അധ്യായം 3 : അനർഘ നിമിഷം

 മാഷും ഒരുപാട് പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കാറുണ്ടല്ലേ?" നാണത്തോടെയാണെങ്കിലും ആമിനയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പുതിയ കൂട്ടുകാരനെ കണ്ടുമുട്ടിയതിന്റെ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു.

"പിന്നെ... വായിക്കാതെ എന്ത് അധ്യാപകൻ!" ദേവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "എന്റെ മുറിയിൽ ഒരു ചെറിയ പുസ്തകശേഖരം തന്നെയുണ്ട്. എം.ടിയും ബഷീറും ഒക്കെയുണ്ട് കൂട്ടത്തിൽ. ആമിനയ്ക്ക് വേണമെങ്കിൽ ഞാൻ അടുത്ത ദിവസം കൊണ്ടുവരാം."

"സത്യമാണോ മാഷെ?" ആമിനയുടെ മുഖം ഒരു കുട്ടിയെപ്പോലെ സന്തോഷം കൊണ്ട് വിടർന്നു. "ലൈബ്രറിയിലെ പുസ്തകങ്ങളൊക്കെ ഒന്നുരണ്ട് വട്ടമെങ്കിലും ഞാൻ വായിച്ചു തീർത്തതാ. പുതിയ പുസ്തകങ്ങൾ കിട്ടാൻ വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടാ ഇവിടെ."

"തീർച്ചയായും കൊണ്ടുവരാം. അടുത്ത തവണ ആസിഫിന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു വിടാം, അല്ലെങ്കിൽ..." ദേവൻ ഒന്നു നിർത്തി, ആ കുന്നിൻചരിവിലെ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തേക്ക് നോക്കി. "ഇതുവഴി പോകുമ്പോൾ ഇവിടെത്തന്നെയങ്ങ് തരാം."

അവൾ സമ്മതമെന്നോണം തലയാട്ടി. അപ്പോഴേക്കും അകത്തുനിന്ന് ഉമ്മയുടെ വിളി കേട്ടതും അവൾ തിടുക്കത്തിൽ പുസ്തകം കയ്യിലെടുത്ത് അകത്തേക്ക് നടന്നു. പോകും മുൻപ് തിരിഞ്ഞുനോക്കി ഒന്നുക്കൂടി പുഞ്ചിരിക്കാൻ അവൾ മറന്നില്ല.

ദേവൻ കുന്നിറങ്ങി നടക്കുമ്പോൾ മനസ്സിന് വല്ലാത്തൊരു ലഘുത്വം തോന്നി. ഒരു നല്ല വായനക്കാരിയെ കണ്ടെത്തിയ സന്തോഷം മാത്രമല്ല, തങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു പുതിയ സൗഹൃദത്തിന്റെ പാലം പണിയപ്പെടുകയാണെന്ന തിരിച്ചറിവും അയാളെ ആനന്ദിപ്പിച്ചു.

അന്ന് രാത്രി, മുറിയിലെ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന പുസ്തകങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ദേവന്റെ കൈകൾ തിരഞ്ഞത് എസ്. കെ. പൊറ്റെക്കാട്ടിന്റെ 'ഒരു തെരുവിന്റെ കഥ'യായിരുന്നു. ആ പുസ്തകത്തിന്റെ ആദ്യതാളിൽ അയാൾ പെൻസിൽ കൊണ്ട് മെല്ലെ കുറിച്ചു: "ഇടവഴിയിലെ സംഗീതത്തിന്, സ്നേഹത്തോടെ..."

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, ആ പുസ്തകവും ബാഗിൽ വെച്ച് വീടിന്റെ പടികളിറങ്ങുമ്പോൾ ദേവന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു പഴയ പാട്ടിന്റെ ഈണം തത്തിക്കളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ ഇടവഴിയിൽ ഇനി പുസ്തകത്താളുകളുടെ സുഗന്ധവും, ഹൃദയങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണങ്ങളും ബാക്കിയാവുകയാണ്.

അധ്യായം 2: ഇടവഴിയിലെ സംഗീതം

 

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ സ്കൂളിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ദേവന്റെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ ആ കുന്നിൻചരിവിലെ ഓടുമേഞ്ഞ വീടിന് നേരെ നീണ്ടു. ഉമ്മറം ശൂന്യമായിരുന്നു. മനസ്സിൽ ചെറിയൊരു നിരാശ തോന്നിയെങ്കിലും അയാൾ നടന്നു നീങ്ങി.

ഉച്ചകഴിഞ്ഞുള്ള ക്ലാസ്സിൽ, ജനലിനരികിലെ ബഞ്ചിലിരുന്ന ആസിഫ് എന്ന കുട്ടി പുറത്തേക്ക് നോക്കി ചിരിക്കുന്നത് ദേവന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു.

"ആസിഫ്, എന്താണ് അവിടെ നോക്കുന്നത്?" ദേവൻ ചോദിച്ചു.

"അത് മാഷെ... എന്റെ താത്ത എനിക്ക് ഉച്ചയ്ക്കുള്ള ചോറുപാത്രം തരാൻ വന്നതാ. വൈകിപ്പോയി..." ആസിഫ് പുറത്തേക്ക് ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു.

ദേവൻ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. സ്കൂൾ മുറ്റത്തെ വലിയ മാവിന്റെ തണലിൽ, കയ്യിലൊരു സ്റ്റീൽ പാത്രവുമായി നാണത്തോടെ നിൽക്കുന്നത് മറ്റാരുമല്ലായിരുന്നു, ആമിനയായിരുന്നു! ദേവന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് ഒന്നു വർദ്ധിച്ചു. അവൾ ആസിഫിന്റെ താത്തയാണല്ലേ... അപ്പോൾ അവൾ ഈ ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു സ്ഥിരതാമസക്കാരിയാണ്. തന്റെ ക്ലാസ്സിലെ കുട്ടിയുടെ സഹോദരി!

ആസിഫിന്റെ കയ്യിലേക്ക് ചോറുപാത്രം കൊടുത്ത്, അവനോട് എന്തോ പറഞ്ഞ് ഏൽപ്പിച്ച ശേഷം ആമിന തിരികെ നടക്കാൻ തുടങ്ങി. പച്ചപ്പട്ടുടുത്ത ആ കുന്നിൻചരിവിലൂടെ അവൾ നടന്നു നീങ്ങുമ്പോൾ, അവളുടെ കയ്യിൽ ഒരു പഴയ പുസ്തകം ദേവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. വൈക്കം മുഹമ്മദ് ബഷീറിന്റെ 'ബാല്യകാലസഖി'.

വൈകുന്നേരം സ്കൂൾ ബെല്ലടിച്ചപ്പോൾ ദേവൻ പതിവിലും വേഗത്തിൽ സാധനങ്ങളെല്ലാം ബാഗിലാക്കി ഇറങ്ങി. മനസ്സ് നിറയെ ആ കുന്നിൻചരിവിലെ വീടും അവിടുത്തെ വായനക്കാരിയുമായിരുന്നു.

ആ ഇടവഴിയിലെത്തിയപ്പോൾ ഭാഗ്യമെന്നോണം അവൾ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. വീട്ടുപടിക്കലെ വലിയ ചെമ്പകമരത്തിന്റെ തണലിലിരുന്ന് അവൾ ആ പുസ്തകത്തിന്റെ താളുകളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങിയിരിക്കുകയാണ്. വഴിയിലൂടെ ആരെങ്കിലും പോകുന്നുണ്ടോ എന്ന് പോലും അവൾ അറിയുന്നില്ല.

ദേവൻ മെല്ലെ അവളുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നു. ചെരിപ്പിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടാകണം ആമിന പെട്ടെന്ന് പുസ്തകം നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് തലയുയർത്തി നോക്കി. അധ്യാപകനെ കണ്ടതും അവൾ ബഹുമാനത്തോടെ എഴുന്നേറ്റു നിന്നു.

"ബഷീറിന്റെ മജീദും സുഹ്റയും ആണോ കയ്യിൽ?" ദേവൻ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.

ആമിനയുടെ മുഖത്ത് അത്ഭുതവും ഒപ്പം ഒരു നാണവും വിരിഞ്ഞു. "അതെ മാഷെ... ലൈബ്രറിയിൽ നിന്ന് എടുത്തതാ. വായിച്ചു തീരാറായി."

"ആസിഫ് പറഞ്ഞു താത്ത എപ്പോഴും പുസ്തകം വായിച്ചിരിക്കാറുണ്ടെന്ന്. നല്ല ശീലമാണ്. എന്തൊക്കെയാ സാധാരണ വായിക്കാറുള്ളത്?"

"കിട്ടുന്നതൊക്കെ വായിക്കും മാഷെ..." അവൾ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. "എം.ടിയും, ബഷീറുമൊക്കെ ഒരുപാടിഷ്ടമാ. വായന തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ഈ ലോകമൊക്കെ മറക്കും."

അവളുടെ വാക്കുകളിലെ ആത്മാർത്ഥത ദേവനെ സ്പർശിച്ചു. ആ ഇടവഴിയിലൂടെ ഒഴുകി വന്ന കാറ്റിന് ആ നിമിഷം പഴയ പുസ്തകത്താളുകളുടെ ഒരു പ്രത്യേക സുഗന്ധമുള്ളതായി ദേവന് തോന്നി.

മഴനൂലുകൾ കോർത്ത പ്രണയം

 

അധ്യായം 1: കുന്നിറങ്ങി വന്ന കാറ്റ്

കുന്നിൻ മുകളിലെ ആ പഴയ സർക്കാർ സ്കൂളിന്റെ മുറ്റത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ ദേവന് തോന്നി, താൻ വന്നെത്തിപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് ഒരു മാന്ത്രിക ലോകത്താണെന്ന്. നഗരത്തിലെ തിരക്കുകളിൽ നിന്നും കോൺക്രീറ്റ് കാടുകളിൽ നിന്നും തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഒരിടം. ചുറ്റും പച്ചപ്പട്ടുടുത്തതുപോലെ അനന്തമായി പരന്നുകിടക്കുന്ന റബ്ബർ തോട്ടങ്ങൾ. റബ്ബർ ഇലകളുടെ ഇടയിലൂടെ അരിച്ചെത്തുന്ന വെയിൽത്തുണ്ടുകൾ മണ്ണിൽ സ്വർണ്ണപ്പൊട്ടുകൾ ചാർത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

"ദേവൻ മാസ്റ്റർ അല്ലേ? സ്വാഗതം..."

പ്രധാനാധ്യാപകന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടാണ് ദേവൻ ചിന്തകളിൽ നിന്നുണർന്നത്. സുന്ദരനായ, ശാന്തനായ ആ പുതിയ അധ്യാപകനെ കൗതുകത്തോടെയാണ് സ്കൂളിലെ കുട്ടികൾ നോക്കിക്കണ്ടത്. നഗരത്തിന്റെ പകിട്ടൊന്നുമില്ലാത്ത, എന്നാൽ ആരെയും ആകർഷിക്കുന്ന ഒരു പ്രകൃതമായിരുന്നു ദേവന്റേത്.

അന്ന് വൈകുന്നേരം...

ആകാശത്ത് പെട്ടെന്നാണ് കാർമേഘങ്ങൾ ഉരുണ്ടുകൂടിയത്. കുന്നിൻ മുകളിലെ ആ സ്കൂൾ വരാന്തയിൽ നിന്ന് നോക്കിയാൽ മഴ വരുന്നത് കാണാൻ ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗിയാണ്. ദൂരെ മലനിരകളെ വിഴുങ്ങിക്കൊണ്ട്, ഒരു വെള്ളിവെളിച്ചം പോലെ മഴ പെയ്തുപെയത് കുന്നുകയറി വരുന്നത് ദേവൻ നോക്കിനിന്നു. കാറ്റിന് മണ്ണിലിറങ്ങിയ മഴയുടെ മണമായിരുന്നു.

തന്റെ ബാഗുമെടുത്ത് കുട നിവർത്തി ദേവൻ കുന്നിറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. റബ്ബർ മരങ്ങളുടെ ഇലകളിൽ വീണ് ചിതറുന്ന മഴത്തുള്ളികളുടെ സംഗീതം അയാൾ ആസ്വദിച്ചു.

​കുന്നിൻ ചരിവിലെ ആ ചെറിയ ഓടുമേഞ്ഞ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് നിൽക്കുകയായിരുന്നു ആമിന. കാറ്റിൽ പറക്കുന്ന തന്റെ തട്ടത്തിന്റെ തുമ്പ് ഒതുക്കിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ പെയ്യുന്ന മഴയിലേക്ക് നോക്കി. കുറുമ്പുകാട്ടുന്ന കാറ്റ് അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് മഴത്തുള്ളികളെ തെറിപ്പിച്ചു. ആമിനയുടെ വലിയ കൺപീലികളിൽ ഒരു മഴത്തുള്ളി വന്ന് തങ്ങിനിന്നു. അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

​പെട്ടെന്നാണ് കുന്നിറങ്ങി വരുന്ന ആ വഴിയിലൂടെ കുടചൂടി നടന്നുപോകുന്ന ദേവനെ അവൾ കണ്ടത്. അപരിചിതനായ ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ ഇടയ്ക്കുവെച്ച് പെട്ടെന്ന് ഒന്നു കാലിടറി വീഴാൻ പോയി. കുട ഒരു വശത്തേക്ക് ചരിഞ്ഞു.

​അതു കണ്ട് ഉമ്മറത്തിരുന്ന ആമിന അറിയാതെ ഒന്നു ചിരിച്ചുപോയി. ആ ചിരിയുടെ ശബ്ദം കാറ്റിലൂടെ ദേവന്റെ കാതുകളിലുമെത്തി.

​ദേവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

​റബ്ബർ മരങ്ങളുടെ പച്ചപ്പിനിടയിലൂടെ, മഴയുടെ നേർത്ത മറയ്ക്കപ്പുറം, ആമിന ഉമ്മറത്ത് നിൽക്കുന്നത് അയാൾ കണ്ടു. ഒരു നിമിഷം രണ്ടുപേരുടെയും കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ ഉടക്കി. ആമിനയുടെ ചിരി പെട്ടെന്ന് മാഞ്ഞു, അവൾ നാണത്തോടെ മുഖം താഴ്ത്തി. ദേവന്റെ മനസ്സിൽ ആ നിമിഷം എന്തോ ഒരു പുതിയ അനുഭൂതി തോന്നി. മഴയുടെ തണുപ്പിലും അയാളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പ്രണയത്തിന്റെ ചൂട് പടരുന്നതുപോലെ.

​അവൾ ആരാണെന്നോ എന്താണെന്നോ അയാൾക്കറിയില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ കുന്നിൻ ചരിവിലെ മഴയും, റബ്ബർ തോട്ടവും, ആ സുന്ദരിയായ യുവതിയും ചേർന്ന് തന്റെ ജീവിതത്തിൽ പുതിയൊരു അധ്യായം എഴുതിച്ചേർക്കാൻ പോവുകയാണെന്ന് ദേവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല

തുടരും....

ഓർമ്മകളുടെ മധുരച്ചൂരുമായി വീണ്ടുമൊരു ആഞ്ഞിലിപ്പഴക്കാലം

 മേടച്ചൂടിൽ വെന്തുരുകുന്ന നാട്ടിൻപുറങ്ങളിലേക്ക് കുളിർമഴയായി ഇടവപ്പാതിയെത്തുന്ന സമയത്താണ് വിപണിയിലെ വമ്പന്മാരായ മാമ്പഴത്തോടും ചക്കയോടും മത്സരിക്കാൻ നമ്മുടെയൊക്കെ കുട്ടിക്കാലത്തെ സൂപ്പർ സ്റ്റാർ രംഗത്തിറങ്ങിയിരുന്നത്; ആഞ്ഞിലിപ്പഴം അഥവാ അയനിപ്പഴം!

ആധുനിക ഫലവർഗ്ഗങ്ങളുടെ കടന്നുകയറ്റത്തിൽ ഇന്നത്തെ തലമുറയ്ക്ക് ഒരുപക്ഷേ അപരിചിതമായിരിക്കാം ഈ കുഞ്ഞൻ പഴം. എന്നാൽ മുതിർന്ന തലമുറയ്ക്ക് ഇത് വെറുമൊരു പഴമല്ല, ഒരുപിടി മനോഹരമായ ബാല്യകാല സ്മരണകളുടെ ഒരു വലിയ കൂട്ടം തന്നെയാണ്.

മുള്ളുപൊതിഞ്ഞ സ്വർണ്ണച്ചുളകൾ

പുറമെ നോക്കിയാൽ ചെറിയൊരു ചക്കയുടെ രൂപമാണ് ആഞ്ഞിലിപ്പഴത്തിന്. മുള്ളുകൾ നിറഞ്ഞ മഞ്ഞയും ഓറഞ്ചും കലർന്ന തൊലി കൈനഖം കൊണ്ട് സാവധാനം പൊളിച്ചെടുക്കുമ്പോൾ അകത്ത് സ്വർണ്ണനിറത്തിൽ തിളങ്ങിനിൽക്കുന്ന കുഞ്ഞു ചുളകൾ കാണാം.

ഒരു ആഞ്ഞിലിപ്പഴം കിട്ടിയാൽ അതിലെ ചുളകൾ ഓരോന്നായി അടർത്തിയെടുത്ത് വായിലേക്കിടുമ്പോൾ അറിയാം അതിന്റെ യഥാർത്ഥ രുചി. നല്ല തേൻ മധുരവും കൂടെ നേരിയൊരു പുളിയും ചേർന്ന ആ അവാച്യമായ രുചി ഒരിക്കൽ അനുഭവിച്ചവർക്ക് അത് ഒരുകാലത്തും മറക്കാനാകില്ല.

അയനിക്കുരു വറുത്തതിന്റെ ഓർമ്മച്ചന്തം

ആഞ്ഞിലിപ്പഴം തിന്നുക എന്നത് ഒരു കലയാണെങ്കിൽ, അതിന്റെ കുരു (അയനിക്കുരു) വറുത്തു തിന്നുക എന്നത് മറ്റൊരു ലഹരിയായിരുന്നു. പഴം കഴിച്ചതിനു ശേഷം ശേഖരിച്ചുവെക്കുന്ന കുരുക്കൾ കഴുകി ഉണക്കി, അടുപ്പിലെ ചാരത്തിലിട്ടോ ചട്ടിയിൽ വെറുതെയോ വറുത്തെടുക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ആ മണം! ആ കുരു പൊളിച്ച് തിന്നുന്നതിന്റെ രുചി ഇന്നത്തെ ഒരു പാക്കറ്റ് ചിപ്സിനും തരാൻ കഴിയില്ലെന്നത് തർക്കമില്ലാത്ത കാര്യമാണ്.

പ്രകൃതിയുടെ ഈ ഔഷധക്കൂട്ട് നാടുനീങ്ങുമ്പോൾ...

കേരളത്തിന്റെ തനതായ Artocarpus hirsutus എന്ന ശാസ്ത്രീയ നാമമുള്ള ഈ മരങ്ങൾ ഇന്ന് നമ്മുടെ പറമ്പുകളിൽ നിന്ന് അതിവേഗം അപ്രത്യക്ഷമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. തടിക്കും വീട്ടുപകരണങ്ങൾക്കും വള്ളം നിർമ്മാണത്തിനും മികച്ചതായതുകൊണ്ട് തന്നെ കോടാലിക്ക് ഇരയാകുന്നതിൽ ഭൂരിഭാഗവും ഈ ആഞ്ഞിലിമരങ്ങളാണ്.

പഴങ്ങളിലെ ഈ 'നാടൻ സുന്ദരി' വിറ്റാമിനുകളാലും ആന്റിഓക്‌സിഡന്റുകളാലും സമ്പന്നമാണ്. പഴുത്തു വീഴുന്ന ആഞ്ഞിലിപ്പഴം പെറുക്കാൻ മത്സരിച്ചിരുന്ന, ആഞ്ഞിലിക്കൊമ്പിൽ ഊഞ്ഞാലാടിയിരുന്ന ആ പഴയ കാലം ഇനി തിരികെ വരില്ലെങ്കിലും, മുറ്റത്തൊരു ആഞ്ഞിലിത്തൈ നട്ടുപിടിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഈ മധുരമുള്ള ഓർമ്മകളെ നമുക്ക് വരുംതലമുറയ്ക്കായി കാത്തുവെക്കാം.

നിങ്ങളുടെ നാട്ടിൽ ഇതിനെ എന്താണ് വിളിക്കാറുള്ളത്? ആട്ടുകട്ടിൽ, അയനിപ്പഴം, അതോ ആഞ്ഞിലിപ്പഴം? നിങ്ങളുടെ കുട്ടിക്കാലത്തെ ആഞ്ഞിലിപ്പഴം ഓർമ്മകൾ കമന്റുകളായി പങ്കുവെക്കുമല്ലോ.

മഴയെത്തും മുൻപെ.....

 മഴക്കാലം അതിന്റെ വരവറിയിക്കുന്നത് കറുത്തുരുണ്ട മേഘങ്ങളിലൂടെയോ കുളിർക്കാറ്റിലൂടെയോ മാത്രമല്ല, മണ്ണിൽ നിന്നും ചിറകു മുളച്ചുയരുന്ന മഴപ്പാറ്റകളിലൂടെയുമാണ്. ഇടവപ്പാതിയുടെ ആദ്യ ചാറ്റൽമഴ വീഴുന്നതിന് തൊട്ടുമുൻപുള്ള ആ സുരഭില നിമിഷങ്ങളിൽ, മൺകൂടുകളിൽ നിന്ന് അവ കൂട്ടത്തോടെ അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് പറന്നുയരുന്നു.

ലൈറ്റ് വെളിച്ചത്തിന് ചുറ്റും വട്ടമിട്ടു പറക്കുന്ന മഴപ്പാറ്റകൾ വല്ലാത്തൊരു നൊസ്റ്റാൾജിയയാണ് സമ്മാനിക്കുന്നത്. കുട്ടിക്കാലത്ത് അവയെ പാത്രങ്ങളിൽ വെള്ളം വെച്ച് വീഴ്ത്താൻ നോക്കിയതും, ചിറകുകൊഴിഞ്ഞ പാറ്റകളെ നോക്കി അത്ഭുതപ്പെട്ടതുമായ ഓർമ്മകൾ നമ്മളിൽ പലർക്കുമുണ്ടാകും. ഒരു രാത്രിയുടെ ആയുസ്സ് മാത്രമുള്ള ഈ കുഞ്ഞുജീവികൾ പ്രകൃതിയുടെ വലിയൊരു പ്രവചനമാണ്—തൊട്ടുപിന്നാലെ വരാനിരിക്കുന്ന വലിയൊരു മഴക്കാലത്തിന്റെ പ്രവാചകർ!

മനസ്സിലേക്ക് മഴപ്പാറ്റകളുടെ ഈ നൊസ്റ്റാൾജിയ പെയ്യുമ്പോൾ തന്നെ, 'മഴയെത്തും മുൻപെ' എന്ന ആ പഴയ സിനിമയും അതിലെ മനോഹരമായ ഗാനങ്ങളും അരികിലെത്തും. കൈതപ്രത്തിന്റെ വരികളും രവീന്ദ്രൻ മാസ്റ്ററുടെ സംഗീതവും യേശുദാസിന്റെയും ചിത്രയുടെയും ശബ്ദവും ഓർമ്മകളിലേക്ക് ഒരു കുളിർമഴയായി പെയ്തിറങ്ങും. "എന്തിനു വേറൊരു സൂര്യോദയം..." എന്ന പാട്ടു കേൾക്കാതെ മലയാളിക്കെന്ത് മഴക്കാലം!

ചിറകു മുളയ്ക്കുന്ന ഓർമ്മകളും, കൊഴിയുന്ന ചിറകുകളും, പെയ്യാൻ കൊതിക്കുന്ന മേഘങ്ങളും ചേർന്ന് മഴയെത്തും മുൻപുള്ള ആ അന്തരീക്ഷത്തെ പ്രണയാർദ്രവും ഒപ്പം അല്പം വിരഹഭരിതവുമാക്കുന്നു. പ്രകൃതിയും മനസ്സും ഒരുപോലെ ആ വലിയ മഴയ്ക്കായി കാത്തിരിക്കുന്ന സുന്ദരമായ നിമിഷങ്ങളാണവ.

ഇയ്യാം പാറ്റകൾ : ചിതലുകൾക്ക് ചിറകു മുളയ്ക്കുമ്പോൾ അത് ഇയ്യാം പാറ്റകൾ ആയി മാറുന്നു

.

`

ദേവദാസ്: പ്രണയവും വിരഹവും

 ജീവിതത്തിലെ ഓട്ട പാചിലിനിടയിൽ കാണാൻ മറന്ന ചില ക്ലാസിക്ക് മൂവികളിൽ ഒന്ന്. പി.ജി പഠന കാലത്ത് (  2002 ൽ ) റിലീസ് ചെയ്ത ഹിന്ദി ചലച്ചിത്രം ദേവദാസ് ....

​ഇന്ത്യൻ സിനിമയിലെ പ്രണയകാവ്യങ്ങളിൽ എക്കാലവും ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്ന പേരാണ് 'ദേവദാസ്'. ശരത് ചന്ദ്ര ചാറ്റോപാധ്യായയുടെ നോവലിനെ ആസ്പദമാക്കി പല ഭാഷകളിൽ പലപ്പോഴായി സിനിമകൾ വന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, 2002-ൽ സഞ്ജയ് ലീല ബൻസാലി ഒരുക്കിയ ദേവദാസ് ഒരു ദൃശ്യവിസ്മയം തന്നെയാണ്. ഷാരൂഖ് ഖാൻ, ഐശ്വര്യ റായ്, മാധുരി ദീക്ഷിത് എന്നിവർ തകർത്തഭിനയിച്ച ഈ ചിത്രം ഇന്നും പ്രേക്ഷക ഹൃദയങ്ങളിൽ നോവായി അവശേഷിക്കുന്നു.

​സമ്പന്ന തറവാട്ടിലെ അംഗമായ ദേവദാസും അയൽവാസിയായ പാർവ്വതിയും (പാറു) കുട്ടിക്കാലം മുതലേ ഉറ്റ സുഹൃത്തുക്കളാണ്. അവർക്കിടയിലുള്ള സൗഹൃദം വളർന്ന് പ്രണയമായി മാറുന്നു. എന്നാൽ കുലീനതയുടെയും അന്തസ്സിന്റെയും പേരിൽ ദേവദാസിന്റെ കുടുംബം ഈ ബന്ധത്തെ എതിർക്കുന്നു. പാറു മറ്റൊരു കുടുംബത്തിലേക്ക് വിവാഹം കഴിച്ച് പോകുന്നതോടെ ദേവദാസ് മാനസികമായി തകരുകയും മദ്യപാനത്തിൽ അഭയം പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ തകർച്ചയ്ക്കിടയിൽ ചന്ദ്രമുഖി എന്ന നർത്തകി ദേവദാസിന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവരുന്നു. എങ്കിലും പാറുവിനോടുള്ള തീവ്രമായ പ്രണയം അവനെ നാശത്തിന്റെ അഗാധതയിലേക്ക് നയിക്കുന്നതാണ് സിനിമയുടെ ഇതിവൃത്തം.

​പ്രകടനങ്ങൾ

• ​ഷാരൂഖ് ഖാൻ: ദേവദാസിന്റെ നിസ്സഹായതയും, പ്രണയനൈരാശ്യവും, ആത്മനാശവും ഷാരൂഖിന്റെ കൈകളിൽ സുരക്ഷിതമായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കരിയറിലെ ഏറ്റവും മികച്ച പ്രകടനങ്ങളിൽ ഒന്നായി ഇത് വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു.
• ​ഐശ്വര്യ റായ്: പാറു എന്ന കഥാപാത്രത്തിന്റെ നിഷ്കളങ്കതയും പിന്നീട് അവൾ അനുഭവിക്കുന്ന ആത്മസംഘർഷങ്ങളും ഐശ്വര്യ അതിമനോഹരമായി അവതരിപ്പിച്ചു.
• ​മാധുരി ദീക്ഷിത്: ചന്ദ്രമുഖിയായി മാധുരി ദീക്ഷിത് വെള്ളിത്തിരയിൽ വിസ്മയം തീർത്തു. നൃത്തത്തിലും ഭാവങ്ങളിലും അവർക്ക് പകരം വെക്കാൻ മറ്റാരുമില്ലെന്ന് ഈ ചിത്രം തെളിയിച്ചു.

​സാങ്കേതിക വശങ്ങൾ

​ഈ സിനിമയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ആകർഷണം അതിന്റെ മേക്കിംഗ് തന്നെയാണ്. സഞ്ജയ് ലീല ബൻസാലിയുടെ സിഗ്നേച്ചർ ശൈലിയിലുള്ള കൂറ്റൻ സെറ്റുകളും, വർണ്ണാഭമായ വസ്ത്രാലങ്കാരവും ഓരോ ഫ്രെയിമിനെയും മനോഹരമാക്കുന്നു. ബിനോദ് പ്രധാനിന്റെ ഛായാഗ്രഹണം ചിത്രത്തിന് ഒരു രാജകീയ പ്രൗഢി നൽകുന്നുണ്ട്.

​ഇസ്മായിൽ ദർബാർ സംഗീതം നൽകിയ ഗാനങ്ങൾ ഇന്നും സംഗീതപ്രേമികളുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവയാണ്. "ഡോള റെ ഡോള", "ഹം ദിൽ ദേ ചുകേ സനം" തുടങ്ങിയ ഗാനങ്ങൾ ചിത്രത്തിന്റെ മൂഡ് നിലനിർത്തുന്നതിൽ വലിയ പങ്ക് വഹിച്ചു.

​അവസാന വാക്ക്

​മരണത്തിലേക്ക് നടന്നുനീങ്ങുന്ന ഒരു കാമുകന്റെ കഥ പറയുമ്പോഴും, അത് ദൃശ്യപരമായി ഇത്ര മനോഹരമാക്കാൻ ബൻസാലിക്കല്ലാതെ മറ്റാർക്കും കഴിയില്ല. ദേവദാസ് കേവലം ഒരു പ്രണയകഥയല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യന്റെ ഈഗോയും, സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥിതിയും എങ്ങനെ മനോഹരമായ ബന്ധങ്ങളെ തകർക്കുന്നു എന്നതിന്റെ സാക്ഷ്യം കൂടിയാണ്.

​റേറ്റിംഗ്: 4.5/5

​നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾ താഴെ കമന്റ് ചെയ്യുക! ദേവദാസിൽ നിങ്ങൾക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഗാനം ഏതാണ്?

സോമൻ കടലൂർ : വരയും വരിയും ചേർന്നൊഴുകുന്ന ഒരു പുഴ

 വരയും വരിയും വർത്തമാനവും: സോമൻ കടലൂർ എന്ന വിസ്മയം

കലയുടെ ലോകത്ത് ചിലർ ഒരു വഴിയിൽ മാത്രം സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ മറ്റുചിലർ പല വഴികൾ വെട്ടിത്തെളിക്കാറുണ്ട്. വരയും കവിതയും എഴുത്തും സംസാരവും ഒരേപോലെ ഇണങ്ങിച്ചേർന്ന അത്തരമൊരു വ്യക്തിത്വമാണ് സോമൻ കടലൂർ. അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ ആദ്യം ഓർമ്മ വരുന്നത് ഈ വാക്കുകളാകും— "വരയും വരിയും ചേർന്നൊഴുകുന്ന ഒരു പുഴ."

വരയിലെ ലാളിത്യം

ചുരുങ്ങിയ വരകളിലൂടെ വലിയ ആശയങ്ങൾ സംവേദനം ചെയ്യുക എന്നത് ഒരു സിദ്ധിയാണ്. സോമൻ കടലൂരിന്റെ വരകൾ കാണുമ്പോൾ നമുക്ക് അനുഭവപ്പെടുന്നത് ആ ലാളിത്യമാണ്. കാരിക്കേച്ചറുകളായാലും കാർട്ടൂണുകളായാലും അതിലൊക്കെയും ഒരു കഥയോ അല്ലെങ്കിൽ ഒരു കവിതയോ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടാകും. വാക്കുകൾക്ക് പറയാൻ കഴിയാത്തത് തന്റെ ബ്രഷിലൂടെ അദ്ദേഹം വരച്ചിടുന്നു.

അക്ഷരങ്ങളുടെ ലോകം

അദ്ദേഹത്തിന്റെ എഴുത്തുകളിലേക്ക് വരുമ്പോൾ, അത് കേവലം വിവരണങ്ങളല്ല; മറിച്ച് ജീവിതത്തിന്റെ പച്ചയായ അനുഭവങ്ങളാണ്. 'പുള്ളിയൻ' പോലുള്ള കൃതികൾ മലയാള സാഹിത്യത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇടം അടയാളപ്പെടുത്തിയവയാണ്. കവിതയിൽ അദ്ദേഹം പുലർത്തുന്ന സൂക്ഷ്മതയും വാക്കുകളിലെ മിതത്വവും വായനക്കാരെ പെട്ടെന്ന് ആഴത്തിൽ സ്പർശിക്കുന്നു.

വാചാലമായ വർത്തമാനങ്ങൾ

സോമൻ കടലൂരിന്റെ വർത്തമാനങ്ങൾ കേട്ടിരിക്കുക എന്നത് ഒരു പ്രത്യേക അനുഭവം തന്നെയാണ്. തമാശയും കാര്യവും നിരീക്ഷണങ്ങളും ഇഴചേർന്ന ആ സംസാര ശൈലിയിൽ കപടതകളില്ല. താൻ ജീവിക്കുന്ന ചുറ്റുപാടുകളെയും മനുഷ്യരെയും അത്രമേൽ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് മാത്രമേ ഇത്രയും ഹൃദ്യമായി സംവദിക്കാൻ കഴിയൂ.

കല എന്നത് ഒരാൾക്ക് ലഭിക്കുന്ന വലിയൊരു വരദാനമാണ്. എന്നാൽ ലഭിച്ച കഴിവുകളെ സമൂഹത്തോടും ജീവിതത്തോടും ഇത്രത്തോളം ചേർത്തുനിർത്തുന്നവർ ചുരുക്കമാണ്. വരയും വരിയും വർത്തമാനവും ഒത്തുചേരുമ്പോൾ അവിടെ സോമൻ കടലൂർ എന്ന കലാകാരൻ പൂർണ്ണനാകുന്നു.