ജിബ്രാന്റെ കണ്ണീർ

 

ഖലീൽ ജിബ്രാൻ ഒരിക്കൽ എഴുതി, "നിങ്ങൾക്ക് നിങ്ങളുടെ ലെബനനുണ്ട്, എനിക്ക് എന്റേതായ ലെബനനും." രാഷ്ട്രീയക്കാരുടെ അധികാര വടംവലികൾക്കും അതിർത്തി തർക്കങ്ങൾക്കും അപ്പുറം, ദേവദാരുക്കൾ തണൽ വിരിക്കുന്ന, ലളിതരായ മനുഷ്യർ അധിവസിക്കുന്ന ഒരു ലെബനനെയാണ് ജിബ്രാൻ സ്വപ്നം കണ്ടത്. എന്നാൽ ഇന്ന് ജിബ്രാന്റെ ആ സ്വപ്നഭൂമി ബോംബ് സ്ഫോടനങ്ങളുടെയും നിലവിളികളുടെയും നടുവിലാണ്.

ഇന്ന് ജിബ്രാൻ ജീവിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ തന്റെ ജന്മനാടിന്റെ ഈ അവസ്ഥ കണ്ട് അദ്ദേഹം എന്ത് പറയുമായിരുന്നു?

അതിരുകളില്ലാത്ത വേദന

ഭൂമിയെ ഒരു തോട്ടമായും മാനവരാശിയെ ഒരു കുടുംബമായും കണ്ട ദാർശനികനായിരുന്നു അദ്ദേഹം. രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യങ്ങൾക്കായി മനുഷ്യരക്തം ചിന്തുമ്പോൾ, ജിബ്രാൻ തന്റെ തൂലികയിലൂടെ ലോകത്തോട് വിളിച്ചുപറയുമായിരുന്നു—യുദ്ധം ജയിക്കുന്നത് സൈന്യങ്ങളല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യത്വമാണ് തോറ്റുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് എന്ന്. വൻശക്തികളുടെ കണക്കുകൂട്ടലുകളിൽ ഇല്ലാതാകുന്നത് ആയിരക്കണക്കിന് സാധാരണക്കാരുടെ സ്വപ്നങ്ങളാണ്.

കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ നിലവിളി

"നിങ്ങളുടെ കുട്ടികൾ നിങ്ങളുടെ കുട്ടികളല്ല, അവർ ജീവനോടുള്ള ജീവന്റെ അഭിവാഞ്ജയിൽ നിന്നുണ്ടായ പുത്രീപുത്രന്മാരാണ്" എന്ന് പഠിപ്പിച്ച കവിക്ക്, യുദ്ധഭൂമിയിൽ അനാഥരാകുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളെ കാണുന്നത് അസഹനീയമാകുമായിരുന്നു. ഓരോ കുഞ്ഞും ഈ ഭൂമിയിലേക്ക് വരുന്നത് പുതിയൊരു പ്രത്യാശയുമായാണ്. എന്നാൽ യുദ്ധം ആ പ്രത്യാശകളെയാണ് കരിച്ചുകളയുന്നത്.

ചിതറിപ്പോകുന്ന പ്രത്യാശ

ലെബനനിലെ തകർന്ന ഓരോ തെരുവിലും ജിബ്രാൻ തന്റെ വരികൾ തിരയുമായിരുന്നു. "നമ്മൾ പ്രകാശത്തിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ മാത്രമാണ് നിഴലുകളെ കാണുന്നത്" എന്ന് അദ്ദേഹം നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. ഇന്നത്തെ ഈ ഇരുണ്ട കാലഘട്ടത്തിലും സമാധാനത്തിന്റെ ഒരു തിരിനാളം എവിടെയെങ്കിലും തെളിയുമെന്ന് അദ്ദേഹം പ്രത്യാശിച്ചേനെ.

പകയല്ല, മറിച്ച് സ്നേഹമാണ് ലോകത്തെ ചലിപ്പിക്കേണ്ടതെന്ന് വിശ്വസിച്ച ആ മഹാകവിയുടെ ഓർമ്മകൾക്ക് ഇക്കാലത്ത് പ്രസക്തിയേറുകയാണ്. തോക്കുകളേക്കാൾ ശക്തി പ്രാർത്ഥനയ്ക്കും തൂലികയ്ക്കും ഉണ്ടെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നവർക്ക് ജിബ്രാൻ ഇന്നും ഒരു വഴികാട്ടിയാണ്.