മാധവൻ ആ നഗരത്തിലെ തിരക്കേറിയ തെരുവിലൂടെ നടക്കുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് അയാൾ ആ കാഴ്ച ശ്രദ്ധിച്ചത്—റോഡരികിൽ ഒരു വൃദ്ധൻ വിചിത്രമായ ചില മുഖംമൂടികൾ വിൽക്കുന്നു. പ്ലാസ്റ്റിക്കോ റബ്ബറോ കൊണ്ടുള്ളതല്ല അവ, മറിച്ച് മനുഷ്യരുടെ ഭാവങ്ങൾ അപ്പടി പകർത്തിയവയായിരുന്നു.
"ഇതൊക്കെ ആരാണ് വാങ്ങുന്നത്?" മാധവൻ കൗതുകത്തോടെ ചോദിച്ചു.
വൃദ്ധൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "എല്ലാവരും വാങ്ങുന്നുണ്ട് മോനേ. സത്യസന്ധമായി ചിരിക്കാൻ കഴിയാത്തവർ 'പുഞ്ചിരി'യുടെ മുഖംമൂടി വാങ്ങും. ദേഷ്യം ഉള്ളിലൊതുക്കുന്നവർ 'ശാന്തത'യുടെ മുഖംമൂടി വാങ്ങും. ഈ ലോകത്ത് ജീവിക്കണമെങ്കിൽ ഇതൊക്കെ അത്യാവശ്യമല്ലേ?"
മാധവൻ ആദ്യം അതൊരു തമാശയായി തള്ളിക്കളഞ്ഞു. എന്നാൽ ഓഫീസിലെത്തിയപ്പോൾ അയാൾക്ക് ആ വൃദ്ധന്റെ വാക്കുകൾ ഓർമ്മ വന്നു.
* തനിക്ക് ഒട്ടും താല്പര്യമില്ലാത്ത ബോസിന്റെ തമാശ കേട്ട് പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്ന സഹപ്രവർത്തകൻ—അയാൾ അണിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് 'വിധേയത്വത്തിന്റെ' മുഖംമൂടിയാണ്.
* വീട്ടിലെ ദാരിദ്ര്യം മറച്ചുവെച്ച് ആഡംബരത്തെക്കുറിച്ച് വാതോരാതെ സംസാരിക്കുന്ന സുഹൃത്ത്—അവന്റേത് 'അഭിമാനത്തിന്റെ' മുഖംമൂടി.
* തന്റെ പ്രമോഷൻ തട്ടിയെടുത്ത ആളോട് കൈകൊടുത്ത് അഭിനന്ദിക്കുമ്പോൾ മാധവൻ തന്നെ അറിയാതെ ഒരു 'സന്തോഷത്തിന്റെ' മുഖംമൂടി അണിയുകയായിരുന്നു.
വൈകുന്നേരം തിരികെ വരുമ്പോൾ മാധവൻ വീണ്ടും ആ വൃദ്ധനെ കണ്ടു. "എനിക്കും വേണം ഒരെണ്ണം," മാധവൻ പറഞ്ഞു. "ഏറ്റവും നല്ലത് നോക്കി എടുത്തു തരൂ."
വൃദ്ധൻ ഒരു കണ്ണാടി മാധവന്റെ നേരെ നീട്ടിയിട്ട് പറഞ്ഞു, "മോനേ, നിനക്ക് പുതിയൊരെണ്ണത്തിന്റെ ആവശ്യമില്ല. നീ ഇപ്പോൾ തന്നെ ഒരെണ്ണം ധരിച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ. അത് അഴിച്ചുമാറ്റാൻ പറ്റുന്നുണ്ടോ എന്ന് നോക്കൂ."
മാധവൻ ആ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി. കണ്ണാടിയിൽ കണ്ടത് തന്റെ മുഖമല്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് സമൂഹത്തിന് വേണ്ടി താൻ കെട്ടിയാടുന്ന ഏതോ ഒരു അപരിചിതന്റെ രൂപമായിരുന്നു. അത് മാറ്റാൻ ശ്രമിക്കുന്തോറും അത് മാംസത്തോടും ചർമ്മത്തോടും ഒട്ടിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നത് അയാൾ അറിഞ്ഞു.
യഥാർത്ഥ മുഖം എവിടെയോ നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ചുറ്റുമുള്ള എല്ലാവരും ഓരോരോ പൊയ്മുഖങ്ങൾ അണിഞ്ഞ് പരസ്പരം നോക്കി ചിരിക്കുന്നു. ആർക്കും ആരെയും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത ഒരു വലിയ നാടകം!
