നോമ്പുകാലത്തെ രാത്രികൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേക താളമുണ്ട്. പള്ളിയിലെ തറാവീഹ് കഴിഞ്ഞ് വന്ന്, അത്താഴത്തിന് ഉമ്മാമ്മ വിളമ്പുന്ന ആ വിഭവങ്ങൾ... അതിൽ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടത് മോരും ചോറും പൊരിച്ച മീനുമായിരുന്നു. അത്താഴത്തിന് എല്ലാവരും കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞ് പാത്രത്തിന്റെ മൂലയിൽ ബാക്കിവരുന്ന ആ മീൻ കഷ്ണവും മോരും കറിയും പിറ്റേന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു വലിയ നിധി കിട്ടിയതുപോലെയായിരുന്നു. നോമ്പില്ലാത്ത കുട്ടിക്കാലത്ത്, ഉച്ചയ്ക്ക് വിശന്നു വരുമ്പോൾ ഉമ്മാമ്മ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ആ പഴയ പിഞ്ഞാണവുമായി വരും.
ആ രുചിയുടെ രസതന്ത്രം:
* മണമുള്ള മീൻ വറുത്തത്: തലേന്ന് വറുത്തുവെച്ച അയലയോ മത്തിയോ പിറ്റേന്നാവുമ്പോഴേക്കും അതിന്റെ മസാലയൊക്കെ ഇറച്ചിയിലേക്ക് നന്നായി പിടിച്ചിട്ടുണ്ടാകും. ആ തണുത്ത മീൻ കഷ്ണം ചോറിനൊപ്പം ഉടച്ചു ചേർക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന ഒരു രുചിയുണ്ടല്ലോ... അത് പുതിയതായി വറുത്ത മീനിന് ഒരിക്കലും കിട്ടില്ല.
* കട്ടികൂടിയ മോര്: ഒരു രാത്രി മുഴുവൻ ഇരുന്നതുകൊണ്ട് മോരിലെ ഇഞ്ചിയും പച്ചമുളകും കറിവേപ്പിലയും അതിന്റെ സത്ത മുഴുവൻ ആ കറിക്ക് നൽകിയിട്ടുണ്ടാകും. ആ മോരൊഴിച്ച് കുഴച്ച ചോറിൽ മീൻ കഷ്ണം കൂടി ചേരുമ്പോൾ അതൊരു വിരുന്നായി മാറും.
* സ്നേഹത്തിന്റെ ഉരുളകൾ: ഉമ്മാമ്മ തന്റെ വിറകടുപ്പിനരികിൽ ഇരുന്ന് ആ ചോറും മീനും നന്നായി കുഴച്ച് ചെറിയ ചെറിയ ഉരുളകളാക്കി ഞങ്ങളുടെ കൈവെള്ളയിൽ വെച്ചുതരും. ഓരോ ഉരുളയ്ക്കും ഉമ്മാമ്മയുടെ കൈപുണ്യത്തിന്റെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും രുചിയായിരുന്നു.
"അന്ന് ആ വലിയ തറവാട്ടിലെ അടുക്കളയിൽ ഇരുന്നു കഴിച്ച ആ മോരും ചോറും മീൻ പൊരിച്ചതും നൽകിയ തൃപ്തി, ഇന്നത്തെ വലിയ ഹോട്ടലുകളിലെ വിഭവസമൃദ്ധമായ ഭക്ഷണത്തിന് നൽകാൻ കഴിയില്ല."
നോമ്പുകാലത്തെ ആ പഴയ ഓർമ്മകൾ ഇന്നും മനസ്സിൽ പച്ചപിടിച്ചു നിൽക്കുന്നു. ഉമ്മാമ്മയുടെ ആ വിരലുകൾക്കിടയിൽ നിന്ന് ഞങ്ങളുടെ കൈകളിലേക്ക് വീണ സ്നേഹത്തിന്റെ ഉരുളകൾ... അത് വെറുമൊരു ഭക്ഷണമല്ല, ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ മുഴുവൻ മധുരമായിരുന്നു.
