പുലർച്ചെ 2:30-ന്റെ നിശബ്ദതയിൽ ആ ദമ്പതികളുടെ പഴയ ഹീറോ ഹോണ്ട മുരൾച്ചയോടെ നിരത്തിലൂടെ നീങ്ങുകയായിരുന്നു. മഞ്ഞുകാലമായതുകൊണ്ട് തണുപ്പ് അസ്ഥികൾ തുളച്ചുകയറുന്നുണ്ട്.
കുട്ടപ്പൻ ചേട്ടനാണ് വണ്ടി ഓടിക്കുന്നത്. പിന്നിൽ പ്ലാസ്റ്റിക് കവറുകളും ടാപ്പിംഗ് കത്തിയും വെച്ച സഞ്ചി മുറുകെപ്പിടിച്ച് സാവിത്രിയമ്മ ഇരിക്കുന്നു. അവരുടെ ജീവിതം തുടങ്ങുന്നത് ലോകം ഉറങ്ങുമ്പോഴാണ്.
പെട്ടെന്നാണ് ദൂരെ ഒരു ചുവന്ന വെട്ടം കണ്ടത്. കൈകാണിച്ചത് ഒരു പോലീസുകാരനാണ്. വശത്ത് 'Static Surveillance Team' എന്ന ബോർഡ് വെച്ച ജീപ്പ്. ഇലക്ഷൻ സമയമായതുകൊണ്ട് പരിശോധന കടുപ്പമാണ്.
വണ്ടി നിന്നതും ഒരു യുവ പോലീസ് ഓഫീസർ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
"ഈ പാതിരാത്രി എങ്ങോട്ടാ?" ഓഫീസറുടെ ചോദ്യത്തിൽ സ്വാഭാവികമായ ഒരു ഗൗരവം ഉണ്ടായിരുന്നു.
"ടാപ്പിംഗിനാ സാറേ... ഈ സമയം കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ പാൽ ഉറച്ചുപോകും," കുട്ടപ്പൻ ചേട്ടൻ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് ഹെൽമറ്റ് ഊരി വിനയത്തോടെ പറഞ്ഞു.
മറ്റൊരു ഉദ്യോഗസ്ഥൻ വണ്ടിയുടെ പിന്നിലെ സഞ്ചി തുറന്നു പരിശോധിച്ചു. അതിൽ കുറച്ച് ചിരട്ടകളും, പശ തേച്ച കത്തിയും, പിന്നെ ഒരു സ്റ്റീൽ പാത്രത്തിൽ സാവിത്രിയമ്മ കരുതിയ കട്ടൻ ചായയും മാത്രം.
സാവിത്രിയമ്മ പതിയെ പറഞ്ഞു, "കള്ളപ്പണമൊന്നും ഞങ്ങടെ കയ്യിലില്ല സാറേ... ഉള്ളത് ഈ കറ പിടിച്ച കൈകളാണ്."
അവരുടെ മുഖത്തെ ചുളിവുകളിലേക്കും, റബ്ബർ പാൽ പുരണ്ട് കറുത്ത മുണ്ടിലേക്കും നോക്കിയപ്പോൾ ആ യുവ ഓഫീസറുടെ മുഖത്തെ ഗൗരവം അലിഞ്ഞു. തന്റെ വീട്ടിലെ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും ഓർത്തതുകൊണ്ടാവാം, അദ്ദേഹം ഒരു നിമിഷം മൗനിയായി.
"ശരി, പൊയ്ക്കോളൂ. വഴിയിൽ വെളിച്ചം കുറവാണ്, സൂക്ഷിക്കണം കേട്ടോ," അദ്ദേഹം സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു.
വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ആക്കാൻ കുട്ടപ്പൻ ചേട്ടൻ ആഞ്ഞു ചവിട്ടി. രണ്ട് വട്ടം പരാജയപ്പെട്ടപ്പോൾ ഓഫീസർ തന്നെ പിന്നിൽ നിന്ന് ഒന്ന് തള്ളിക്കൊടുത്തു. വണ്ടി പുകയൂതി മുന്നോട്ട് നീങ്ങിയപ്പോൾ സാവിത്രിയമ്മ തിരിഞ്ഞു നോക്കി കൈകൂപ്പി.
ആ വിജനമായ റോഡിൽ, ടോർച്ച് വെളിച്ചത്തിനിടയിൽ അവർ ഒരു കൊച്ചു നക്ഷത്രം പോലെ മറഞ്ഞു. നിയമത്തിന്റെ കാവൽക്കാർക്ക് മുന്നിൽ, അധ്വാനത്തിന്റെ വലിയൊരു പാഠം ബാക്കിവെച്ച് ആ ദമ്പതികൾ തോട്ടത്തിലേക്ക് യാത്ര തുടർന്നു.
