അധ്യായം 2: ഇടവഴിയിലെ സംഗീതം

 

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ സ്കൂളിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ദേവന്റെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ ആ കുന്നിൻചരിവിലെ ഓടുമേഞ്ഞ വീടിന് നേരെ നീണ്ടു. ഉമ്മറം ശൂന്യമായിരുന്നു. മനസ്സിൽ ചെറിയൊരു നിരാശ തോന്നിയെങ്കിലും അയാൾ നടന്നു നീങ്ങി.

ഉച്ചകഴിഞ്ഞുള്ള ക്ലാസ്സിൽ, ജനലിനരികിലെ ബഞ്ചിലിരുന്ന ആസിഫ് എന്ന കുട്ടി പുറത്തേക്ക് നോക്കി ചിരിക്കുന്നത് ദേവന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു.

"ആസിഫ്, എന്താണ് അവിടെ നോക്കുന്നത്?" ദേവൻ ചോദിച്ചു.

"അത് മാഷെ... എന്റെ താത്ത എനിക്ക് ഉച്ചയ്ക്കുള്ള ചോറുപാത്രം തരാൻ വന്നതാ. വൈകിപ്പോയി..." ആസിഫ് പുറത്തേക്ക് ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു.

ദേവൻ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. സ്കൂൾ മുറ്റത്തെ വലിയ മാവിന്റെ തണലിൽ, കയ്യിലൊരു സ്റ്റീൽ പാത്രവുമായി നാണത്തോടെ നിൽക്കുന്നത് മറ്റാരുമല്ലായിരുന്നു, ആമിനയായിരുന്നു! ദേവന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് ഒന്നു വർദ്ധിച്ചു. അവൾ ആസിഫിന്റെ താത്തയാണല്ലേ... അപ്പോൾ അവൾ ഈ ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു സ്ഥിരതാമസക്കാരിയാണ്. തന്റെ ക്ലാസ്സിലെ കുട്ടിയുടെ സഹോദരി!

ആസിഫിന്റെ കയ്യിലേക്ക് ചോറുപാത്രം കൊടുത്ത്, അവനോട് എന്തോ പറഞ്ഞ് ഏൽപ്പിച്ച ശേഷം ആമിന തിരികെ നടക്കാൻ തുടങ്ങി. പച്ചപ്പട്ടുടുത്ത ആ കുന്നിൻചരിവിലൂടെ അവൾ നടന്നു നീങ്ങുമ്പോൾ, അവളുടെ കയ്യിൽ ഒരു പഴയ പുസ്തകം ദേവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. വൈക്കം മുഹമ്മദ് ബഷീറിന്റെ 'ബാല്യകാലസഖി'.

വൈകുന്നേരം സ്കൂൾ ബെല്ലടിച്ചപ്പോൾ ദേവൻ പതിവിലും വേഗത്തിൽ സാധനങ്ങളെല്ലാം ബാഗിലാക്കി ഇറങ്ങി. മനസ്സ് നിറയെ ആ കുന്നിൻചരിവിലെ വീടും അവിടുത്തെ വായനക്കാരിയുമായിരുന്നു.

ആ ഇടവഴിയിലെത്തിയപ്പോൾ ഭാഗ്യമെന്നോണം അവൾ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. വീട്ടുപടിക്കലെ വലിയ ചെമ്പകമരത്തിന്റെ തണലിലിരുന്ന് അവൾ ആ പുസ്തകത്തിന്റെ താളുകളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങിയിരിക്കുകയാണ്. വഴിയിലൂടെ ആരെങ്കിലും പോകുന്നുണ്ടോ എന്ന് പോലും അവൾ അറിയുന്നില്ല.

ദേവൻ മെല്ലെ അവളുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നു. ചെരിപ്പിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടാകണം ആമിന പെട്ടെന്ന് പുസ്തകം നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് തലയുയർത്തി നോക്കി. അധ്യാപകനെ കണ്ടതും അവൾ ബഹുമാനത്തോടെ എഴുന്നേറ്റു നിന്നു.

"ബഷീറിന്റെ മജീദും സുഹ്റയും ആണോ കയ്യിൽ?" ദേവൻ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.

ആമിനയുടെ മുഖത്ത് അത്ഭുതവും ഒപ്പം ഒരു നാണവും വിരിഞ്ഞു. "അതെ മാഷെ... ലൈബ്രറിയിൽ നിന്ന് എടുത്തതാ. വായിച്ചു തീരാറായി."

"ആസിഫ് പറഞ്ഞു താത്ത എപ്പോഴും പുസ്തകം വായിച്ചിരിക്കാറുണ്ടെന്ന്. നല്ല ശീലമാണ്. എന്തൊക്കെയാ സാധാരണ വായിക്കാറുള്ളത്?"

"കിട്ടുന്നതൊക്കെ വായിക്കും മാഷെ..." അവൾ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. "എം.ടിയും, ബഷീറുമൊക്കെ ഒരുപാടിഷ്ടമാ. വായന തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ഈ ലോകമൊക്കെ മറക്കും."

അവളുടെ വാക്കുകളിലെ ആത്മാർത്ഥത ദേവനെ സ്പർശിച്ചു. ആ ഇടവഴിയിലൂടെ ഒഴുകി വന്ന കാറ്റിന് ആ നിമിഷം പഴയ പുസ്തകത്താളുകളുടെ ഒരു പ്രത്യേക സുഗന്ധമുള്ളതായി ദേവന് തോന്നി.

മഴനൂലുകൾ കോർത്ത പ്രണയം

 

അധ്യായം 1: കുന്നിറങ്ങി വന്ന കാറ്റ്

കുന്നിൻ മുകളിലെ ആ പഴയ സർക്കാർ സ്കൂളിന്റെ മുറ്റത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ ദേവന് തോന്നി, താൻ വന്നെത്തിപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് ഒരു മാന്ത്രിക ലോകത്താണെന്ന്. നഗരത്തിലെ തിരക്കുകളിൽ നിന്നും കോൺക്രീറ്റ് കാടുകളിൽ നിന്നും തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഒരിടം. ചുറ്റും പച്ചപ്പട്ടുടുത്തതുപോലെ അനന്തമായി പരന്നുകിടക്കുന്ന റബ്ബർ തോട്ടങ്ങൾ. റബ്ബർ ഇലകളുടെ ഇടയിലൂടെ അരിച്ചെത്തുന്ന വെയിൽത്തുണ്ടുകൾ മണ്ണിൽ സ്വർണ്ണപ്പൊട്ടുകൾ ചാർത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

"ദേവൻ മാസ്റ്റർ അല്ലേ? സ്വാഗതം..."

പ്രധാനാധ്യാപകന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടാണ് ദേവൻ ചിന്തകളിൽ നിന്നുണർന്നത്. സുന്ദരനായ, ശാന്തനായ ആ പുതിയ അധ്യാപകനെ കൗതുകത്തോടെയാണ് സ്കൂളിലെ കുട്ടികൾ നോക്കിക്കണ്ടത്. നഗരത്തിന്റെ പകിട്ടൊന്നുമില്ലാത്ത, എന്നാൽ ആരെയും ആകർഷിക്കുന്ന ഒരു പ്രകൃതമായിരുന്നു ദേവന്റേത്.

അന്ന് വൈകുന്നേരം...

ആകാശത്ത് പെട്ടെന്നാണ് കാർമേഘങ്ങൾ ഉരുണ്ടുകൂടിയത്. കുന്നിൻ മുകളിലെ ആ സ്കൂൾ വരാന്തയിൽ നിന്ന് നോക്കിയാൽ മഴ വരുന്നത് കാണാൻ ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗിയാണ്. ദൂരെ മലനിരകളെ വിഴുങ്ങിക്കൊണ്ട്, ഒരു വെള്ളിവെളിച്ചം പോലെ മഴ പെയ്തുപെയത് കുന്നുകയറി വരുന്നത് ദേവൻ നോക്കിനിന്നു. കാറ്റിന് മണ്ണിലിറങ്ങിയ മഴയുടെ മണമായിരുന്നു.

തന്റെ ബാഗുമെടുത്ത് കുട നിവർത്തി ദേവൻ കുന്നിറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. റബ്ബർ മരങ്ങളുടെ ഇലകളിൽ വീണ് ചിതറുന്ന മഴത്തുള്ളികളുടെ സംഗീതം അയാൾ ആസ്വദിച്ചു.

​കുന്നിൻ ചരിവിലെ ആ ചെറിയ ഓടുമേഞ്ഞ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് നിൽക്കുകയായിരുന്നു ആമിന. കാറ്റിൽ പറക്കുന്ന തന്റെ തട്ടത്തിന്റെ തുമ്പ് ഒതുക്കിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ പെയ്യുന്ന മഴയിലേക്ക് നോക്കി. കുറുമ്പുകാട്ടുന്ന കാറ്റ് അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് മഴത്തുള്ളികളെ തെറിപ്പിച്ചു. ആമിനയുടെ വലിയ കൺപീലികളിൽ ഒരു മഴത്തുള്ളി വന്ന് തങ്ങിനിന്നു. അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

​പെട്ടെന്നാണ് കുന്നിറങ്ങി വരുന്ന ആ വഴിയിലൂടെ കുടചൂടി നടന്നുപോകുന്ന ദേവനെ അവൾ കണ്ടത്. അപരിചിതനായ ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ ഇടയ്ക്കുവെച്ച് പെട്ടെന്ന് ഒന്നു കാലിടറി വീഴാൻ പോയി. കുട ഒരു വശത്തേക്ക് ചരിഞ്ഞു.

​അതു കണ്ട് ഉമ്മറത്തിരുന്ന ആമിന അറിയാതെ ഒന്നു ചിരിച്ചുപോയി. ആ ചിരിയുടെ ശബ്ദം കാറ്റിലൂടെ ദേവന്റെ കാതുകളിലുമെത്തി.

​ദേവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

​റബ്ബർ മരങ്ങളുടെ പച്ചപ്പിനിടയിലൂടെ, മഴയുടെ നേർത്ത മറയ്ക്കപ്പുറം, ആമിന ഉമ്മറത്ത് നിൽക്കുന്നത് അയാൾ കണ്ടു. ഒരു നിമിഷം രണ്ടുപേരുടെയും കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ ഉടക്കി. ആമിനയുടെ ചിരി പെട്ടെന്ന് മാഞ്ഞു, അവൾ നാണത്തോടെ മുഖം താഴ്ത്തി. ദേവന്റെ മനസ്സിൽ ആ നിമിഷം എന്തോ ഒരു പുതിയ അനുഭൂതി തോന്നി. മഴയുടെ തണുപ്പിലും അയാളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പ്രണയത്തിന്റെ ചൂട് പടരുന്നതുപോലെ.

​അവൾ ആരാണെന്നോ എന്താണെന്നോ അയാൾക്കറിയില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ കുന്നിൻ ചരിവിലെ മഴയും, റബ്ബർ തോട്ടവും, ആ സുന്ദരിയായ യുവതിയും ചേർന്ന് തന്റെ ജീവിതത്തിൽ പുതിയൊരു അധ്യായം എഴുതിച്ചേർക്കാൻ പോവുകയാണെന്ന് ദേവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല

തുടരും....