്കാൻ സാധിക്കും. ഗ്രോബാഗ് കൃഷിയിൽ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട കാര്യങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:

1. പോട്ടിംഗ് മിശ്രിതം തയ്യാറാക്കാം

ഗ്രോബാഗിലെ മണ്ണ് ശരിയായ രീതിയിൽ തയ്യാറാക്കിയാൽ മാത്രമേ ചെടി നന്നായി വളരൂ.

 * അളവ്: ഉപരിതല മണ്ണ്, മണൽ (അല്ലെങ്കിൽ ചകിരിച്ചോറ്), ഉണങ്ങിയ ചാണകപ്പൊടി എന്നിവ 1:1:1 എന്ന അനുപാതത്തിൽ കലർത്തുക.

 * അണുനശീകരണം: മണ്ണിലെ കുമിൾബാധ ഒഴിവാക്കാൻ അല്പം വേപ്പിൻ പിണ്ണാക്ക്, ട്രൈക്കോഡെർമ എന്നിവ ചേർക്കുന്നത് വളരെ നല്ലതാണ്.

 * ബാഗിന്റെ മുക്കാൽ ഭാഗം മാത്രം മണ്ണ് നിറയ്ക്കുക.

2. വിത്ത് പാകുന്ന രീതി

 * വിത്തുകൾ നേരിട്ട് ഗ്രോബാഗിൽ പാകാം.

 * വിത്തുകൾ അല്പം മണലുമായി ചേർത്ത് മുകളിൽ വിതറിയ ശേഷം നേരിയ നന നൽകുക.

 * ഒരു ബാഗിൽ 3-4 തൈകൾ മാത്രം നിലനിർത്തുന്നതാണ് ആരോഗ്യകരമായ വളർച്ചയ്ക്ക് നല്ലത്. ബാക്കിയുള്ളവ പറിച്ചുമാറ്റാം.

3. ഗ്രോബാഗ് കൃഷിയിലെ പ്രത്യേക ശ്രദ്ധയ്ക്ക്

 * നന: ഗ്രോബാഗിലെ മണ്ണ് പെട്ടെന്ന് ഉണങ്ങാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. അതിനാൽ ദിവസവും മിതമായി നനയ്ക്കുക. എന്നാൽ വെള്ളം കെട്ടിനിൽക്കാൻ പാടില്ല (ബാഗിന് താഴെ സുഷിരങ്ങൾ ഉണ്ടെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തുക).

 * സൂര്യപ്രകാശം: കുറഞ്ഞത് 5-6 മണിക്കൂർ എങ്കിലും നേരിട്ട് വെയിൽ ലഭിക്കുന്ന സ്ഥലത്ത് വേണം ബാഗുകൾ വെക്കാൻ.

 * വളപ്രയോഗം: രണ്ടാഴ്ചയിലൊരിക്കൽ കുറച്ച് ചാണകപ്പൊടിയോ കമ്പോസ്റ്റോ ചേർക്കാം. കൂടാതെ, കഞ്ഞിവെള്ളം പുളിപ്പിച്ചത് 10 ഇരട്ടി വെള്ളം ചേർത്ത് ഒഴിക്കുന്നത് ചീര തഴച്ചു വളരാൻ സഹായിക്കും.

4. കീടനിയന്ത്രണം

ടെറസ്സിലെ കൃഷിയിൽ ഇലപ്പുള്ളി രോഗം വരാതിരിക്കാൻ ചെടികൾ തമ്മിൽ നല്ല അകലം പാലിക്കണം. കാറ്റ് നന്നായി ലഭിക്കുന്നത് രോഗങ്ങൾ കുറയ്ക്കാൻ സഹായിക്കും. രോഗം കണ്ട ഇലകൾ ഉടൻ നശിപ്പിക്കുക.

ഒരു കുഞ്ഞു ടിപ്പ്: ചുവന്ന ചീരയ്ക്കൊപ്പം കുറച്ച് പച്ച ചീര കൂടി കൃഷി ചെയ്താൽ കീടങ്ങളുടെ ആക്രമണം ഒരു പരിധിവരെ കുറയ്ക്കാൻ സാധിക്കും.

നിങ്ങൾ ആദ്യമായാണോ ചീര കൃഷി ചെയ്യുന്നത്? വിത്തുകൾ എവിടെ നിന്നെങ്കിലും വാങ്ങിയതാണോ അതോ കയ്യിലുണ്ടോ? മറുപടി നൽകിയാൽ കൂടുതൽ സഹായിക്കാം.

ആകാശത്തെ നക്ഷത്രം മണ്ണിലിറങ്ങിയപ്പോൾ: സുനിതാ വില്യംസിനൊപ്പം ഒരു നിമിഷം

നമ്മുടെ കുട്ടിക്കാലത്തെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ എപ്പോഴും തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ഒരു ചിത്രമുണ്ട്—മേഘങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ മിന്നിമറയുന്ന വിമാനങ്ങൾക്കും ഉപഗ്രഹങ്ങൾക്കും നേരെ കൈവീശി കാണിച്ച് 'ടാറ്റ' പറയുന്നത്. എന്നാൽ, ആകാശത്ത് മിന്നിമറയുന്ന സ്പേസ് ഷട്ടിലിനുള്ളിൽ ലക്ഷക്കണക്കിന് ഭാരതീയരുടെ അഭിമാനമായ സുനിതാ വില്യംസ് ഉണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് തൊണ്ടപൊട്ടുമാറ് ആർത്തുവിളിച്ച ഒരു ഭൂതകാലം നിങ്ങൾക്കുണ്ടെങ്കിൽ, അവരെ നേരിൽ കാണുന്ന നിമിഷം എങ്ങനെയുണ്ടാകും? ആ സ്വപ്നസാക്ഷാത്കാരത്തിൻ്റെ കഥയാണിത്.

അന്ന് ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി ഒരു നിലവിളി

വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, സുനിതാ വില്യംസിൻ്റെ ബഹിരാകാശ യാത്രയുടെ വാർത്തകൾ പത്രങ്ങളിൽ നിറഞ്ഞുനിന്ന കാലം. രാത്രികാലങ്ങളിൽ വീടിൻ്റെ മുകളിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന തിളങ്ങുന്ന ആ 'നക്ഷത്രം' വെറുമൊരു ഉപഗ്രഹമല്ലെന്നും അതിനുള്ളിൽ ഇന്ത്യയുടെ പ്രിയപുത്രിയുണ്ടെന്നും അറിഞ്ഞപ്പോൾ ഉണ്ടായ ആവേശം ചെറുതല്ല. വീടിൻ്റെ മുറ്റത്ത് നിന്ന് ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി, ആ സ്പേസ് ഷട്ടിലിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി ആവുന്നത്ര ഉച്ചത്തിൽ അലറിവിളിച്ച ആ നിമിഷം ഇന്നും മനസ്സിൽ മായാതെ നിൽക്കുന്നു. അവർക്ക് അത് കേൾക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നറിഞ്ഞിട്ടും, സ്നേഹത്തിൻ്റെയും ആവേശത്തിൻ്റെയും ആ വിളി ആകാശത്തോളം ഉയർന്നിരുന്നു.

സ്വപ്നം യാഥാർത്ഥ്യമായ നിമിഷം

കാത്തിരിപ്പിനൊടുവിൽ ആ നക്ഷത്രം ഭൂമിയിലേക്കിറങ്ങി വന്നതുപോലെ സുനിതാ വില്യംസ് കൺമുന്നിലെത്തി. ബഹിരാകാശത്തെ വെല്ലുവിളികൾ നിറഞ്ഞ ജീവിതത്തിനിടയിലും അവരുടെ മുഖത്ത് വിരിയുന്ന ആ ചിരിക്ക് ഒരു പ്രത്യേക തെളിച്ചമുണ്ട്. സാധാരണക്കാരിലൊരാളായി, അങ്ങേയറ്റം വിനയത്തോടെ അവർ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, ആ പഴയ 'അലറിവിളി' വെറുതെയായില്ലെന്ന് തോന്നിപ്പോകും.

"ധൈര്യമാണ് നിങ്ങളുടെ കൈമുതൽ, സ്വപ്നം കാണാൻ മടിക്കരുത്," എന്ന് അവർ പറയുമ്പോൾ അത് കേവലം വാക്കുകളല്ല, മറിച്ച് അനന്തമായ ശൂന്യതയിൽ നിന്ന് അവർ കൊണ്ടുതന്നെ പാഠങ്ങളാണ്.

പ്രത്യാശയുടെ പ്രതീകം

സുനിതാ വില്യംസിനെ നേരിൽ കാണുക എന്നത് കേവലം ഒരു വ്യക്തിയെ കാണുന്നതല്ല, മറിച്ച് അസാധ്യമായതിനെ കീഴടക്കിയ മനുഷ്യേച്ഛയുടെ പ്രതീകത്തെ കാണുന്നതാണ്. ആകാശത്തെ ആ ചലിക്കുന്ന ബിന്ദുവിൽ നിന്ന് നമ്മുടെ കൈയ്യെത്തും ദൂരത്തേക്ക് അവരെത്തിയപ്പോൾ അത് ഒരായിരം സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ചിറക് നൽകുന്ന അനുഭവമായി മാറി.

ആകാശത്തിലെ കനൽ: എന്റെ നിഗൂഢ പരീക്ഷണം

ഗൾഫ് യുദ്ധം കൊടുമ്പിരിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാലം. പത്താം ക്ലാസ്സിലെ ഫിസിക്സ് പുസ്തകത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ ഞാൻ വായിച്ചിരുന്നത് പത്രങ്ങളിലെ യുദ്ധവാർത്തകളായിരുന്നു. ഇറാഖിന്റെ 'സ്കഡ്' മിസൈലുകളും അമേരിക്കയുടെ 'പേട്രിയറ്റും' തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടം എന്റെ ഉറക്കം കെടുത്തി. എന്റെ ചെറിയ മുറിക്കുള്ളിൽ, റേഡിയോ പാർട്സുകളും ലെൻസുകളും ഉപയോഗിച്ച് ഞാൻ ഒരു സ്വപ്നം നെയ്തു: ചൂട് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ശത്രുവിമാനങ്ങളെ തകർക്കുന്ന ഒരു മിസൈൽ.

നിഗൂഢമായ രാത്രി

ഒരു ശനിയാഴ്ച രാത്രി, വീട്ടിലെ എല്ലാവരും ഗാഢനിദ്രയിലാണെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി ഞാൻ എന്റെ പരീക്ഷണവസ്തുവുമായി കുന്നിൻപുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. കയ്യിലുണ്ടായിരുന്നത് പത്രങ്ങളിൽ കണ്ട മിസൈലുകളുടെ ഒരു ചെറിയ പതിപ്പാണ്. ഇൻഫ്രാറെഡ് കിരണങ്ങളെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്ന ഒരു സെൻസർ ഞാൻ അതിൽ ഘടിപ്പിച്ചിരുന്നു.

"ഇത് വിജയിച്ചാൽ, യുദ്ധം അവസാനിപ്പിക്കാൻ എനിക്കാകും," ഒരു കൗമാരക്കാരന്റെ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ ഞാൻ സ്വയം പറഞ്ഞു.

ഞാൻ മിസൈലിന്റെ സ്വിച്ച് അമർത്തി. നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു അഗ്നിപ്രവാഹത്തോടെ അത് ആകാശത്തേക്ക് കുതിച്ചു. ഇരുട്ടിൽ ആ മിസൈലിന്റെ വാലറ്റം ഒരു ചുവന്ന കനൽ പോലെ എരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നത് ഞാൻ അഭിമാനത്തോടെ നോക്കിനിന്നു.

ദുരന്തത്തിന്റെ നിമിഷം

പെട്ടെന്നാണ് എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് നിലച്ചത്. ദൂരെ മേഘങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്ന് ഒരു യാത്രാവിമാനം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. രാത്രിയിലെ നിശബ്ദതയിൽ അതിന്റെ എൻജിനുകളുടെ മുഴക്കം എനിക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു. എന്റെ മിസൈൽ, അതിന്റെ സെൻസറുകൾ വഴി വിമാനത്തിന്റെ എൻജിനിലെ വൻതോതിലുള്ള ചൂട് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

"അരുത്... അങ്ങോട്ടല്ല!" ഞാൻ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി അലറി.

പക്ഷേ, എന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലായിരുന്നില്ല അത്. വേഗത വർദ്ധിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് മിസൈൽ വിമാനത്തിന്റെ ചിറകിന് താഴെയുള്ള എൻജിൻ ലക്ഷ്യമാക്കി കുതിച്ചു. നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ആകാശത്തിന്റെ ഒത്തനടുവിൽ ഒരു ഭീകരമായ സ്‌ഫോടനം നടന്നു. സെക്കൻഡുകൾക്ക് മുൻപ് വരെ സുരക്ഷിതമായി പറന്നിരുന്ന ആ വിമാനം ഒരു പടുകൂറ്റൻ തീഗോളമായി മാറി.

ആകാശത്തുനിന്നും കത്തുന്ന അവശിഷ്ടങ്ങൾ എന്റെ തലയ്ക്ക് മുകളിലേക്ക് വീഴാൻ തുടങ്ങി. നൂറുകണക്കിന് ആളുകളുടെ നിലവിളി കാറ്റിൽ ഒഴുകിവരുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി. ഞാൻ ചെയ്തത് ഒരു വലിയ അപരാധമാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് എന്നെ വല്ലാതെ ഭയപ്പെടുത്തി. എന്റെ കാലുകൾ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി, ശ്വാസം കിട്ടാതെ ഞാൻ നിലവിളിച്ചു...

ഉണർവ്

കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോൾ ഞാൻ വിയർപ്പിൽ കുളിച്ചിരുന്നു. മുറിയിലെ ഇരുട്ടിൽ എന്റെ കിതപ്പ് മാത്രം മുഴങ്ങിക്കേട്ടു. ഭയത്തോടെ ഞാൻ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. അവിടെ കത്തുന്ന വിമാനങ്ങളില്ല, സ്ഫോടനങ്ങളില്ല. ദൂരെ ഒരു നക്ഷത്രം മാത്രം ശാന്തമായി മിന്നിത്തിളങ്ങുന്നു.

അതൊരു സ്വപ്നമായിരുന്നു എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ എനിക്ക് മിനിറ്റുകൾ വേണ്ടിവന്നു. പക്ഷേ, പത്രങ്ങളിൽ വായിച്ച ആ യുദ്ധചിത്രങ്ങൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ എത്രത്തോളം ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞിരുന്നു എന്ന് ആ രാത്രി ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി. യുദ്ധം വെറും വാർത്തയല്ലെന്നും അതൊരു വലിയ ഭീതിയാണെന്നും ആ സ്വപ്നം എന്നെ പഠിപ്പിച്ചു.

ചേന കൃഷി

 ചേന (Elephant Foot Yam) വളരെ ലാഭകരമായും എളുപ്പത്തിലും കൃഷി ചെയ്യാവുന്ന ഒരു വിളയാണ്. നല്ല പരിചരണം നൽകിയാൽ മികച്ച വിളവ് ലഭിക്കും. ചേന കൃഷി ചെയ്യുമ്പോൾ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട പ്രധാന കാര്യങ്ങൾ താഴെ നൽകുന്നു.

1. കൃഷി സമയം

കേരളത്തിൽ സാധാരണയായി മകരക്കൊയ്ത്തിന് ശേഷം (ജനുവരി - മാർച്ച്) ആണ് ചേന നടാൻ അനുയോജ്യമായ സമയം. പെയ്ത്തു തുടങ്ങുന്നതോടെ (മേയ് - ജൂൺ) ചേന മുളച്ചു വരും.

2. വിത്ത് തിരഞ്ഞെടുക്കൽ

 * നല്ല വലിപ്പമുള്ളതും കേടില്ലാത്തതുമായ ചേനയാണ് വിത്തിനായി ഉപയോഗിക്കേണ്ടത്.

 * ചേനയുടെ മുകൾഭാഗത്തുള്ള 'കണ്ണ്' (Bud) ഉൾപ്പെടുന്ന രീതിയിൽ കഷ്ണങ്ങളായി മുറിക്കണം.

 * ഒരു വിത്ത് കഷ്ണത്തിന് ഏകദേശം 500 ഗ്രാം മുതൽ 1 കിലോ വരെ തൂക്കം ഉണ്ടായിരിക്കണം.

 * മുറിച്ച ഭാഗങ്ങളിൽ ചാണകപ്പാലോ കുമ്മായമോ പുട്ടി ഉണക്കുന്നത് ചീയൽ തടയാൻ സഹായിക്കും.

3. കുഴിയെടുക്കലും നടീലും

 * അകലം: ചെടികൾ തമ്മിൽ ചുരുങ്ങിയത് 90 സെ.മീ അകലം ഉണ്ടായിരിക്കണം.

 * കുഴിയുടെ വലിപ്പം: 60 സെ.മീ നീളം, വീതി, ആഴം എന്നിവയുള്ള കുഴികൾ എടുക്കുക.

 * കുഴിയിൽ ഉണങ്ങിയ കരിയിലകൾ ഇട്ട് കത്തിക്കുന്നത് കീടങ്ങളെ നശിപ്പിക്കാൻ നല്ലതാണ്.

 * കുഴിയുടെ പകുതിയോളം മേൽമണ്ണും 2-3 കിലോ ഉണങ്ങിയ ചാണകപ്പൊടിയും (അല്ലെങ്കിൽ കമ്പോസ്റ്റ്) ചേർത്ത് നിറയ്ക്കുക. ഇതിന് നടുവിലായി വിത്ത് നടാം.

4. വളപ്രയോഗം

ചേനയ്ക്ക് ജൈവവളങ്ങൾ വളരെ പ്രധാനമാണ്.

 * അടിവളം: നടുന്ന സമയത്ത് ചാണകപ്പൊടി, എല്ലുപൊടി, വേപ്പിൻപിണ്ണാക്ക് എന്നിവ നൽകാം.

 * മേൽവളം: നട്ട് 45 ദിവസം കഴിയുമ്പോഴും 90 ദിവസം കഴിയുമ്പോഴും കളകൾ നീക്കം ചെയ്ത് മണ്ണ് കൂട്ടിക്കൊടുക്കണം. ഈ സമയത്ത് ചാണകപ്പൊടിയോ പച്ചിലവളമോ ചേർക്കാം.

5. പരിചരണ രീതികൾ

 * പുതയിടൽ: വിത്ത് നട്ടാലുടൻ കുഴിയിൽ കരിയിലകളോ പച്ചിലകളോ ഇട്ട് കട്ടിയിൽ പുതയിടണം. ഇത് ഈർപ്പം നിലനിർത്താനും കളകൾ കുറയ്ക്കാനും സഹായിക്കും.

 * നന: മഴ ലഭിക്കുന്നതുവരെ നനച്ചു കൊടുക്കുന്നത് മുള പെട്ടെന്ന് വരാൻ സഹായിക്കും.

 * ഇടവിള: ചേനയുടെ കൂടെ പയർ, ഇഞ്ചി, മഞ്ഞൾ എന്നിവ ഇടവിളയായി കൃഷി ചെയ്യാവുന്നതാണ്.

6. രോഗങ്ങളും പ്രതിവിധിയും

 * ചേനയെ ബാധിക്കുന്ന പ്രധാന പ്രശ്നം തടയഴുകൽ ആണ്. ഇത് തടയാൻ മണ്ണിൽ വെള്ളം കെട്ടിക്കിടക്കാതെ നോക്കണം.

 * നടുന്നതിന് മുൻപ് വിത്ത് സ്യൂഡോമോണാസ് ലായനിയിൽ മുക്കി വെക്കുന്നത് രോഗപ്രതിരോധത്തിന് നല്ലതാണ്.

7. വിളവെടുപ്പ്

നട്ട് ഏകദേശം 8 മുതൽ 9 മാസമാകുമ്പോൾ ചേനയുടെ ഇലകളും തണ്ടും ഉണങ്ങി വീഴാൻ തുടങ്ങും. ഇതാണ് വിളവെടുപ്പിന് അനുയോജ്യമായ സമയം.

മുഖംമൂടികളുടെ വിപണി

മാധവൻ ആ നഗരത്തിലെ തിരക്കേറിയ തെരുവിലൂടെ നടക്കുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് അയാൾ ആ കാഴ്ച ശ്രദ്ധിച്ചത്—റോഡരികിൽ ഒരു വൃദ്ധൻ വിചിത്രമായ ചില മുഖംമൂടികൾ വിൽക്കുന്നു. പ്ലാസ്റ്റിക്കോ റബ്ബറോ കൊണ്ടുള്ളതല്ല അവ, മറിച്ച് മനുഷ്യരുടെ ഭാവങ്ങൾ അപ്പടി പകർത്തിയവയായിരുന്നു.

"ഇതൊക്കെ ആരാണ് വാങ്ങുന്നത്?" മാധവൻ കൗതുകത്തോടെ ചോദിച്ചു.

വൃദ്ധൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "എല്ലാവരും വാങ്ങുന്നുണ്ട് മോനേ. സത്യസന്ധമായി ചിരിക്കാൻ കഴിയാത്തവർ 'പുഞ്ചിരി'യുടെ മുഖംമൂടി വാങ്ങും. ദേഷ്യം ഉള്ളിലൊതുക്കുന്നവർ 'ശാന്തത'യുടെ മുഖംമൂടി വാങ്ങും. ഈ ലോകത്ത് ജീവിക്കണമെങ്കിൽ ഇതൊക്കെ അത്യാവശ്യമല്ലേ?"

മാധവൻ ആദ്യം അതൊരു തമാശയായി തള്ളിക്കളഞ്ഞു. എന്നാൽ ഓഫീസിലെത്തിയപ്പോൾ അയാൾക്ക് ആ വൃദ്ധന്റെ വാക്കുകൾ ഓർമ്മ വന്നു.

 * തനിക്ക് ഒട്ടും താല്പര്യമില്ലാത്ത ബോസിന്റെ തമാശ കേട്ട് പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്ന സഹപ്രവർത്തകൻ—അയാൾ അണിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് 'വിധേയത്വത്തിന്റെ' മുഖംമൂടിയാണ്.

 * വീട്ടിലെ ദാരിദ്ര്യം മറച്ചുവെച്ച് ആഡംബരത്തെക്കുറിച്ച് വാതോരാതെ സംസാരിക്കുന്ന സുഹൃത്ത്—അവന്റേത് 'അഭിമാനത്തിന്റെ' മുഖംമൂടി.

 * തന്റെ പ്രമോഷൻ തട്ടിയെടുത്ത ആളോട് കൈകൊടുത്ത് അഭിനന്ദിക്കുമ്പോൾ മാധവൻ തന്നെ അറിയാതെ ഒരു 'സന്തോഷത്തിന്റെ' മുഖംമൂടി അണിയുകയായിരുന്നു.

വൈകുന്നേരം തിരികെ വരുമ്പോൾ മാധവൻ വീണ്ടും ആ വൃദ്ധനെ കണ്ടു. "എനിക്കും വേണം ഒരെണ്ണം," മാധവൻ പറഞ്ഞു. "ഏറ്റവും നല്ലത് നോക്കി എടുത്തു തരൂ."

വൃദ്ധൻ ഒരു കണ്ണാടി മാധവന്റെ നേരെ നീട്ടിയിട്ട് പറഞ്ഞു, "മോനേ, നിനക്ക് പുതിയൊരെണ്ണത്തിന്റെ ആവശ്യമില്ല. നീ ഇപ്പോൾ തന്നെ ഒരെണ്ണം ധരിച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ. അത് അഴിച്ചുമാറ്റാൻ പറ്റുന്നുണ്ടോ എന്ന് നോക്കൂ."

മാധവൻ ആ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി. കണ്ണാടിയിൽ കണ്ടത് തന്റെ മുഖമല്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് സമൂഹത്തിന് വേണ്ടി താൻ കെട്ടിയാടുന്ന ഏതോ ഒരു അപരിചിതന്റെ രൂപമായിരുന്നു. അത് മാറ്റാൻ ശ്രമിക്കുന്തോറും അത് മാംസത്തോടും ചർമ്മത്തോടും ഒട്ടിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നത് അയാൾ അറിഞ്ഞു.

യഥാർത്ഥ മുഖം എവിടെയോ നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ചുറ്റുമുള്ള എല്ലാവരും ഓരോരോ പൊയ്മുഖങ്ങൾ അണിഞ്ഞ് പരസ്പരം നോക്കി ചിരിക്കുന്നു. ആർക്കും ആരെയും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത ഒരു വലിയ നാടകം!

പട്ടുനൂൽപുഴു: ഏകാന്തതയുടെ നൂലുകൊണ്ട് നെയ്ത ഒരാൾരൂപം

മലയാള സാഹിത്യത്തിൽ തന്റേതായ ഒരിടം ഇതിനോടകം അടയാളപ്പെടുത്തിയ എഴുത്തുകാരനാണ് എസ്. ഹരീഷ്. മീശയിലൂടെ ചരിത്രവും മിത്തും ഇഴചേർത്ത അദ്ദേഹം, ആഗസ്റ്റ് 17-ലൂടെ ഒരു ബദൽ ചരിത്രം തന്നെ സൃഷ്ടിച്ചു. എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും പുതിയ നോവലായ 'പട്ടുനൂൽപുഴു', ആ വലിയ ക്യാൻവാസുകളിൽ നിന്ന് മാറി മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ ഇരുളിലേക്കും ഏകാന്തതയിലേക്കും വെളിച്ചം വീശുന്ന ഒന്നാണ്.

കാഫ്കയുടെ ഗ്രിഗർ സാംസയെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന 'സാംസ' എന്ന പതിമൂന്നുകാരനിലൂടെയാണ് നോവൽ സഞ്ചരിക്കുന്നത്. നഗരത്തിന്റെ ബഹളങ്ങളില്ലാത്ത, എന്നാൽ ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെയും കടബാധ്യതകളുടെയും നിഴൽ വീണ ഒരു വീടാണ് സാംസയുടേത്. ലോകം അവനെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല, അവനാകട്ടെ പുസ്തകങ്ങളിലും സ്വന്തം ഭാവനാലോകത്തും അഭയം കണ്ടെത്തുന്നു. നമ്മൾ ഓരോരുത്തരും ഓരോ പട്ടുനൂൽപുഴുക്കളാണെന്നും, സ്വന്തം ശരീരത്തിൽ നിന്ന് നെയ്തെടുക്കുന്ന നൂലുകൾ കൊണ്ട് നമ്മൾ ഓരോ കൂടുകൾ നിർമ്മിക്കുകയാണെന്നും ഈ നോവൽ പറഞ്ഞുതരുന്നു.

പരാജയപ്പെട്ട ബിസിനസ്സുകാരനായ അച്ഛൻ വിജയനും, വീടിന്റെ ഭാരം തോളിലേറ്റുന്ന അമ്മ ആനിയും നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ള സാധാരണക്കാരുടെ പ്രതിനിധികളാണ്. അവരുടെ നിസ്സഹായത സാംസയുടെ കണ്ണിലൂടെ നോക്കുമ്പോൾ കൂടുതൽ തീക്ഷ്ണമാകുന്നു. നോവലിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ബിംബമാണ് ഈന്തുമരം. ഭ്രാന്തനായ സ്റ്റീഫനെ ഈ മരത്തിൽ കെട്ടിയിടുമ്പോൾ, മനുഷ്യനിലെ ഭ്രാന്തും ഏകാന്തതയും ആ വൃക്ഷം ഏറ്റുവാങ്ങുന്നു. പ്രകൃതിയും മനുഷ്യനും തമ്മിലുള്ള അദൃശ്യമായ ബന്ധത്തെ ഹരീഷ് ഇവിടെ മനോഹരമായി വരച്ചുകാട്ടുന്നു.

വളരെ ലളിതമെന്ന് തോന്നുംവിധം തുടങ്ങുകയും എന്നാൽ വായനക്കാരന്റെ ഉള്ളിൽ വലിയ ആഘാതങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ശൈലിയാണ് ഇതിന്റേത്. മരണത്തെയും ഏകാന്തതയെയും കുറിച്ച് നോവൽ പങ്കുവെക്കുന്ന നിരീക്ഷണങ്ങൾ വായന കഴിഞ്ഞാലും കൂടെയുണ്ടാകും. വളരെ വേഗത്തിൽ വായിച്ചു തീർക്കാവുന്ന ഒരു കൊച്ചു നോവലാണെങ്കിലും, ഇത് നൽകുന്ന ചിന്തകൾ ഏറെ വലുതാണ്. ചരിത്രത്തിന്റെയോ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെയോ വലിയ ബഹളങ്ങളില്ലാതെ, ഒരു വ്യക്തിയുടെ മനസ്സിന്റെ ഉള്ളറകളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് ഈ പുസ്തകം ഒരു മികച്ച അനുഭവമായിരിക്കും. മരിച്ചവരുടെ ലോകം ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരേക്കാൾ വലുതാണെന്ന നോവലിലെ ദർശനം നമ്മെ പുതിയൊരു ചിന്താതലത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു.

മറതി: വിസ്മൃതിക്കെതിരെയുള്ള രാഷ്ട്രീയ പ്രതിരോധം

ചരിത്രം പലപ്പോഴും വിജയികളുടെയും പ്രബലരുടെയും കഥയാണ്. അവിടെ സാധാരണക്കാരായ മനുഷ്യർക്കും അവരുടെ ചെറിയ പോരാട്ടങ്ങൾക്കും സ്ഥാനം ലഭിക്കാറില്ല. ഈയൊരു വിടവിനെ നികത്താനാണ് ഡോ. പി. സുരേഷ് തന്റെ 'മറതി' എന്ന നോവലിലൂടെ ശ്രമിക്കുന്നത്. മലബാറിന്റെ പ്രാദേശിക ചരിത്രത്തെ ദേശീയ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ഭാഗമായി അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന ശ്രദ്ധേയമായ കൃതിയാണിത്.

ക്വിറ്റ് ഇന്ത്യാ സമരത്തിന്റെ ഭാഗമായി നടന്ന ഉള്ള്യേരി പാലം പൊളിക്കൽ കേവലം ഒരു പ്രാദേശിക സംഭവം മാത്രമല്ലെന്ന് നോവൽ സ്ഥാപിക്കുന്നു. ഗാന്ധിയൻ ആദർശങ്ങളും വിപ്ലവവീര്യവും മലബാറിലെ കുഗ്രാമങ്ങളിൽ എങ്ങനെയാണ് പടർന്നതെന്ന് നോവൽ വിശകലനം ചെയ്യുന്നു. ഔദ്യോഗിക ചരിത്രരേഖകൾ ബോധപൂർവ്വമോ അല്ലാതെയോ മായ്ച്ചുകളഞ്ഞ യഥാർത്ഥ പോരാളികളുടെ ജീവിതമാണ് ഈ നോവലിലെ ഉള്ളടക്കം.

തെയ്യോൻ എന്ന കേന്ദ്രകഥാപാത്രത്തിലൂടെ പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടവന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യബോധത്തെ നോവലിസ്റ്റ് ആവിഷ്കരിക്കുന്നു. അന്നത്തെ സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥയിൽ ജാതീയമായ അടിച്ചമർത്തലുകൾ നേരിടുമ്പോഴും, അതിനെയെല്ലാം മറികടന്ന് രാജ്യത്തിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായി നിലകൊള്ളുന്ന തെയ്യോൻ ഒരു പുതിയ വിപ്ലവ മാതൃകയാണ്. ജാതിവിരുദ്ധ പോരാട്ടവും ബ്രിട്ടീഷ് വിരുദ്ധ പോരാട്ടവും ഒരേ നൂലിൽ കോർത്തുകൊണ്ടാണ് നോവൽ മുന്നോട്ട് പോകുന്നത്.

മറതിയുടെ രാഷ്ട്രീയം:

'മറതി' എന്നാൽ മറവി എന്നാണ് അർത്ഥമെങ്കിലും, ഈ നോവലിൽ അതൊരു രാഷ്ട്രീയ ആയുധമാണ്. വിസ്മരിക്കപ്പെട്ടുപോയ ചരിത്രത്തെ വീണ്ടെടുക്കുക എന്നത് നിലവിലുള്ള ചരിത്രരചനകളോടുള്ള ഒരു കലഹമാണ്. തമസ്കരിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യരുടെ ഓർമ്മകളെ തിരിച്ചുപിടിക്കുന്നതിലൂടെ മാത്രമേ ഒരു നാടിന്റെ ചരിത്രം പൂർണ്ണമാവുകയുള്ളൂ എന്ന് നോവൽ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

നാട്ടുഭാഷയുടെ തനിമയും ചരിത്രരേഖകളുടെ കൃത്യതയും നോവലിനെ വ്യത്യസ്തമാക്കുന്നു. പ്രാദേശികമായ മിത്തുകളെയും (Myths) വിശ്വാസങ്ങളെയും ചരിത്രവസ്തുതകളുമായി ഇണക്കിച്ചേർക്കുന്ന രചനാശൈലിയാണ് ഇതിൽ സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്.

ലളിതമായ ഒരു കഥ എന്നതിലുപരി, 'മറതി' ഒരു ചരിത്രദൗത്യമാണ്. വരുംതലമുറയ്ക്ക് തങ്ങളുടെ വേരുകളെക്കുറിച്ചും പൂർവ്വികരുടെ ത്യാഗത്തെക്കുറിച്ചും കൃത്യമായ ബോധം നൽകാൻ ഇത്തരം കൃതികൾ അനിവാര്യമാണ്.

Book Review by Faisal poilkav