മലയാള സാഹിത്യത്തിൽ തന്റേതായ ഒരിടം ഇതിനോടകം അടയാളപ്പെടുത്തിയ എഴുത്തുകാരനാണ് എസ്. ഹരീഷ്. മീശയിലൂടെ ചരിത്രവും മിത്തും ഇഴചേർത്ത അദ്ദേഹം, ആഗസ്റ്റ് 17-ലൂടെ ഒരു ബദൽ ചരിത്രം തന്നെ സൃഷ്ടിച്ചു. എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും പുതിയ നോവലായ 'പട്ടുനൂൽപുഴു', ആ വലിയ ക്യാൻവാസുകളിൽ നിന്ന് മാറി മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ ഇരുളിലേക്കും ഏകാന്തതയിലേക്കും വെളിച്ചം വീശുന്ന ഒന്നാണ്.
കാഫ്കയുടെ ഗ്രിഗർ സാംസയെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന 'സാംസ' എന്ന പതിമൂന്നുകാരനിലൂടെയാണ് നോവൽ സഞ്ചരിക്കുന്നത്. നഗരത്തിന്റെ ബഹളങ്ങളില്ലാത്ത, എന്നാൽ ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെയും കടബാധ്യതകളുടെയും നിഴൽ വീണ ഒരു വീടാണ് സാംസയുടേത്. ലോകം അവനെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല, അവനാകട്ടെ പുസ്തകങ്ങളിലും സ്വന്തം ഭാവനാലോകത്തും അഭയം കണ്ടെത്തുന്നു. നമ്മൾ ഓരോരുത്തരും ഓരോ പട്ടുനൂൽപുഴുക്കളാണെന്നും, സ്വന്തം ശരീരത്തിൽ നിന്ന് നെയ്തെടുക്കുന്ന നൂലുകൾ കൊണ്ട് നമ്മൾ ഓരോ കൂടുകൾ നിർമ്മിക്കുകയാണെന്നും ഈ നോവൽ പറഞ്ഞുതരുന്നു.
പരാജയപ്പെട്ട ബിസിനസ്സുകാരനായ അച്ഛൻ വിജയനും, വീടിന്റെ ഭാരം തോളിലേറ്റുന്ന അമ്മ ആനിയും നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ള സാധാരണക്കാരുടെ പ്രതിനിധികളാണ്. അവരുടെ നിസ്സഹായത സാംസയുടെ കണ്ണിലൂടെ നോക്കുമ്പോൾ കൂടുതൽ തീക്ഷ്ണമാകുന്നു. നോവലിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ബിംബമാണ് ഈന്തുമരം. ഭ്രാന്തനായ സ്റ്റീഫനെ ഈ മരത്തിൽ കെട്ടിയിടുമ്പോൾ, മനുഷ്യനിലെ ഭ്രാന്തും ഏകാന്തതയും ആ വൃക്ഷം ഏറ്റുവാങ്ങുന്നു. പ്രകൃതിയും മനുഷ്യനും തമ്മിലുള്ള അദൃശ്യമായ ബന്ധത്തെ ഹരീഷ് ഇവിടെ മനോഹരമായി വരച്ചുകാട്ടുന്നു.
വളരെ ലളിതമെന്ന് തോന്നുംവിധം തുടങ്ങുകയും എന്നാൽ വായനക്കാരന്റെ ഉള്ളിൽ വലിയ ആഘാതങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ശൈലിയാണ് ഇതിന്റേത്. മരണത്തെയും ഏകാന്തതയെയും കുറിച്ച് നോവൽ പങ്കുവെക്കുന്ന നിരീക്ഷണങ്ങൾ വായന കഴിഞ്ഞാലും കൂടെയുണ്ടാകും. വളരെ വേഗത്തിൽ വായിച്ചു തീർക്കാവുന്ന ഒരു കൊച്ചു നോവലാണെങ്കിലും, ഇത് നൽകുന്ന ചിന്തകൾ ഏറെ വലുതാണ്. ചരിത്രത്തിന്റെയോ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെയോ വലിയ ബഹളങ്ങളില്ലാതെ, ഒരു വ്യക്തിയുടെ മനസ്സിന്റെ ഉള്ളറകളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് ഈ പുസ്തകം ഒരു മികച്ച അനുഭവമായിരിക്കും. മരിച്ചവരുടെ ലോകം ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരേക്കാൾ വലുതാണെന്ന നോവലിലെ ദർശനം നമ്മെ പുതിയൊരു ചിന്താതലത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു.
