ചില സന്ധ്യകളിൽ, നഗരത്തിന്റെ പുകയ്ക്കും കോലാഹലങ്ങൾക്കും നടുവിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിലൊരു നിശബ്ദത വന്നുവിളിക്കാറുണ്ട്. എല്ലാ ഓട്ടങ്ങളും നിർത്തിവെച്ച്, ബാഹ്യലോകത്തിന്റെ കെട്ടുപാടുകളിൽ നിന്ന് ഊരിപ്പോകാൻ വെമ്പുന്ന ഒരു മനസ്സ്. അപ്പോഴൊക്കെയാണ് ഞാനാലോചിക്കാറുള്ളത്—'ഞാനൊരു സൂഫിയായെങ്കിൽ' എന്ന്.
അഹന്തയുടെയും അധികാരത്തിന്റെയും ഭാരങ്ങൾ ഇറക്കിവെച്ച്, ലളിതമായ ഒരു കമ്പിളി വസ്ത്രവും പുതച്ച് ലോകത്തിലൂടെ ഇറങ്ങിനടക്കുന്ന ഒരു ദെർവിഷിന്റെ ചിത്രം അപ്പോൾ മനസ്സിൽ തെളിയും. എന്റേത്, നിന്റേത് എന്നതിനപ്പുറം പ്രപഞ്ചത്തിലെ സകല ജീവജാലങ്ങളിലും ആ ദിവ്യസ്നേഹത്തിന്റെ നിഴൽ മാത്രം കാണാൻ കഴിയുന്നൊരു അവസ്ഥ.
ഒരു സൂഫിയാകുക എന്നാൽ ലോകം ഉപേക്ഷിക്കുക എന്നല്ല, മറിച്ച് ലോകത്തെ സ്നേഹം കൊണ്ട് കീഴടക്കുക എന്നാണ്. മനസ്സ് നിറയെ വച്ചുപുലർത്തുന്ന വെറുപ്പും അസൂയയും അസഹിഷ്ണുതയും കത്തിച്ചുകളഞ്ഞ്, ഉള്ളിലെ ദിവ്യത്വത്തിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങുക. ജലാലുദ്ദീൻ റൂമി പാടിയതുപോലെ, ശരിതെറ്റുകളുടെ ചിന്തകൾക്കപ്പുറമുള്ള ആ വിശാലമായ താഴ്‌വരയിലേക്ക് മനസ്സുകൊണ്ട് നടന്നെത്തുക.
ജീവിതമെന്നത് ഒടുങ്ങാത്ത ആഗ്രഹങ്ങളുടെയും മത്സരങ്ങളുടെയും ഒരു വലിയ വട്ടക്കളി മാത്രമായി മാറുമ്പോൾ, ഉള്ളിലേക്ക് കണ്ണുനട്ട് സ്വന്തം ആത്മാവിന്റെ താളത്തിൽ ഭ്രമണം ചെയ്യാനാകുന്നത് എത്ര വലിയ ആനന്ദമായിരിക്കും!
ഒരുപക്ഷേ, ഈ ഒടുങ്ങാത്ത തിരക്കുകൾക്കിടയിലും ഉള്ളിലൊരു സൂഫിയെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ—ചിന്തകളിലും പ്രവൃത്തികളിലും കാരുണ്യവും പ്രണയവും നിറയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ—നമുക്ക് ഓരോരുത്തർക്കും നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ ആ വഴിപോക്കനാകാൻ കഴിയും.
