"മണ്ണറിഞ്ഞു ജീവിക്കുന്നവന് പഞ്ഞമില്ല"

 "മണ്ണറിഞ്ഞു ജീവിക്കുന്നവന് പഞ്ഞമില്ല" എന്ന് പറയുന്നത് എത്ര ശരിയാണ്!

നമ്മുടെ മനസ്സിനും ശരീരത്തിനും ഒരുപോലെ സന്തോഷം നൽകുന്ന ഒന്നാണ് കൃഷി. മണ്ണിൽ ഒരു വിത്തിട്ട് അത് മുളച്ചു വരുന്നത് കാണുന്നതിലെ ആ സംതൃപ്തി ഒന്ന് വേറെ തന്നെയാണ്. ഇന്ന് വിഷമില്ലാത്ത ഭക്ഷണം സ്വന്തം വീട്ടുമുറ്റത്ത് നിന്ന് തന്നെ കണ്ടെത്തുക എന്നത് വലിയൊരു ഭാഗ്യവും ഒപ്പം അനിവാര്യതയുമാണ്.

നമ്മുടെ പഴമക്കാർ എപ്പോഴും പറയാറുള്ള ഒരു വാചകമുണ്ട്, "മണ്ണിൽ പണിയെടുത്താൽ മണ്ണടിയില്ല". അതായത്, മനസ്സ് വെച്ച് മണ്ണിലിറങ്ങുന്നവന് ഒരിക്കലും പട്ടിണി കിടക്കേണ്ടി വരില്ല എന്ന്. ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ ഈ വാക്കുകൾക്ക് വലിയ പ്രസക്തിയുണ്ട്. വിപണിയിലെ വിഷമയമായ പച്ചക്കറികളെയും ഭക്ഷണത്തെയും ഭയക്കുന്ന നമുക്ക് മുന്നിലുള്ള ഏക വഴി നമ്മുടെ മണ്ണിലേക്ക് തിരിച്ചുപോവുക എന്നതാണ്.

​എന്താണ് മണ്ണറിഞ്ഞ് ജീവിക്കുക എന്ന് പറഞ്ഞാൽ?

​മണ്ണറിഞ്ഞ് ജീവിക്കുക എന്നത് കേവലം വിത്ത് വിതയ്ക്കുന്നതല്ല. അത് മണ്ണിന്റെ സ്പന്ദനം മനസ്സിലാക്കലാണ്. ഏത് മണ്ണിൽ എന്ത് വളരും, എപ്പോൾ നനയ്ക്കണം, എങ്ങനെ പരിപാലിക്കണം എന്നൊക്കെയുള്ള അറിവ് നമ്മുടെ പൂർവ്വികർക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു. പ്രകൃതിയുമായുള്ള ആ ആത്മബന്ധമാണ് അവരെ ആരോഗ്യമുള്ളവരും സംതൃപ്തരുമാക്കിയത്.

​എന്തുകൊണ്ട് കൃഷി ചെയ്യണം?

​വിഷരഹിത ഭക്ഷണം: നമ്മുടെ വീട്ടുമുറ്റത്ത് വളരുന്ന ഒരു മുളകായാലും വെണ്ടയ്ക്കയായാലും അതിൽ കലർപ്പില്ലാത്ത സ്നേഹവും ആരോഗ്യവുമുണ്ട്.

​സാമ്പത്തിക ലാഭം: നിത്യേനയുള്ള ആവശ്യങ്ങൾക്കായി കടകളെ ആശ്രയിക്കുന്നത് കുറയ്ക്കാൻ അടുക്കളത്തോട്ടങ്ങൾ സഹായിക്കും.

​ശാരീരികവും മാനസികവുമായ ഉന്മേഷം: മണ്ണിൽ പണിയെടുക്കുന്നത് ഏറ്റവും നല്ലൊരു വ്യായാമമാണ്. ചെടികൾ തളിർക്കുന്നതും കായ്ക്കുന്നതും കാണുന്നത് മനസ്സിന് നൽകുന്ന സന്തോഷം പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ കഴിയില്ല.

​ആധുനിക കാലത്തെ കൃഷി

​ഇന്ന് കൃഷി ചെയ്യാൻ ഏക്കറ കണക്കിന് ഭൂമി വേണമെന്നില്ല. ടെറസ്സ് കൃഷി (Terrace Farming), ഗ്രോബാഗ് കൃഷി എന്നിവയിലൂടെ നഗരങ്ങളിൽ താമസിക്കുന്നവർക്കും പച്ചക്കറികൾ വിളയിക്കാം. സാങ്കേതികവിദ്യ വളർന്നതോടെ കുറഞ്ഞ അധ്വാനത്തിൽ കൂടുതൽ വിളവ് ലഭിക്കാനുള്ള മാർഗ്ഗങ്ങളും ഇന്ന് ലഭ്യമാണ്.

​"ഭൂമി ഒരു അത്ഭുതമാണ്; അതിൽ വിയർപ്പൊഴുക്കുന്നവന് അത് സ്വർണ്ണമായി മാറും."

​മണ്ണ് നമ്മെ ചതിക്കില്ല. അധ്വാനിക്കാൻ മനസ്സുള്ളവന് മണ്ണ് എന്നും സമൃദ്ധി മാത്രമേ നൽകിയിട്ടുള്ളൂ. 'പഞ്ഞം' അഥവാ ദാരിദ്ര്യം പടിവാതിൽക്കൽ എത്താതെ നോക്കാൻ നമുക്ക് ഓരോരുത്തർക്കും ചെറിയ രീതിയിലെങ്കിലും കൃഷി ആരംഭിക്കാം. വരുംതലമുറയ്ക്ക് നമ്മൾ നൽകേണ്ട ഏറ്റവും വലിയ പാഠം മണ്ണറിഞ്ഞ് ജീവിക്കുക എന്നത് തന്നെയാണ്.

​നമുക്ക് മണ്ണിലേക്ക് ഇറങ്ങാം, സമൃദ്ധമായ നാളേയ്ക്കായി!

✍️ഫൈസൽ പൊയിൽക്കാവ്

വിഷുപ്പക്ഷി

മലയാളിയുടെ വേനൽക്കാലത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക താളമുണ്ട്. കൊന്നപ്പൂക്കളുടെ മഞ്ഞയും കത്തുന്ന വെയിലിന്റെ തീക്ഷ്ണതയും പോലെ തന്നെ പ്രധാനമാണ് ദൂരെ എവിടെയോ ഇരുന്ന് കേൾക്കുന്ന ആ വിളി: "വിഷുവായോ... കഞ്ഞിക്കണ്ടോ..." അല്ലെങ്കിൽ "ചക്കയ്ക്കുപ്പുണ്ടോ..."

വിഷു വരാറായെന്ന് നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന ഈ അതിഥി നമ്മുടെ സ്വന്തം വിഷുപ്പക്ഷിയാണ്.

ആരാണീ വിഷുപ്പക്ഷി?

ശാസ്ത്രലോകത്ത് Common Hawk-Cuckoo (Cuculus varius) എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഈ പക്ഷി കാഴ്ചയിൽ ഒരു പ്രാപ്പിടിയനെപ്പോലെയാണ് (Hawk). അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇതിനെ പ്രാപ്പിടിയൻ കുയിൽ എന്നും വിളിക്കാറുണ്ട്. കുയിൽ വർഗ്ഗത്തിൽപ്പെട്ട ഇവർ സ്വന്തമായി കൂട് കൂട്ടാത്തവരാണ്. കാക്കകളുടെയോ ചാരത്തുമ്പികളുടെയോ കൂട്ടിലാണ് ഇവ മുട്ടയിടാറുള്ളത്.

നാടൻ പാട്ടുകളിലെ താരം

വിഷുപ്പക്ഷിയുടെ വിളിക്ക് മലയാളികൾ പല അർത്ഥങ്ങളാണ് നൽകിയിട്ടുള്ളത്:

"വിഷുവായോ കഞ്ഞിക്കണ്ടോ?" - കൃഷിപ്പണികൾ തുടങ്ങേണ്ട സമയമായെന്ന ഓർമ്മപ്പെടുത്തലായി കർഷകർ ഇതിനെ കരുതിയിരുന്നു.

"ചക്കയ്ക്കുപ്പുണ്ടോ?" - ചക്കയുടെ സീസൺ എത്തിയതുകൊണ്ടുള്ള ഒരു കുസൃതി ചോദ്യം.

"പോവാം... പോവാം..." - വയനാടൻ ഭാഗങ്ങളിൽ ഇതിനെ 'പോവാം പക്ഷി' എന്നും വിളിക്കാറുണ്ട്.

പ്രകൃതിയുടെ കലണ്ടർ

ഒരു കാലത്ത് നമ്മുടെ കാർഷിക കലണ്ടറിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു ഈ പക്ഷികൾ. വിത്തിറക്കാനും നിലമൊരുക്കാനും സമയമായെന്ന് പ്രകൃതി നൽകുന്ന സൂചനയായിരുന്നു ഇവയുടെ പാട്ട്. എന്നാൽ ഇന്ന് കാവുകളും മരങ്ങളും കുറഞ്ഞുവരുന്നത് ഈ ഗായകരുടെ വരവിനെ ബാധിക്കുന്നുണ്ട്. നമ്മുടെ പറമ്പുകളിലെ ജൈവവൈവിധ്യം സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് ഇത്തരം പക്ഷികളുടെ നിലനിൽപ്പിന് അത്യാവശ്യമാണ്.

ഈ വിഷുക്കാലത്ത്, ആ കൊന്നപ്പൂക്കൾക്കിടയിലൂടെ ഒഴുകി വരുന്ന വിഷുപ്പക്ഷിയുടെ പാട്ടിനായി നമുക്ക് കാതോർക്കാം. 

 

ജിബ്രാന്റെ കണ്ണീർ

 

ഖലീൽ ജിബ്രാൻ ഒരിക്കൽ എഴുതി, "നിങ്ങൾക്ക് നിങ്ങളുടെ ലെബനനുണ്ട്, എനിക്ക് എന്റേതായ ലെബനനും." രാഷ്ട്രീയക്കാരുടെ അധികാര വടംവലികൾക്കും അതിർത്തി തർക്കങ്ങൾക്കും അപ്പുറം, ദേവദാരുക്കൾ തണൽ വിരിക്കുന്ന, ലളിതരായ മനുഷ്യർ അധിവസിക്കുന്ന ഒരു ലെബനനെയാണ് ജിബ്രാൻ സ്വപ്നം കണ്ടത്. എന്നാൽ ഇന്ന് ജിബ്രാന്റെ ആ സ്വപ്നഭൂമി ബോംബ് സ്ഫോടനങ്ങളുടെയും നിലവിളികളുടെയും നടുവിലാണ്.

ഇന്ന് ജിബ്രാൻ ജീവിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ തന്റെ ജന്മനാടിന്റെ ഈ അവസ്ഥ കണ്ട് അദ്ദേഹം എന്ത് പറയുമായിരുന്നു?

അതിരുകളില്ലാത്ത വേദന

ഭൂമിയെ ഒരു തോട്ടമായും മാനവരാശിയെ ഒരു കുടുംബമായും കണ്ട ദാർശനികനായിരുന്നു അദ്ദേഹം. രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യങ്ങൾക്കായി മനുഷ്യരക്തം ചിന്തുമ്പോൾ, ജിബ്രാൻ തന്റെ തൂലികയിലൂടെ ലോകത്തോട് വിളിച്ചുപറയുമായിരുന്നു—യുദ്ധം ജയിക്കുന്നത് സൈന്യങ്ങളല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യത്വമാണ് തോറ്റുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് എന്ന്. വൻശക്തികളുടെ കണക്കുകൂട്ടലുകളിൽ ഇല്ലാതാകുന്നത് ആയിരക്കണക്കിന് സാധാരണക്കാരുടെ സ്വപ്നങ്ങളാണ്.

കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ നിലവിളി

"നിങ്ങളുടെ കുട്ടികൾ നിങ്ങളുടെ കുട്ടികളല്ല, അവർ ജീവനോടുള്ള ജീവന്റെ അഭിവാഞ്ജയിൽ നിന്നുണ്ടായ പുത്രീപുത്രന്മാരാണ്" എന്ന് പഠിപ്പിച്ച കവിക്ക്, യുദ്ധഭൂമിയിൽ അനാഥരാകുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളെ കാണുന്നത് അസഹനീയമാകുമായിരുന്നു. ഓരോ കുഞ്ഞും ഈ ഭൂമിയിലേക്ക് വരുന്നത് പുതിയൊരു പ്രത്യാശയുമായാണ്. എന്നാൽ യുദ്ധം ആ പ്രത്യാശകളെയാണ് കരിച്ചുകളയുന്നത്.

ചിതറിപ്പോകുന്ന പ്രത്യാശ

ലെബനനിലെ തകർന്ന ഓരോ തെരുവിലും ജിബ്രാൻ തന്റെ വരികൾ തിരയുമായിരുന്നു. "നമ്മൾ പ്രകാശത്തിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ മാത്രമാണ് നിഴലുകളെ കാണുന്നത്" എന്ന് അദ്ദേഹം നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. ഇന്നത്തെ ഈ ഇരുണ്ട കാലഘട്ടത്തിലും സമാധാനത്തിന്റെ ഒരു തിരിനാളം എവിടെയെങ്കിലും തെളിയുമെന്ന് അദ്ദേഹം പ്രത്യാശിച്ചേനെ.

പകയല്ല, മറിച്ച് സ്നേഹമാണ് ലോകത്തെ ചലിപ്പിക്കേണ്ടതെന്ന് വിശ്വസിച്ച ആ മഹാകവിയുടെ ഓർമ്മകൾക്ക് ഇക്കാലത്ത് പ്രസക്തിയേറുകയാണ്. തോക്കുകളേക്കാൾ ശക്തി പ്രാർത്ഥനയ്ക്കും തൂലികയ്ക്കും ഉണ്ടെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നവർക്ക് ജിബ്രാൻ ഇന്നും ഒരു വഴികാട്ടിയാണ്.

ചുവരുകൾക്കുള്ളിലെ ലോകം: ഉമ്മയോടൊപ്പം ഒരു ആശുപത്രി കാലം

ജീവിതത്തിന്റെ തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം നമ്മളെ മാറ്റിനിർത്തുന്ന ഇടമാണ് ആശുപത്രി മുറികൾ. മരുന്നിന്റെ മണവും ഉപകരണങ്ങളുടെ നിലയ്ക്കാത്ത ശബ്ദങ്ങളും നിറഞ്ഞ ആ ഇടനാഴികളിൽ, പുറംലോകം നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നും. ഉമ്മയുടെ അസുഖത്തെത്തുടർന്ന് ആശുപത്രിയിൽ കഴിയേണ്ടി വരുന്ന ദിവസങ്ങൾ വെറുമൊരു ചികിത്സാകാലമല്ല; മറിച്ച് വൈകാരികമായ ഒരു തിരിച്ചുപോക്കു കൂടിയാണ്.

തലകീഴായി മറിയുന്ന വേഷങ്ങൾ

കുഞ്ഞായിരുന്നപ്പോൾ നമുക്ക് അസുഖം വരുമ്പോൾ ഉറക്കമൊഴിഞ്ഞ് കാവലിരുന്ന ഉമ്മയുടെ മുഖം ഓർത്തുകൊണ്ടാണ് ഓരോ രാത്രിയും കടന്നുപോകുന്നത്. അന്ന് നമ്മുടെ നെറ്റിയിലെ ചൂടളക്കാൻ ആ കൈകൾ തന്ന ആശ്വാസം വലുതായിരുന്നു. ഇന്ന്, ഉമ്മയുടെ കട്ടിലിനരികിൽ ഉണർന്നിരിക്കുമ്പോൾ കാലം വേഷങ്ങൾ മാറ്റിയിരിക്കുന്നു. മരുന്നുകൾ കൃത്യസമയത്ത് നൽകാനും, ഓരോ ചെറിയ അസ്വസ്ഥതയിലും കൂട്ടിരിക്കാനും നമുക്ക് കഴിയുമ്പോൾ അതൊരു കടമയേക്കാൾ ഉപരി വലിയൊരു പുണ്യമായി അനുഭവപ്പെടും.

നിശബ്ദമായ സംഭാഷണങ്ങൾ

ആശുപത്രിയിലെ വിരസമായ പകലുകളിൽ ഉമ്മയോട് സംസാരിച്ചിരിക്കാൻ ഒരുപാട് സമയമുണ്ട്. പഴയ തറവാട്ടുവിശേഷങ്ങളും, നമ്മൾ വളർന്നുവന്ന കഥകളും ഉമ്മ വീണ്ടും പറയുമ്പോൾ ആ മുഖത്ത് രോഗത്തിന്റെ വേദന മറന്നുള്ള ഒരു തിളക്കം കാണാം. തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ നമ്മൾ കേൾക്കാൻ മറന്നുപോയതോ, ഉമ്മ പറയാൻ മാറ്റിവെച്ചതോ ആയ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ ആ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ വെച്ച് നാം തിരിച്ചറിയുന്നു. ഒരു തുള്ളി വെള്ളം കൊടുക്കുമ്പോഴോ, തല ചായ്ക്കാൻ തലയണ ശരിയാക്കി കൊടുക്കുമ്പോഴോ ഉമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ വിരിയുന്ന ആ സംതൃപ്തി ലോകത്തിലെ മറ്റേത് നേട്ടത്തേക്കാളും വലുതാണ്.

പ്രാർത്ഥനയുടെയും ക്ഷമയുടെയും പാഠങ്ങൾ

ആശുപത്രിയിലെ ഓരോ നിമിഷവും നമ്മളെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് ക്ഷമയാണ്. ഡോക്ടറുടെ റൗണ്ട്സിനായുള്ള കാത്തിരിപ്പും, പരിശോധനാ ഫലങ്ങൾക്കായുള്ള ആശങ്കയും മനുഷ്യൻ എത്രമാത്രം നിസ്സഹായനാണെന്ന് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. എങ്കിലും, ഉമ്മയുടെ അരികിലിരുന്ന് പകർന്നുനൽകുന്ന ആത്മവിശ്വാസം മരുന്നുകളേക്കാൾ വേഗത്തിൽ അവരെ സുഖപ്പെടുത്തുന്നു എന്നത് സത്യമാണ്. ആ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിക്കുമ്പോൾ "ഞാൻ കൂടെയുണ്ട്" എന്ന ഉറപ്പാണ് ഉമ്മയ്ക്ക് ലഭിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ഔഷധം.

ആശുപത്രി വാസം കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ കൂടെയുണ്ടാവുക രോഗമുക്തി മാത്രമല്ല; പരസ്പരം കൂടുതൽ അറിഞ്ഞതിന്റെയും സ്നേഹിച്ചതിന്റെയും ഓർമ്മകൾ കൂടിയായിരിക്കും. ഉമ്മയോടൊപ്പം ചെലവഴിക്കുന്ന ഈ നിമിഷങ്ങൾ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ട പാഠപുസ്തകങ്ങളാണ്. സ്നേഹവും പരിചരണവും കൊണ്ട് ആ വേദനകളെ മായ്ക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയട്ടെ.

അതിരുകളിലെ കാവൽക്കാർ: തെരഞ്ഞെടുപ്പ് ഡ്യൂട്ടിയിലെ രാപ്പകലുകൾ

 

​തെരഞ്ഞെടുപ്പ് കാലത്തെ റോഡുകളിലെ സ്ഥിരം കാഴ്ചയാണ് 'Election Urgent' ബോർഡ് വെച്ച വാഹനങ്ങളും വഴിയിലെ പോലീസ് പരിശോധനകളും. ദൂരെ നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ കേവലം ഒരു വാഹന പരിശോധനയായി തോന്നാമെങ്കിലും, ജനാധിപത്യത്തിന്റെ സുതാര്യത ഉറപ്പുവരുത്തുന്നതിൽ ഈ Static Surveillance Team (SST) വഹിക്കുന്ന പങ്ക് എത്രത്തോളമാണെന്ന് നേരിട്ട് ബോധ്യപ്പെട്ട ദിവസങ്ങളാണ് കടന്നുപോയത്.

​ഇത്തവണത്തെ തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ഇത്തരമൊരു ടീമിന്റെ ഭാഗമാകാൻ കഴിഞ്ഞത് വലിയൊരു അനുഭവമായി ഞാൻ കരുതുന്നു. വെയിലായാലും മഴയായാലും, പകലോ രാത്രിയോ എന്ന വ്യത്യാസമില്ലാതെ റോഡരികിലെ ആ താൽക്കാലിക ഷെഡുകളിൽ ജാഗ്രതയോടെ ഇരിക്കുക എന്നത് അല്പം പ്രയാസമുള്ള കാര്യമാണ്. എങ്കിലും, നമ്മൾ പരിശോധിക്കുന്ന ഓരോ വാഹനവും, നമ്മൾ നടത്തുന്ന ഓരോ എൻട്രിയും ഈ രാജ്യത്തെ ജനാധിപത്യ പ്രക്രിയയെ കൂടുതൽ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു എന്ന ബോധ്യം നൽകുന്ന സംതൃപ്തി ചെറുതല്ല.

​വ്യക്തിപരമായ സൗകര്യങ്ങളേക്കാൾ ഉപരിയായി, ഒരു ടീം എന്ന നിലയിൽ പരസ്പരം സഹകരിച്ചും തമാശകൾ പങ്കുവെച്ചും ഡ്യൂട്ടി എടുക്കുമ്പോൾ സമയം പോകുന്നത് അറിയില്ല. എക്സ്പെൻഡിച്ചർ ടീമിനെ നയിക്കുന്ന മനോജ് സാറിന്റെ (FO Manoj Sir) പിന്തുണയും സഹപ്രവർത്തകരുടെ ഊർജ്ജസ്വലതയുമാണ് ഈ കഠിനമായ ജോലി എളുപ്പമാക്കുന്നത്.

​ചിലപ്പോൾ രാത്രിയിലെ നിശബ്ദതയിൽ റോഡരികിലിരിക്കുമ്പോൾ തോന്നും, ഓരോ വോട്ടും വിലപ്പെട്ടതാകുന്നത് ഇതുപോലെയുള്ള അനേകം മനുഷ്യരുടെ അദൃശ്യമായ അധ്വാനം കൂടി പിന്നിലുള്ളതുകൊണ്ടാണെന്ന്. നിയമങ്ങൾ കൃത്യമായി പാലിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തുന്ന ഈ 'കാവൽ ജോലി' വെല്ലുവിളികൾ നിറഞ്ഞതാണെങ്കിലും അഭിമാനകരമാണ്.

രാത്രിയുടെ അന്ത്യ യാമങ്ങളിൽ നമ്മൾ ഇതുവരെ കാണാത്ത അനുഭവിക്കാത്ത ജീവിതങ്ങൾ കാണാം. എഴുപത് വയസ്സ് പിന്നിടുമ്പോഴും പുലർകാലങ്ങളിൽ റബർ ടാപ്പിങ് ചെയ്യാൻ പോകുന്നവർ , കാറ്ററിങ്ങ് തൊഴിലാളികൾ, മീൻപിടുത്തക്കാർ അങ്ങിനെയങ്ങിനെ ഒത്തിരി അനുഭവങ്ങൾ ....നമുക്ക് എല്ലാ പിന്തുണയും നൽകുന്ന നല്ലവരായ നാട്ടുകാർ .....

12 മണിക്ക് ശേഷവും റോഡിലൂടെ ഒരു ബൈക്കിൽ രണ്ടും മൂന്നും മക്കൾ ഹെൽമെറ്റില്ലാതെ ഓടിച്ചു പോകുന്ന കാഴ്ച...  ചിലപ്പോഴൊക്കെ അങ്ങിനെയുള്ളവർ നിർത്താതെ പോകുമ്പോൾ പോലീസ് കംട്രോൾ റൂമിൽ വിളിച്ച് ഫൈൻ അടപ്പിച്ചത് ......

പണ്ട് ഡിഗ്രി ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ വോളിബോൾ കളി കഴിഞ്  രാത്രി 9 മണി കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചെത്തിയ എന്നെ ഉപ്പ എന്തിനാണ് വഴക്ക് പറഞ്ഞതും തല്ലിയതും എന്ന് ഇന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിയുന്നു. ഉപ്പ ഈ മകന്  മാപ്പ് തരൂ..🙏

​ഒരു നല്ല ലക്ഷ്യത്തിനായി ഒരേ മനസ്സോടെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഇലക്ഷൻ ടീമിന് എല്ലാ ഭാവുകങ്ങളും.

​സസ്നേഹം,

ഫൈസൽ പൊയിൽക്കാവ്

മഴ കുടിക്കുന്ന ആൽമരങ്ങൾ: പ്രകൃതിയുടെ കരുതൽ

​മഴക്കാലം വീണ്ടും എത്തിയിരിക്കുകയാണ്. വിദ്യാലയ മുറ്റത്തെ വലിയ ആൽമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ ഇത്തവണ ഒരു കാര്യം പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചു. കനത്ത മഴ പെയ്യുമ്പോഴും ആൽമരം ഒരു വലിയ കുടപോലെ നമുക്ക് സംരക്ഷണം നൽകുന്നു. എന്നാൽ ഈ മരം എങ്ങനെയാണ് ഇത്രയധികം ജലം കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത് എന്ന് നാം ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ?

​മിതത്വത്തിന്റെ പാഠം

​നമ്മൾ വിചാരിക്കുന്നത് വലിയ മരങ്ങൾ മഴക്കാലത്ത് അമിതമായി വെള്ളം വലിച്ചെടുക്കും എന്നാണ്. എന്നാൽ ആൽമരം ഇക്കാര്യത്തിൽ തികച്ചും വ്യത്യസ്തനാണ്. തനിക്ക് ആവശ്യമുള്ളത് മാത്രം സ്വീകരിക്കുകയും ബാക്കി ജലം ഭൂമിക്ക് വിട്ടുനൽകുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു 'പരിസ്ഥിതി എൻജിനീയർ' ആണ് ആൽമരം.

​ഇലകളിലെ വിദ്യ

​ആൽമരത്തിന്റെ ഇലകളുടെ ആകൃതി ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ഹൃദയാകൃതിയിലുള്ള ഇലകളുടെ അറ്റത്തുള്ള ആ നീളൻ വാൽ (Drip tip) മഴത്തുള്ളികളെ വേഗത്തിൽ താഴേക്ക് ഒഴുക്കിവിടാൻ സഹായിക്കുന്നു. ഇലകളിൽ അധികം നേരം വെള്ളം തങ്ങിനിൽക്കാത്തത് മരത്തിന്റെ ആരോഗ്യത്തിന് ഗുണകരമാണ്.

​വേരുകളിലൂടെ മണ്ണിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക്

​ആൽമരത്തിന്റെ തായ്‌ത്തടിയിലൂടെ താഴേക്ക് ഒഴുകുന്ന വെള്ളം (Stemflow) അതിന്റെ ചുവട്ടിലെ വേരുകളിലേക്ക് നേരിട്ട് എത്തുന്നു. ആൽമരത്തിന്റെ വേരുകൾ ഭൂമിയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് പടർന്നിറങ്ങുന്നവയാണ്. ഇത് മഴവെള്ളത്തെ മണ്ണിന്റെ അടിത്തട്ടിലേക്ക് എത്തിക്കാനും അതുവഴി നമ്മുടെ കിണറുകളിലെ ജലനിരപ്പ് ഉയർത്താനും സഹായിക്കുന്നു.

​നമുക്ക് പഠിക്കാനുള്ളത്

​മഴക്കാലത്ത് ആൽമരം കാണിക്കുന്ന ഈ 'മിതത്വം' നമുക്കും ഒരു പാഠമാണ്. പ്രകൃതിയിൽ നിന്ന് ആവശ്യമുള്ളത് മാത്രം എടുക്കുകയും, ബാക്കിയുള്ളത് വരുംതലമുറയ്ക്കായി കരുതിവെക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ആൽമരത്തിന്റെ സ്വഭാവം നാം മാതൃകയാക്കേണ്ടതാണ്.

​ഈ മഴക്കാലത്ത് ഓരോ ആൽമരച്ചുവട്ടിൽ നിൽക്കുമ്പോഴും, അത് ഭൂമിക്കായി കരുതിവെക്കുന്ന ആ ജീവജലത്തിന്റെ തണുപ്പ് നമുക്ക് തിരിച്ചറിയാം.

​നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങളും അനുഭവങ്ങളും താഴെ കമന്റായി രേഖപ്പെടുത്തുമല്ലോ. - ഫൈസൽ പൊയിൽക്കാവ്

Static Surveillance Team

 പുലർച്ചെ 2:30-ന്റെ നിശബ്ദതയിൽ ആ ദമ്പതികളുടെ പഴയ ഹീറോ ഹോണ്ട മുരൾച്ചയോടെ നിരത്തിലൂടെ നീങ്ങുകയായിരുന്നു. മഞ്ഞുകാലമായതുകൊണ്ട് തണുപ്പ് അസ്ഥികൾ തുളച്ചുകയറുന്നുണ്ട്.

കുട്ടപ്പൻ ചേട്ടനാണ് വണ്ടി ഓടിക്കുന്നത്. പിന്നിൽ പ്ലാസ്റ്റിക് കവറുകളും ടാപ്പിംഗ് കത്തിയും വെച്ച സഞ്ചി മുറുകെപ്പിടിച്ച് സാവിത്രിയമ്മ ഇരിക്കുന്നു. അവരുടെ ജീവിതം തുടങ്ങുന്നത് ലോകം ഉറങ്ങുമ്പോഴാണ്.

പെട്ടെന്നാണ് ദൂരെ ഒരു ചുവന്ന വെട്ടം കണ്ടത്. കൈകാണിച്ചത് ഒരു പോലീസുകാരനാണ്. വശത്ത് 'Static Surveillance Team' എന്ന ബോർഡ് വെച്ച ജീപ്പ്. ഇലക്ഷൻ സമയമായതുകൊണ്ട് പരിശോധന കടുപ്പമാണ്.

വണ്ടി നിന്നതും ഒരു യുവ പോലീസ് ഓഫീസർ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

"ഈ പാതിരാത്രി എങ്ങോട്ടാ?" ഓഫീസറുടെ ചോദ്യത്തിൽ സ്വാഭാവികമായ ഒരു ഗൗരവം ഉണ്ടായിരുന്നു.

"ടാപ്പിംഗിനാ സാറേ... ഈ സമയം കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ പാൽ ഉറച്ചുപോകും," കുട്ടപ്പൻ ചേട്ടൻ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് ഹെൽമറ്റ് ഊരി വിനയത്തോടെ പറഞ്ഞു.

മറ്റൊരു ഉദ്യോഗസ്ഥൻ വണ്ടിയുടെ പിന്നിലെ സഞ്ചി തുറന്നു പരിശോധിച്ചു. അതിൽ കുറച്ച് ചിരട്ടകളും, പശ തേച്ച കത്തിയും, പിന്നെ ഒരു സ്റ്റീൽ പാത്രത്തിൽ സാവിത്രിയമ്മ കരുതിയ കട്ടൻ ചായയും മാത്രം.

സാവിത്രിയമ്മ പതിയെ പറഞ്ഞു, "കള്ളപ്പണമൊന്നും ഞങ്ങടെ കയ്യിലില്ല സാറേ... ഉള്ളത് ഈ കറ പിടിച്ച കൈകളാണ്."

അവരുടെ മുഖത്തെ ചുളിവുകളിലേക്കും, റബ്ബർ പാൽ പുരണ്ട് കറുത്ത മുണ്ടിലേക്കും നോക്കിയപ്പോൾ ആ യുവ ഓഫീസറുടെ മുഖത്തെ ഗൗരവം അലിഞ്ഞു. തന്റെ വീട്ടിലെ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും ഓർത്തതുകൊണ്ടാവാം, അദ്ദേഹം ഒരു നിമിഷം മൗനിയായി.

"ശരി, പൊയ്ക്കോളൂ. വഴിയിൽ വെളിച്ചം കുറവാണ്, സൂക്ഷിക്കണം കേട്ടോ," അദ്ദേഹം സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു.

വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ആക്കാൻ കുട്ടപ്പൻ ചേട്ടൻ ആഞ്ഞു ചവിട്ടി. രണ്ട് വട്ടം പരാജയപ്പെട്ടപ്പോൾ ഓഫീസർ തന്നെ പിന്നിൽ നിന്ന് ഒന്ന് തള്ളിക്കൊടുത്തു. വണ്ടി പുകയൂതി മുന്നോട്ട് നീങ്ങിയപ്പോൾ സാവിത്രിയമ്മ തിരിഞ്ഞു നോക്കി കൈകൂപ്പി.

ആ വിജനമായ റോഡിൽ, ടോർച്ച് വെളിച്ചത്തിനിടയിൽ അവർ ഒരു കൊച്ചു നക്ഷത്രം പോലെ മറഞ്ഞു. നിയമത്തിന്റെ കാവൽക്കാർക്ക് മുന്നിൽ, അധ്വാനത്തിന്റെ വലിയൊരു പാഠം ബാക്കിവെച്ച് ആ ദമ്പതികൾ തോട്ടത്തിലേക്ക് യാത്ര തുടർന്നു.