നിശബ്ദമായ നിലവിളി: ഒരു മിസൈലിന്റെ ആത്മകഥ

 

ഒരു സ്കൂളിൽ പതിക്കാൻ വിധിക്കപ്പെട്ട ഒരു മിസൈലിന്റെ വേദനയും കുറ്റബോധവും നിറഞ്ഞ ആത്മകഥയാണിത്. യുദ്ധത്തിന്റെ ഭീകരത ഒരു നിസ്സഹായമായ ആയുധത്തിന്റെ കണ്ണിലൂടെ:

​നിശബ്ദമായ നിലവിളി: ഒരു മിസൈലിന്റെ ആത്മകഥ

​എന്നെ നിർമ്മിച്ചവർ എനിക്ക് നൽകിയ പേര് വളരെ ഗമയുള്ള ഒന്നായിരുന്നു. ആകാശത്തെ വെല്ലുവിളിക്കുന്നവൻ എന്നോ, ശത്രുവിനെ തകർക്കുന്നവൻ എന്നോ ഒക്കെയാവാം അതിന്റെ അർത്ഥം. പക്ഷേ, ഇന്ന് എന്റെ ലക്ഷ്യസ്ഥാനം തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷം മുതൽ എന്റെയുള്ളിലെ ലോഹഹൃദയം നുറുങ്ങുകയാണ്.

​ലക്ഷ്യസ്ഥാനം: ഒരു വിദ്യാലയം

​എന്റെ കമ്പ്യൂട്ടർ തലച്ചോറിൽ തെളിഞ്ഞ കോർഡിനേറ്റുകൾ (Coordinates) എന്നെ എത്തിക്കുന്നത് ഒരു സൈനിക താവളത്തിലേക്കല്ല, മറിച്ച് വർണ്ണശബളമായ ഒരു സ്കൂളിലേക്കാണ്. ആകാശത്തുനിന്ന് താഴേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ ഞാൻ കാണുന്നത് ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ആയുധങ്ങളെയല്ല, മറിച്ച് മുറ്റത്ത് ഓടിക്കളിക്കുന്ന കുരുന്നുകളെയാണ്.

• ​അവിടെ ഒരു പെൺകുട്ടി തന്റെ കൂട്ടുകാരിക്ക് മിഠായി പങ്കുവെക്കുന്നു.
• ​മറ്റൊരു മൂലയിൽ ഒരു അധ്യാപകൻ ആവേശത്തോടെ പാഠം ചൊല്ലിക്കൊടുക്കുന്നു.
• ​മൈതാനത്ത് തുന്നിച്ചേർത്ത പന്തുമായി കുറച്ചു കുട്ടികൾ ഫുട്ബോൾ കളിക്കുന്നു.

​എന്റെ നിസ്സഹായത

​എനിക്ക് ചിന്തിക്കാൻ കഴിവുണ്ട്, പക്ഷേ പ്രവർത്തിക്കാൻ സ്വാതന്ത്ര്യമില്ല. എന്റെ പിന്നിലെ ഇന്ധനം എന്നെ മുന്നോട്ട് തള്ളിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. എനിക്ക് ദിശ മാറ്റണമെന്നുണ്ട്, കടലിലേക്കോ ആരും ഇല്ലാത്ത മരുഭൂമിയിലേക്കോ പതിക്കണമെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. പക്ഷേ, മനുഷ്യൻ എന്നെ പ്രോഗ്രാം ചെയ്തിരിക്കുന്നത് അത്രമേൽ കൃത്യതയോടെയാണ്. ലക്ഷ്യം തെറ്റാൻ അവൻ എന്നെ അനുവദിക്കില്ല.

​"ഞാൻ ജനിച്ചത് ഒരു രാജ്യത്തെ സംരക്ഷിക്കാനാണെന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയത്. എന്നാൽ നിഷ്കളങ്കരായ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ചിരി മായ്ച്ചുകളയാനാണോ എന്റെ ഈ വേഗത?"

​ആ അവസാന നിമിഷങ്ങൾ

​ഞാൻ താഴേക്ക് പതിക്കുകയാണ്. സ്കൂൾ കെട്ടിടത്തിന്റെ ചുവപ്പും വെള്ളയും നിറങ്ങൾ ഇപ്പോൾ എനിക്ക് വ്യക്തമായി കാണാം. കുട്ടികൾ ആകാശത്തെ ആ വലിയ ശബ്ദം കേട്ട് അത്ഭുതത്തോടെ മുകളിലേക്ക് നോക്കുന്നു. അവർക്ക് അറിയില്ല, അവരുടെ സ്വപ്നങ്ങളെയും ചിരിയെയും കരിച്ചുകളയാൻ വരുന്ന ഒരു അഗ്നിഗോളമാണ് ഞാനെന്ന്.

​എന്റെ ചിറകുകൾ കാറ്റിനെ കീറിമുറിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ കരയുകയായിരുന്നു. ഒരു മിസൈലിന്റെ കണ്ണുനീർ ആരും കാണില്ലല്ലോ. ഒരു നിമിഷം കൂടി... ആ മൈതാനത്ത് വീണുകിടക്കുന്ന ഒരു പെൻസിൽ ബോക്സിന് തൊട്ടരികിലേക്ക് ഞാൻ പതിക്കാൻ പോകുന്നു.

​മരണം, എന്റേതും അവരുടേതും

​സ്ഫോടനം നടക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഇല്ലാതാകും. പക്ഷേ അതിനേക്കാൾ വലിയ വേദന, എന്നോടൊപ്പം ഇല്ലാതാകുന്ന ആ നൂറുകണക്കിന് സ്വപ്നങ്ങളെ ഓർത്താണ്. നാളെ പത്രങ്ങളിൽ "ലക്ഷ്യം കണ്ട മിസൈൽ" എന്ന് വാർത്ത വരും. പക്ഷേ എന്റെ ആത്മാവ് എന്നും ആ സ്കൂൾ മുറ്റത്തെ ചാരത്തിൽ തങ്ങിനിൽക്കും.

​മനുഷ്യൻ ആയുധങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്നത് സമാധാനത്തിനല്ല, മറിച്ച് സ്വന്തം വംശത്തെ തന്നെ ഇല്ലാതാക്കാനാണെന്ന് ഞാൻ വൈകി തിരിച്ചറിയുന്നു.

എ.ഐയുടെ സഹായത്താൽ എഴുതിയ കഥയാണ്. ഇഷ്ടപ്പെട്ടെങ്കിൽ പങ്കുവെക്കണേ.

കുരുന്നുകളേ ..... മാപ്പ് തരൂ...

 ഈ ചിത്രം ലോകത്തിന്റെ മനസ്സാക്ഷിയെ ഉലയ്ക്കുന്ന ഒന്നാണ്. യുദ്ധം എപ്പോഴും തോൽപ്പിക്കുന്നത് നിഷ്കളങ്കരെയാണ് എന്ന സത്യം ഈ ഓരോ കുഴികളും വിളിച്ചുപറയുന്നു. 

ഭൂപടങ്ങളിൽ അതിരുകൾ വരയ്ക്കാനും അധികാരത്തിന്റെ ചതുരംഗക്കളത്തിൽ വിജയിക്കാനും ഇറങ്ങിത്തിരിക്കുന്നവർ കാണാതെ പോകുന്ന ചില കാഴ്ചകളുണ്ട്. മണ്ണിൽ അന്ത്യവിശ്രമം കൊള്ളുന്ന ഈ പിഞ്ചുബാല്യങ്ങൾ ഒരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണ്—യുദ്ധത്തിൽ ആര് ജയിച്ചാലും മാനവികത പരാജയപ്പെടുകയാണെന്ന കയ്പ്പുള്ള സത്യം.

ഒരു കളിപ്പാട്ടത്തിന് വേണ്ടിയോ, അമ്മിഞ്ഞപ്പാലിന് വേണ്ടിയോ വാശിപിടിക്കേണ്ട പ്രായത്തിൽ, വെടിയുണ്ടകൾക്കും ബോംബുകൾക്കും ഇരയായി മണ്ണിലേക്ക് മടങ്ങേണ്ടി വരുന്ന കുരുന്നുകൾ ഏത് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഇരകളാണ്? ഏത് പ്രത്യയശാസ്ത്രമാണ് ഈ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ജീവനേക്കാൾ വലുത്?

അധികാര മോഹം: കൊട്ടാരങ്ങളിൽ ഇരുന്ന് യുദ്ധം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നവർ ഒരിക്കലും ഈ കുഴികളിലേക്ക് നോക്കാറില്ല. അവർക്ക് ഇത് വെറും അക്കങ്ങൾ മാത്രമാണ്.

അനാഥമാകുന്ന സ്വപ്നങ്ങൾ: ഈ ഓരോ കുഴിമാടത്തിലും അടക്കം ചെയ്തിരിക്കുന്നത് ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷകളും, വിരിയാത്ത ഒരുപാട് സ്വപ്നങ്ങളുമാണ്.

മനസ്സാക്ഷിയോട് ഒരു ചോദ്യം: ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ട് സമാധാനം സ്ഥാപിക്കാൻ ഇറങ്ങുന്നവർ കാണുന്നില്ലേ, ഈ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ നിശബ്ദമായ നിലവിളി?

"യുദ്ധം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത് വൃദ്ധന്മാരാണ്. എന്നാൽ പോരാടുന്നതും മരിക്കുന്നതും യുവാക്കളും കുഞ്ഞുങ്ങളുമാണ്."

ഇനിയെങ്കിലും ഈ ക്രൂരതകൾ അവസാനിക്കട്ടെ. തോക്കുകളേക്കാൾ ശക്തി സ്നേഹത്തിനുണ്ടെന്നും, വെടിയുണ്ടകളേക്കാൾ മൂല്യം ഒരു മനുഷ്യജീവനുണ്ടെന്നും ലോകം തിരിച്ചറിയട്ടെ. അധികാരത്തിന്റെ തണലിലിരുന്ന് മരണം വിതയ്ക്കുന്ന യുദ്ധവെറിയന്മാർക്ക് കാലം മാപ്പ് നൽകില്ല. ഈ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ചോരയ്ക്ക് ഓരോ തുള്ളിക്കും ചരിത്രം കണക്ക് ചോദിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും.

#Against war

നോമ്പുകാലത്തെ ആ 'ബാക്കി' രുചികൾ: ഒരു ഓർമ്മക്കുറിപ്പ്

 

നോമ്പുകാലത്തെ രാത്രികൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേക താളമുണ്ട്. പള്ളിയിലെ തറാവീഹ് കഴിഞ്ഞ് വന്ന്, അത്താഴത്തിന് ഉമ്മാമ്മ വിളമ്പുന്ന ആ വിഭവങ്ങൾ... അതിൽ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടത് മോരും ചോറും പൊരിച്ച മീനുമായിരുന്നു. അത്താഴത്തിന് എല്ലാവരും കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞ് പാത്രത്തിന്റെ മൂലയിൽ ബാക്കിവരുന്ന ആ മീൻ കഷ്ണവും മോരും കറിയും പിറ്റേന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു വലിയ നിധി കിട്ടിയതുപോലെയായിരുന്നു. നോമ്പില്ലാത്ത കുട്ടിക്കാലത്ത്, ഉച്ചയ്ക്ക് വിശന്നു വരുമ്പോൾ ഉമ്മാമ്മ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ആ പഴയ പിഞ്ഞാണവുമായി വരും.

ആ രുചിയുടെ രസതന്ത്രം:

 * മണമുള്ള മീൻ വറുത്തത്: തലേന്ന് വറുത്തുവെച്ച അയലയോ മത്തിയോ പിറ്റേന്നാവുമ്പോഴേക്കും അതിന്റെ മസാലയൊക്കെ ഇറച്ചിയിലേക്ക് നന്നായി പിടിച്ചിട്ടുണ്ടാകും. ആ തണുത്ത മീൻ കഷ്ണം ചോറിനൊപ്പം ഉടച്ചു ചേർക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന ഒരു രുചിയുണ്ടല്ലോ... അത് പുതിയതായി വറുത്ത മീനിന് ഒരിക്കലും കിട്ടില്ല.

 * കട്ടികൂടിയ മോര്: ഒരു രാത്രി മുഴുവൻ ഇരുന്നതുകൊണ്ട് മോരിലെ ഇഞ്ചിയും പച്ചമുളകും കറിവേപ്പിലയും അതിന്റെ സത്ത മുഴുവൻ ആ കറിക്ക് നൽകിയിട്ടുണ്ടാകും. ആ മോരൊഴിച്ച് കുഴച്ച ചോറിൽ മീൻ കഷ്ണം കൂടി ചേരുമ്പോൾ അതൊരു വിരുന്നായി മാറും.

 * സ്നേഹത്തിന്റെ ഉരുളകൾ: ഉമ്മാമ്മ തന്റെ വിറകടുപ്പിനരികിൽ ഇരുന്ന് ആ ചോറും മീനും നന്നായി കുഴച്ച് ചെറിയ ചെറിയ ഉരുളകളാക്കി ഞങ്ങളുടെ കൈവെള്ളയിൽ വെച്ചുതരും. ഓരോ ഉരുളയ്ക്കും ഉമ്മാമ്മയുടെ കൈപുണ്യത്തിന്റെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും രുചിയായിരുന്നു.

 "അന്ന് ആ വലിയ തറവാട്ടിലെ അടുക്കളയിൽ ഇരുന്നു കഴിച്ച ആ മോരും ചോറും മീൻ പൊരിച്ചതും നൽകിയ തൃപ്തി, ഇന്നത്തെ വലിയ ഹോട്ടലുകളിലെ വിഭവസമൃദ്ധമായ ഭക്ഷണത്തിന് നൽകാൻ കഴിയില്ല."

നോമ്പുകാലത്തെ ആ പഴയ ഓർമ്മകൾ ഇന്നും മനസ്സിൽ പച്ചപിടിച്ചു നിൽക്കുന്നു. ഉമ്മാമ്മയുടെ ആ വിരലുകൾക്കിടയിൽ നിന്ന് ഞങ്ങളുടെ കൈകളിലേക്ക് വീണ സ്നേഹത്തിന്റെ ഉരുളകൾ... അത് വെറുമൊരു ഭക്ഷണമല്ല, ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ മുഴുവൻ മധുരമായിരുന്നു.

ആരും തുറക്കാത്ത വാതിൽ

 ഓർമ്മകളുടെ പുസ്തകത്തിൽ മഞ്ഞനിറമുള്ള മഷി കൊണ്ട് എഴുതിയ ഒരധ്യായമാണ് ചിരിതാമ്മയുടെ വീട്. ഇന്നും കണ്ണടച്ചിരുന്നാൽ കരിയിലകൾക്കിടയിലൂടെ ആ പഴയ ഓലമേഞ്ഞ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി തെളിഞ്ഞുവരും.

അതാവാം എൻ്റെ കുട്ടിക്കാലത്തെ ഏറ്റവും സുന്ദരമായ ഇടം.

ഓലമേഞ്ഞ ആ കുഞ്ഞു വീട്

ചിരിതാമ്മയുടെ വീട് എന്ന് പറഞ്ഞാൽ അത് വെറുമൊരു കെട്ടിടമായിരുന്നില്ല. കരിപ്പും കരിയും പുരണ്ട ആ പഴയ ഓലക്കൂരയ്ക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ഗന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. മഴ പെയ്യുമ്പോൾ ഓലത്തുമ്പിലൂടെ മുറ്റത്തെ മണ്ണിലേക്ക് ഇറ്റുവീഴുന്ന വെള്ളത്തുള്ളികൾ നോക്കി ഉമ്മറത്ത് ഇരിക്കുന്നത് എൻ്റെ വലിയ വിനോദമായിരുന്നു. വീടിനുള്ളിൽ എപ്പോഴും ഒരു തണുപ്പാണ്. മണ്ണുമെഴുകിയ തറയിൽ ചമ്മന്തി കൂട്ടി കഞ്ഞികുടിക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന ആ ഒരു സുഖം പിന്നീട് ഒരിക്കലും എനിക്ക് ലഭിച്ചിട്ടില്ല.

ചിരിതാമ്മയും ചെറിയക്കേട്ടനും

പേരുപോലെ തന്നെ മുഖത്ത് എപ്പോഴും ഒരു ചെറുചിരി തൂകിനിൽക്കുന്ന ആളായിരുന്നു ചിരിതാമ്മ. അമ്മമ്മയുടെ വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ ആദ്യം ഓടിച്ചെല്ലുന്നത് ചിരിതാമ്മയുടെ അടുത്തേക്കാണ്. കൂടെ എപ്പോഴും ഗൗരവക്കാരനെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന, എന്നാൽ ഉള്ളിൽ സ്നേഹം മാത്രമുള്ള ഭർത്താവ് ചെറിയക്കേട്ടനും.

ചെറിയക്കേട്ടൻ മിക്കവാറും പറമ്പിലെ പണികളിലാകും. തോർത്ത് തലയിൽ കെട്ടി, കയ്യിലൊരു മടവാളുമായി നിൽക്കുന്ന ചെറിയക്കേട്ടൻ്റെ രൂപം ഇന്നും മനസ്സിലുണ്ട്. "എടാ കുഞ്ഞാ... വന്നോ നീ?" എന്ന ആ വിളിയിൽ ഒരു വലിയ ലോകത്തിൻ്റെ സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നു.

തേനൂറുന്ന വരിക്കച്ചക്ക

ആ പറമ്പിലെ ഏറ്റവും വലിയ ആകർഷണം അവിടുത്തെ കൂറ്റൻ വരിക്കപ്ലാവായിരുന്നു. വേനലവധിക്ക് എത്തുമ്പോൾ പ്ലാവുനിറയെ ചക്കകൾ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നുണ്ടാകും. ചെറിയക്കേട്ടൻ മടവാൾ കൊണ്ട് പഴുത്ത ചക്ക ചെത്തി താഴെയിറക്കും.

ചിരിതാമ്മ പ്ലാവില കൊണ്ട് കുമ്പിളുണ്ടാക്കി തരും. ചക്ക കീറി, അതിലെ തേൻ തുള്ളികൾ പോലെയുള്ള ചുളകൾ അടർത്തിയെടുത്ത് വായിലേക്ക് വെക്കുമ്പോൾ... ആഹാ! ആ മധുരം വിവരിക്കാൻ വാക്കുകളില്ല. കാക്കകൾ കൊത്താതെ ചെറിയക്കേട്ടൻ വലകെട്ടി സംരക്ഷിച്ചിരുന്ന ആ വരിക്കച്ചക്കയുടെ രുചി ഇപ്പോഴും നാവിലുണ്ട്.

കാലം ഒരുപാട് മാറി. ഇന്ന് ആ ഓലമേഞ്ഞ വീടില്ല, ചിരിതാമ്മയും ചെറിയക്കേട്ടനും ഓർമ്മകളായി. എങ്കിലും ഓരോ വേനലവധി വരുമ്പോഴും ഉള്ളിലെവിടെയോ ആ വരിക്കച്ചക്കയുടെ മണവും ചിരിതാമ്മയുടെ സ്നേഹവും വീണ്ടും ഉണരും.

സന്തോഷങ്ങൾക്കിടയിൽ അപ്രതീക്ഷിതമായാണ് ആ വാർത്ത എത്തിയത്. പറമ്പിലെ പണികൾക്കിടയിൽ പെട്ടെന്നുണ്ടായ തളർച്ച ചെറിയക്കേട്ടനെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. അധികം വൈകാതെ അദ്ദേഹം ആ ഓലമേഞ്ഞ വീടിനോട് യാത്ര പറഞ്ഞു. ചെറിയക്കേട്ടൻ്റെ മരണം ചിരിതാമ്മയെ വല്ലാതെ തളർത്തി. ആ വീട്ടിലെ ചിരികൾ മാഞ്ഞുപോയി. എങ്കിലും ചിരിതാമ്മ ആ വീട്ടിൽ തന്നെ ഒതുങ്ങിക്കൂടി.

ആരും തുറക്കാത്ത വാതിൽ

വീടിൻ്റെ വടക്കേ അറ്റത്ത് ചെറിയക്കേട്ടൻ തൻ്റെ പണിയായുധങ്ങളും പഴയ സാധനങ്ങളും സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ഒരു കുഞ്ഞു മുറിയുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ മരണശേഷം ചിരിതാമ്മ ആ മുറി പൂട്ടി. "അവിടെ ചെറിയക്കേട്ടൻ്റെ ആത്മാവുണ്ട്, ആരും അങ്ങോട്ട് പോകരുത്" എന്നൊരു സംസാരം നാട്ടിലുണ്ടായി. വർഷങ്ങളോളം ആ മുറി അടഞ്ഞുകിടന്നു. പൊടിയും ചിലന്തിവലകളും ആ വാതിലിനെ മൂടി.

ഒരു ഉച്ചനേരത്തെ സാഹസം

ഒരു അവധിക്കാലത്ത്, വീട്ടിൽ എല്ലാവരും ഉച്ചയുറക്കത്തിലായിരുന്ന സമയം. ആകാംക്ഷ അടക്കാനാവാതെ ഞാൻ ആ പഴയ മുറിയുടെ അടുത്തെത്തി. തുരുമ്പിച്ച പൂട്ടാണെങ്കിലും അത് ശരിക്കും പൂട്ടിയിരുന്നില്ല. മെല്ലെ തള്ളിയപ്പോൾ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസമെന്നോണം ആ വാതിൽ തുറന്നു.

മുറിക്കുള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു മണം—പഴയ മരത്തിൻ്റെയും കരിയിലകളുടെയും, പിന്നെ ചെറിയക്കേട്ടൻ എപ്പോഴും കൂടെ കൊണ്ടുനടക്കാറുള്ള പുകയിലയുടെയും മണം. ജനാലയിലൂടെ വന്ന വെളിച്ചത്തിൽ മുറിക്കുള്ളിലെ പൊടിപടലങ്ങൾ നൃത്തം ചെയ്യുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. അവിടെ ഒരു മൂലയിൽ അദ്ദേഹം എപ്പോഴും ഉപയോഗിക്കാറുള്ള ആ മടവാളും തലേക്കെട്ടും ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

പെട്ടെന്ന്, ആ മുറിക്കുള്ളിൽ ഒരു തണുത്ത കാറ്റ് വീശി. ഭയത്തിന് പകരം എനിക്ക് വലിയൊരു സമാധാനമാണ് തോന്നിയത്. ജനലരികിൽ തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന പഴയൊരു ഉടുപ്പ് കാറ്റിൽ ഒന്ന് ആടി. എനിക്ക് തോന്നി, ചെറിയക്കേട്ടൻ അവിടെത്തന്നെയുണ്ട്. തൻ്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഇടം ആരോ ഒന്ന് തുറന്നതിൽ, വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം വെളിച്ചം അകത്തേക്ക് വന്നതിൽ അദ്ദേഹം സന്തോഷിക്കുന്നുണ്ടാകാം.

ഞാൻ ആ പ്ലാവില കുമ്പിൾ അവിടെ വെച്ച് പതുക്കെ പുറത്തിറങ്ങി വാതിൽ ചാരി. അന്ന് രാത്രി സ്വപ്നത്തിൽ ചെറിയക്കേട്ടൻ വന്നതുപോലെ... പഴയതുപോലെ ആ വരിക്കപ്ലാവിൻ്റെ ചുവട്ടിലിരുന്ന് അദ്ദേഹം എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇൻ്റലിജൻസിനെ കൂട്ടു പിടിച്ച് എൻ്റെ ബാല്യകാലം ഒരു കഥയായി പുനർജനിക്കുന്നു.

ഖേത്തി ബാഡി

ഒരു മരത്തിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റി പടർന്നു കയറിയ  വെള്ളരി വള്ളിയിൽ നിന്ന് പാകമായ ഒരു വെ ള്ളരി പറിച്ചെടുത്തു അത് കണ്ട് ചിരിച്ചു കൊ ണ്ട് നിൽക്കുന്ന ചെറുമകൾ മീനുവിനോട് രാമു പറഞ്ഞു, "നോക്കിക്കേ മീനു, നല്ല പച്ചനി റം , നല്ല വലുപ്പം . ഇത് നിന്റെ അമ്മ ഉണ്ടാ ക്കുന്ന സാമ്പാറിൽ കിടന്ന് തിളങ്ങും ."

രാമുവിന്റെ വീടിന്റെ പിന്നാമ്പുറം ഒരു കൊച്ചു കാടായിരുന്നു. വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ഒരു കൃഷിത്തോട്ടം ആയിരുന്നെങ്കിലും രാമുവിന്റെ മകൻ നഗരത്തിലേക്ക് ജോലിയ്ക്കാ യി പോയതോടെ അതൊരു കാടായി മാറി . രാമുവി നും ഭാര്യയ്ക്കും പ്രായാധിക്യം കാരണം കൃഷി നോക്കാ ൻ സാധിച്ചില്ല. എന്നാ ൽ രാ മുവി ന്റെ കൊച്ചുമകൾ മീനു അവധിക്കാലത്ത് വീ ട്ടി ൽ വന്നതോ ടെ ആ ചിത്രം മാറി . "മുത്തച്ഛാ , നമുക്ക് വീണ്ടും കൃഷി തുടങ്ങാം . സ്കൂളി ൽ ഞങ്ങളുടെ അധ്യാപിക ജൈവകൃഷിയെക്കുറിച്ച്പറഞ്ഞു തന്നിരുന്നു. അത് കേട്ടപ്പോ ൾ എനി ക്ക് കൃഷി ചെ യ്യാ ൻ വലിയ ആഗ്രഹമാ യി ," മീനു പറഞ്ഞു.

ആദ്യം രാമുവി ന് അതി ന് താ ല്പര്യ മി ല്ലാ യി രുന്നു. പ്രായവും ശരീ ര വേദനകളും അതി ന് തടസ്സമാ യി . പക്ഷേ മീനുവി ന്റെ നിർബന്ധം കാരണം രാമു സമ്മതി ച്ചു. രാമുവും മീനുവും ചേ ർന്ന് ആ കാടു വെട്ടി ത്തെളിച്ച്കൃഷിയി ടമാക്കി . രാ മുവി ന്റെ ഭാ ര്യ യും അവർക്ക് സഹാ യത്തി നെ ത്തി . അങ്ങനെ പതിയെ പതി യെ ആ കൃഷിയിടം പഴയ പ്രതാപത്തി ലേ ക്ക് തിരികെ വന്നു.പച്ചക്കറി കളും നെല്ലും പൂക്കളും വിളഞ്ഞപ്പോ ൾ അവരുടെ വീ ടി ന് ചുറ്റും ഒരു പുത്തൻ ഉണർവ്വു ണ്ടാ യി . രാ മുവിന്റെമുഖത്തും മീനുവി ന്റെ കണ്ണുകളി ലും ഒരു പുഞ്ചി രി വി ടർന്നു . രാമുവി ന് അവന്റെ ചെ റുപ്പകാ ലം ഓർമ്മവന്നു . അവന്റെ അച്ഛന്റെ കൂടെ രാമു കൃഷിക്ക് പോ യതും അവി ടുത്തെ കളി കളും ചിരികളുമെ ല്ലാം അവനോർമ്മ വന്നു.

മീനുവി ന് സ്കൂളി ൽ കൊണ്ടുപോ കാ ൻ ആവശ്യ ത്തി ന് പൂക്കളും പച്ചക്കറി കളും മുത്തച്ഛൻ നൽകി . സ്കൂളി ൽ മറ്റ്കുട്ടി കൾക്ക് പറയാൻ ഇല്ലാ ത്ത കാ ര്യ ങ്ങൾ അവൾക്ക് ക്ലാസ്സി ൽ പറയാനുണ്ടാ അവൾ കൃഷിയെ ക്കുറിച്ച്പഠിപ്പിച്ചു. അവളുടെ അധ്യാ പിക അവളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു.

അങ്ങനെ രാമുവിന്റെ കൃഷി യി ടം നാ ട്ടി ലെ പ്രധാന വാർത്തയാ യി . എല്ലാ വരും രാ മുവി നെ കാ ണാ ൻ വന്നു.

മീനുവി ന്റെ സന്തോഷം രാമുവി ന് എല്ലാ വേ ദനകളെ യും മറക്കാ ൻ ശക്തി നൽകി .

അങ്ങനെ രാ മുവി ന്റെ വീ ട്ടി ൽ വി ളയുന്ന കാ ർഷിക വിഭവങ്ങൾ എല്ലാ വീ ടുകളി ലും എത്തി . മീനുവിന്റെ കുഞ്ഞി ക്കൈ കൾ നാ ടി ന് സന്തോ ഷം നൽകി . "മുത്തച്ഛാ , നമുക്ക് ഇനി യും ഒരുപാട് കൃഷി ചെ യ്യണം .

എല്ലാവർക്കും വിഷമില്ലാത്ത പച്ചക്കറി കൾ കഴി ക്കാ ൻ കൊ ടുക്കണം ," മീനു പറഞ്ഞു. രാ മു അവളെചേ ർത്തു പി ടി ച്ച് തലോടി , "നമ്മുക്ക് ചെ യ്യാം മോളേ , നീയാണ് എന്റെ ശക്തി ."

രാമുവും മീനുവും ഒരുമിച്ച്, ആ മണ്ണിൽ വീ ണ്ടും പ്രതീ ക്ഷയുടെ വിത്തുകൾ പാ കി . അത് ഒരു പുതിയ ജീവിതത്തിന്റെതുടക്കമാ യി രുന്നു. രാമുവിന്റെ പ്രായത്തെ യും മീ നുവി ന്റെ ചെറുപ്പത്തെ യും ഒരുമിപ്പിച്ച് കൃഷി അവരെ ഒന്നിപ്പിച്ചു.

ഒരു എ.ഐ കഥ

🌿 മണ്ണും മനസ്സും നിറയുന്ന സന്തോഷം 🌿

നമ്മുടെ വീടിന്റെ ഒരു കോണിൽ നട്ടുനനച്ചു വളർത്തുന്ന ഓരോ ചെടിയും നമുക്ക് നൽകുന്നത് വലിയൊരു ആശ്വാസമാണ്. അങ്ങാടിയിൽ നിന്നും വാങ്ങുന്നതിനേക്കാൾ, സ്വന്തം കൈപ്പടയിൽ വിരിഞ്ഞ ഒരു കാബേജോ മുളകോ അടുക്കളയിലേക്ക് എടുക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന ആ ഒരു സംതൃപ്തി ഉണ്ടല്ലോ... അത് അനുഭവിച്ചു തന്നെ അറിയണം!

എന്തുകൊണ്ടാണ് നമ്മൾ കൃഷി ചെയ്യേണ്ടത്?

 * ശുദ്ധമായ ഭക്ഷണം: വിഷാംശമില്ലാത്ത പച്ചക്കറികൾ നമ്മുടെ കുടുംബത്തിന്റെ ആരോഗ്യം ഉറപ്പാക്കുന്നു.

 * മാനസികോല്ലാസം: തിരക്കുപിടിച്ച ജീവിതത്തിനിടയിൽ ചെടികൾക്കിടയിലെ കുറച്ചു സമയം വലിയൊരു മെഡിറ്റേഷൻ പോലെയാണ്. സ്ട്രെസ്സ് കുറയ്ക്കാൻ ഇതിലും നല്ലൊരു വഴിയുണ്ടോ?

 * പരിമിതമായ സ്ഥലം തടസ്സമല്ല: വലിയ പറമ്പ് വേണമെന്നില്ല; ടെറസ്സിലോ, ചെറിയ ചട്ടികളിലോ നമുക്ക് വിത്തിടാം. മനസ്സ് വച്ചാൽ മണ്ണും നമുക്കൊപ്പം നിൽക്കും.

കൃഷി വെറുമൊരു ജോലിയല്ല, അതൊരു സംസ്കാരമാണ്. നമ്മുടെ വരുംതലമുറയ്ക്കും ഈ നല്ല പാഠം പകർന്നു നൽകാം. പ്രകൃതിയോട് ചേർന്ന് നിൽക്കാം, സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കാം.

മണ്ണറിഞ്ഞ് വളരാം... മനസ്സ് നിറയെ ചിരിക്കാം! 🌱✨

ഇലച്ചാർത്തുകളിലെ സംഗീതം

പച്ചപ്പ്‌ വെറുമൊരു നിറമല്ല; അത് ഭൂമിയുടെ ശ്വാസമാണ്. ഓരോ തളിരിലയിലും പ്രകൃതി കരുതിവെച്ചിരിക്കുന്നത് അതിജീവനത്തിന്റെ വലിയൊരു പാഠമാണ്. കത്തുന്ന വെയിലിലും കാറ്റിന്റെ താളത്തിനൊത്ത് നൃത്തം ചെയ്യുന്ന ആ പച്ചിലക്കൂട്ടങ്ങൾ മനസ്സിന് നൽകുന്ന കുളിർമ വാക്കുകൾക്ക് അപ്പുറമാണ്.

മഴത്തുള്ളികൾ ഇലത്തുമ്പുകളിൽ തങ്ങിനിന്ന് മണ്ണിലേക്ക് വീഴുമ്പോൾ, അവിടെ ഉണരുന്നത് പുതുജീവൻ്റെ ഗന്ധമാണ്. തിരക്കുപിടിച്ച ഈ ലോകത്ത്‌ ഒരു നിമിഷം ആ പച്ചപ്പിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കൂ... ആ നിശബ്ദതയിൽ ഒരു കവിതയുണ്ട്, മനസ്സിനെ തൊട്ടുണർത്തുന്ന ഒരു ഈണമുണ്ട്. വേരുകൾ മണ്ണിലുറച്ച് നിൽക്കുമ്പോഴും ആകാശത്തോളം വളരാൻ ഓരോ ചെടിയും നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.