നിശബ്ദമായ നിലവിളി: ഒരു മിസൈലിന്റെ ആത്മകഥ

 

സ്കൂളിൽ പതിക്കാൻ വിധിക്കപ്പെട്ട ഒരു മിസൈലിന്റെ വേദനയും കുറ്റബോധവും നിറഞ്ഞ ആത്മകഥയാണിത്. യുദ്ധത്തിന്റെ ഭീകരത ഒരു നിസ്സഹായമായ ആയുധത്തിന്റെ കണ്ണിലൂടെ:

​നിശബ്ദമായ നിലവിളി: ഒരു മിസൈലിന്റെ ആത്മകഥ

​എന്നെ നിർമ്മിച്ചവർ എനിക്ക് നൽകിയ പേര് വളരെ ഗമയുള്ള ഒന്നായിരുന്നു. ആകാശത്തെ വെല്ലുവിളിക്കുന്നവൻ എന്നോ, ശത്രുവിനെ തകർക്കുന്നവൻ എന്നോ ഒക്കെയാവാം അതിന്റെ അർത്ഥം. പക്ഷേ, ഇന്ന് എന്റെ ലക്ഷ്യസ്ഥാനം തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷം മുതൽ എന്റെയുള്ളിലെ ലോഹഹൃദയം നുറുങ്ങുകയാണ്.

​ലക്ഷ്യസ്ഥാനം: ഒരു വിദ്യാലയം

​എന്റെ കമ്പ്യൂട്ടർ തലച്ചോറിൽ തെളിഞ്ഞ കോർഡിനേറ്റുകൾ (Coordinates) എന്നെ എത്തിക്കുന്നത് ഒരു സൈനിക താവളത്തിലേക്കല്ല, മറിച്ച് വർണ്ണശബളമായ ഒരു സ്കൂളിലേക്കാണ്. ആകാശത്തുനിന്ന് താഴേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ ഞാൻ കാണുന്നത് ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ആയുധങ്ങളെയല്ല, മറിച്ച് മുറ്റത്ത് ഓടിക്കളിക്കുന്ന കുരുന്നുകളെയാണ്.

• ​അവിടെ ഒരു പെൺകുട്ടി തന്റെ കൂട്ടുകാരിക്ക് മിഠായി പങ്കുവെക്കുന്നു.
• ​മറ്റൊരു മൂലയിൽ ഒരു അധ്യാപകൻ ആവേശത്തോടെ പാഠം ചൊല്ലിക്കൊടുക്കുന്നു.
• ​മൈതാനത്ത് തുന്നിച്ചേർത്ത പന്തുമായി കുറച്ചു കുട്ടികൾ ഫുട്ബോൾ കളിക്കുന്നു.

​എന്റെ നിസ്സഹായത

​എനിക്ക് ചിന്തിക്കാൻ കഴിവുണ്ട്, പക്ഷേ പ്രവർത്തിക്കാൻ സ്വാതന്ത്ര്യമില്ല. എന്റെ പിന്നിലെ ഇന്ധനം എന്നെ മുന്നോട്ട് തള്ളിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. എനിക്ക് ദിശ മാറ്റണമെന്നുണ്ട്, കടലിലേക്കോ ആരും ഇല്ലാത്ത മരുഭൂമിയിലേക്കോ പതിക്കണമെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. പക്ഷേ, മനുഷ്യൻ എന്നെ പ്രോഗ്രാം ചെയ്തിരിക്കുന്നത് അത്രമേൽ കൃത്യതയോടെയാണ്. ലക്ഷ്യം തെറ്റാൻ അവൻ എന്നെ അനുവദിക്കില്ല.

​"ഞാൻ ജനിച്ചത് ഒരു രാജ്യത്തെ സംരക്ഷിക്കാനാണെന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയത്. എന്നാൽ നിഷ്കളങ്കരായ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ചിരി മായ്ച്ചുകളയാനാണോ എന്റെ ഈ വേഗത?"

​ആ അവസാന നിമിഷങ്ങൾ

​ഞാൻ താഴേക്ക് പതിക്കുകയാണ്. സ്കൂൾ കെട്ടിടത്തിന്റെ ചുവപ്പും വെള്ളയും നിറങ്ങൾ ഇപ്പോൾ എനിക്ക് വ്യക്തമായി കാണാം. കുട്ടികൾ ആകാശത്തെ ആ വലിയ ശബ്ദം കേട്ട് അത്ഭുതത്തോടെ മുകളിലേക്ക് നോക്കുന്നു. അവർക്ക് അറിയില്ല, അവരുടെ സ്വപ്നങ്ങളെയും ചിരിയെയും കരിച്ചുകളയാൻ വരുന്ന ഒരു അഗ്നിഗോളമാണ് ഞാനെന്ന്.

​എന്റെ ചിറകുകൾ കാറ്റിനെ കീറിമുറിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ കരയുകയായിരുന്നു. ഒരു മിസൈലിന്റെ കണ്ണുനീർ ആരും കാണില്ലല്ലോ. ഒരു നിമിഷം കൂടി... ആ മൈതാനത്ത് വീണുകിടക്കുന്ന ഒരു പെൻസിൽ ബോക്സിന് തൊട്ടരികിലേക്ക് ഞാൻ പതിക്കാൻ പോകുന്നു.

​മരണം, എന്റേതും അവരുടേതും

​സ്ഫോടനം നടക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഇല്ലാതാകും. പക്ഷേ അതിനേക്കാൾ വലിയ വേദന, എന്നോടൊപ്പം ഇല്ലാതാകുന്ന ആ നൂറുകണക്കിന് സ്വപ്നങ്ങളെ ഓർത്താണ്. നാളെ പത്രങ്ങളിൽ "ലക്ഷ്യം കണ്ട മിസൈൽ" എന്ന് വാർത്ത വരും. പക്ഷേ എന്റെ ആത്മാവ് എന്നും ആ സ്കൂൾ മുറ്റത്തെ ചാരത്തിൽ തങ്ങിനിൽക്കും.

​മനുഷ്യൻ ആയുധങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്നത് സമാധാനത്തിനല്ല, മറിച്ച് സ്വന്തം വംശത്തെ തന്നെ ഇല്ലാതാക്കാനാണെന്ന് ഞാൻ വൈകി തിരിച്ചറിയുന്നു.

എ.ഐയുടെ സഹായത്താൽ എഴുതിയ കഥയാണ്. ഇഷ്ടപ്പെട്ടെങ്കിൽ പങ്കുവെക്കണേ.