ആരും തുറക്കാത്ത വാതിൽ

 ഓർമ്മകളുടെ പുസ്തകത്തിൽ മഞ്ഞനിറമുള്ള മഷി കൊണ്ട് എഴുതിയ ഒരധ്യായമാണ് ചിരിതാമ്മയുടെ വീട്. ഇന്നും കണ്ണടച്ചിരുന്നാൽ കരിയിലകൾക്കിടയിലൂടെ ആ പഴയ ഓലമേഞ്ഞ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി തെളിഞ്ഞുവരും.

അതാവാം എൻ്റെ കുട്ടിക്കാലത്തെ ഏറ്റവും സുന്ദരമായ ഇടം.

ഓലമേഞ്ഞ ആ കുഞ്ഞു വീട്

ചിരിതാമ്മയുടെ വീട് എന്ന് പറഞ്ഞാൽ അത് വെറുമൊരു കെട്ടിടമായിരുന്നില്ല. കരിപ്പും കരിയും പുരണ്ട ആ പഴയ ഓലക്കൂരയ്ക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ഗന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. മഴ പെയ്യുമ്പോൾ ഓലത്തുമ്പിലൂടെ മുറ്റത്തെ മണ്ണിലേക്ക് ഇറ്റുവീഴുന്ന വെള്ളത്തുള്ളികൾ നോക്കി ഉമ്മറത്ത് ഇരിക്കുന്നത് എൻ്റെ വലിയ വിനോദമായിരുന്നു. വീടിനുള്ളിൽ എപ്പോഴും ഒരു തണുപ്പാണ്. മണ്ണുമെഴുകിയ തറയിൽ ചമ്മന്തി കൂട്ടി കഞ്ഞികുടിക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന ആ ഒരു സുഖം പിന്നീട് ഒരിക്കലും എനിക്ക് ലഭിച്ചിട്ടില്ല.

ചിരിതാമ്മയും ചെറിയക്കേട്ടനും

പേരുപോലെ തന്നെ മുഖത്ത് എപ്പോഴും ഒരു ചെറുചിരി തൂകിനിൽക്കുന്ന ആളായിരുന്നു ചിരിതാമ്മ. അമ്മമ്മയുടെ വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ ആദ്യം ഓടിച്ചെല്ലുന്നത് ചിരിതാമ്മയുടെ അടുത്തേക്കാണ്. കൂടെ എപ്പോഴും ഗൗരവക്കാരനെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന, എന്നാൽ ഉള്ളിൽ സ്നേഹം മാത്രമുള്ള ഭർത്താവ് ചെറിയക്കേട്ടനും.

ചെറിയക്കേട്ടൻ മിക്കവാറും പറമ്പിലെ പണികളിലാകും. തോർത്ത് തലയിൽ കെട്ടി, കയ്യിലൊരു മടവാളുമായി നിൽക്കുന്ന ചെറിയക്കേട്ടൻ്റെ രൂപം ഇന്നും മനസ്സിലുണ്ട്. "എടാ കുഞ്ഞാ... വന്നോ നീ?" എന്ന ആ വിളിയിൽ ഒരു വലിയ ലോകത്തിൻ്റെ സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നു.

തേനൂറുന്ന വരിക്കച്ചക്ക

ആ പറമ്പിലെ ഏറ്റവും വലിയ ആകർഷണം അവിടുത്തെ കൂറ്റൻ വരിക്കപ്ലാവായിരുന്നു. വേനലവധിക്ക് എത്തുമ്പോൾ പ്ലാവുനിറയെ ചക്കകൾ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നുണ്ടാകും. ചെറിയക്കേട്ടൻ മടവാൾ കൊണ്ട് പഴുത്ത ചക്ക ചെത്തി താഴെയിറക്കും.

ചിരിതാമ്മ പ്ലാവില കൊണ്ട് കുമ്പിളുണ്ടാക്കി തരും. ചക്ക കീറി, അതിലെ തേൻ തുള്ളികൾ പോലെയുള്ള ചുളകൾ അടർത്തിയെടുത്ത് വായിലേക്ക് വെക്കുമ്പോൾ... ആഹാ! ആ മധുരം വിവരിക്കാൻ വാക്കുകളില്ല. കാക്കകൾ കൊത്താതെ ചെറിയക്കേട്ടൻ വലകെട്ടി സംരക്ഷിച്ചിരുന്ന ആ വരിക്കച്ചക്കയുടെ രുചി ഇപ്പോഴും നാവിലുണ്ട്.

കാലം ഒരുപാട് മാറി. ഇന്ന് ആ ഓലമേഞ്ഞ വീടില്ല, ചിരിതാമ്മയും ചെറിയക്കേട്ടനും ഓർമ്മകളായി. എങ്കിലും ഓരോ വേനലവധി വരുമ്പോഴും ഉള്ളിലെവിടെയോ ആ വരിക്കച്ചക്കയുടെ മണവും ചിരിതാമ്മയുടെ സ്നേഹവും വീണ്ടും ഉണരും.

സന്തോഷങ്ങൾക്കിടയിൽ അപ്രതീക്ഷിതമായാണ് ആ വാർത്ത എത്തിയത്. പറമ്പിലെ പണികൾക്കിടയിൽ പെട്ടെന്നുണ്ടായ തളർച്ച ചെറിയക്കേട്ടനെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. അധികം വൈകാതെ അദ്ദേഹം ആ ഓലമേഞ്ഞ വീടിനോട് യാത്ര പറഞ്ഞു. ചെറിയക്കേട്ടൻ്റെ മരണം ചിരിതാമ്മയെ വല്ലാതെ തളർത്തി. ആ വീട്ടിലെ ചിരികൾ മാഞ്ഞുപോയി. എങ്കിലും ചിരിതാമ്മ ആ വീട്ടിൽ തന്നെ ഒതുങ്ങിക്കൂടി.

ആരും തുറക്കാത്ത വാതിൽ

വീടിൻ്റെ വടക്കേ അറ്റത്ത് ചെറിയക്കേട്ടൻ തൻ്റെ പണിയായുധങ്ങളും പഴയ സാധനങ്ങളും സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ഒരു കുഞ്ഞു മുറിയുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ മരണശേഷം ചിരിതാമ്മ ആ മുറി പൂട്ടി. "അവിടെ ചെറിയക്കേട്ടൻ്റെ ആത്മാവുണ്ട്, ആരും അങ്ങോട്ട് പോകരുത്" എന്നൊരു സംസാരം നാട്ടിലുണ്ടായി. വർഷങ്ങളോളം ആ മുറി അടഞ്ഞുകിടന്നു. പൊടിയും ചിലന്തിവലകളും ആ വാതിലിനെ മൂടി.

ഒരു ഉച്ചനേരത്തെ സാഹസം

ഒരു അവധിക്കാലത്ത്, വീട്ടിൽ എല്ലാവരും ഉച്ചയുറക്കത്തിലായിരുന്ന സമയം. ആകാംക്ഷ അടക്കാനാവാതെ ഞാൻ ആ പഴയ മുറിയുടെ അടുത്തെത്തി. തുരുമ്പിച്ച പൂട്ടാണെങ്കിലും അത് ശരിക്കും പൂട്ടിയിരുന്നില്ല. മെല്ലെ തള്ളിയപ്പോൾ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസമെന്നോണം ആ വാതിൽ തുറന്നു.

മുറിക്കുള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു മണം—പഴയ മരത്തിൻ്റെയും കരിയിലകളുടെയും, പിന്നെ ചെറിയക്കേട്ടൻ എപ്പോഴും കൂടെ കൊണ്ടുനടക്കാറുള്ള പുകയിലയുടെയും മണം. ജനാലയിലൂടെ വന്ന വെളിച്ചത്തിൽ മുറിക്കുള്ളിലെ പൊടിപടലങ്ങൾ നൃത്തം ചെയ്യുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. അവിടെ ഒരു മൂലയിൽ അദ്ദേഹം എപ്പോഴും ഉപയോഗിക്കാറുള്ള ആ മടവാളും തലേക്കെട്ടും ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

പെട്ടെന്ന്, ആ മുറിക്കുള്ളിൽ ഒരു തണുത്ത കാറ്റ് വീശി. ഭയത്തിന് പകരം എനിക്ക് വലിയൊരു സമാധാനമാണ് തോന്നിയത്. ജനലരികിൽ തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന പഴയൊരു ഉടുപ്പ് കാറ്റിൽ ഒന്ന് ആടി. എനിക്ക് തോന്നി, ചെറിയക്കേട്ടൻ അവിടെത്തന്നെയുണ്ട്. തൻ്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഇടം ആരോ ഒന്ന് തുറന്നതിൽ, വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം വെളിച്ചം അകത്തേക്ക് വന്നതിൽ അദ്ദേഹം സന്തോഷിക്കുന്നുണ്ടാകാം.

ഞാൻ ആ പ്ലാവില കുമ്പിൾ അവിടെ വെച്ച് പതുക്കെ പുറത്തിറങ്ങി വാതിൽ ചാരി. അന്ന് രാത്രി സ്വപ്നത്തിൽ ചെറിയക്കേട്ടൻ വന്നതുപോലെ... പഴയതുപോലെ ആ വരിക്കപ്ലാവിൻ്റെ ചുവട്ടിലിരുന്ന് അദ്ദേഹം എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇൻ്റലിജൻസിനെ കൂട്ടു പിടിച്ച് എൻ്റെ ബാല്യകാലം ഒരു കഥയായി പുനർജനിക്കുന്നു.