ആകാശത്തിലെ കനൽ: എന്റെ നിഗൂഢ പരീക്ഷണം

ഗൾഫ് യുദ്ധം കൊടുമ്പിരിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാലം. പത്താം ക്ലാസ്സിലെ ഫിസിക്സ് പുസ്തകത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ ഞാൻ വായിച്ചിരുന്നത് പത്രങ്ങളിലെ യുദ്ധവാർത്തകളായിരുന്നു. ഇറാഖിന്റെ 'സ്കഡ്' മിസൈലുകളും അമേരിക്കയുടെ 'പേട്രിയറ്റും' തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടം എന്റെ ഉറക്കം കെടുത്തി. എന്റെ ചെറിയ മുറിക്കുള്ളിൽ, റേഡിയോ പാർട്സുകളും ലെൻസുകളും ഉപയോഗിച്ച് ഞാൻ ഒരു സ്വപ്നം നെയ്തു: ചൂട് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ശത്രുവിമാനങ്ങളെ തകർക്കുന്ന ഒരു മിസൈൽ.

നിഗൂഢമായ രാത്രി

ഒരു ശനിയാഴ്ച രാത്രി, വീട്ടിലെ എല്ലാവരും ഗാഢനിദ്രയിലാണെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി ഞാൻ എന്റെ പരീക്ഷണവസ്തുവുമായി കുന്നിൻപുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. കയ്യിലുണ്ടായിരുന്നത് പത്രങ്ങളിൽ കണ്ട മിസൈലുകളുടെ ഒരു ചെറിയ പതിപ്പാണ്. ഇൻഫ്രാറെഡ് കിരണങ്ങളെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്ന ഒരു സെൻസർ ഞാൻ അതിൽ ഘടിപ്പിച്ചിരുന്നു.

"ഇത് വിജയിച്ചാൽ, യുദ്ധം അവസാനിപ്പിക്കാൻ എനിക്കാകും," ഒരു കൗമാരക്കാരന്റെ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ ഞാൻ സ്വയം പറഞ്ഞു.

ഞാൻ മിസൈലിന്റെ സ്വിച്ച് അമർത്തി. നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു അഗ്നിപ്രവാഹത്തോടെ അത് ആകാശത്തേക്ക് കുതിച്ചു. ഇരുട്ടിൽ ആ മിസൈലിന്റെ വാലറ്റം ഒരു ചുവന്ന കനൽ പോലെ എരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നത് ഞാൻ അഭിമാനത്തോടെ നോക്കിനിന്നു.

ദുരന്തത്തിന്റെ നിമിഷം

പെട്ടെന്നാണ് എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് നിലച്ചത്. ദൂരെ മേഘങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്ന് ഒരു യാത്രാവിമാനം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. രാത്രിയിലെ നിശബ്ദതയിൽ അതിന്റെ എൻജിനുകളുടെ മുഴക്കം എനിക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു. എന്റെ മിസൈൽ, അതിന്റെ സെൻസറുകൾ വഴി വിമാനത്തിന്റെ എൻജിനിലെ വൻതോതിലുള്ള ചൂട് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

"അരുത്... അങ്ങോട്ടല്ല!" ഞാൻ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി അലറി.

പക്ഷേ, എന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലായിരുന്നില്ല അത്. വേഗത വർദ്ധിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് മിസൈൽ വിമാനത്തിന്റെ ചിറകിന് താഴെയുള്ള എൻജിൻ ലക്ഷ്യമാക്കി കുതിച്ചു. നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ആകാശത്തിന്റെ ഒത്തനടുവിൽ ഒരു ഭീകരമായ സ്‌ഫോടനം നടന്നു. സെക്കൻഡുകൾക്ക് മുൻപ് വരെ സുരക്ഷിതമായി പറന്നിരുന്ന ആ വിമാനം ഒരു പടുകൂറ്റൻ തീഗോളമായി മാറി.

ആകാശത്തുനിന്നും കത്തുന്ന അവശിഷ്ടങ്ങൾ എന്റെ തലയ്ക്ക് മുകളിലേക്ക് വീഴാൻ തുടങ്ങി. നൂറുകണക്കിന് ആളുകളുടെ നിലവിളി കാറ്റിൽ ഒഴുകിവരുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി. ഞാൻ ചെയ്തത് ഒരു വലിയ അപരാധമാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് എന്നെ വല്ലാതെ ഭയപ്പെടുത്തി. എന്റെ കാലുകൾ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി, ശ്വാസം കിട്ടാതെ ഞാൻ നിലവിളിച്ചു...

ഉണർവ്

കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോൾ ഞാൻ വിയർപ്പിൽ കുളിച്ചിരുന്നു. മുറിയിലെ ഇരുട്ടിൽ എന്റെ കിതപ്പ് മാത്രം മുഴങ്ങിക്കേട്ടു. ഭയത്തോടെ ഞാൻ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. അവിടെ കത്തുന്ന വിമാനങ്ങളില്ല, സ്ഫോടനങ്ങളില്ല. ദൂരെ ഒരു നക്ഷത്രം മാത്രം ശാന്തമായി മിന്നിത്തിളങ്ങുന്നു.

അതൊരു സ്വപ്നമായിരുന്നു എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ എനിക്ക് മിനിറ്റുകൾ വേണ്ടിവന്നു. പക്ഷേ, പത്രങ്ങളിൽ വായിച്ച ആ യുദ്ധചിത്രങ്ങൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ എത്രത്തോളം ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞിരുന്നു എന്ന് ആ രാത്രി ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി. യുദ്ധം വെറും വാർത്തയല്ലെന്നും അതൊരു വലിയ ഭീതിയാണെന്നും ആ സ്വപ്നം എന്നെ പഠിപ്പിച്ചു.